Reizen met een hond: hoe bevalt dat eigenlijk?

Regelmatig krijgen we de vraag hoe het is om fulltime met een hond in een camper te reizen. Is dat niet lastig? Kun je dan nog wel overal naartoe? En heeft Silke het eigenlijk wel naar haar zin?

Ons antwoord is heel simpel: we zouden niet anders meer willen.

Toch zit er ook een andere kant aan dit verhaal. In mei hebben we afscheid moeten nemen van onze lieve Quinty. Zij was jarenlang onze trouwe reisgenoot en een echte camperhond. Zodra de motor startte, kroop ze op haar vaste plekje en viel ze vrijwel meteen in slaap. Pas als we stopten omdat ze moest plassen, werd ze weer wakker. Zo reisde ze met ons heel Europa door.

We missen haar nog iedere dag. Niet alleen Ron en ik, maar ook Silke. Dat klinkt misschien gek voor mensen die zelf geen hond hebben, maar wij merken het echt. Er is iets veranderd in ons kleine gezin op wielen.

Silke is heel anders dan Quinty. Waar Quinty uitbundig en duidelijk liet merken wat ze leuk vond, is Silke een rustige, wat ingetogen hond. Soms vraag ik me af of ze ergens wel van geniet. Maar dan begint haar staart zachtjes te kwispelen of zie ik haar heerlijk door het water rennen, en weet ik genoeg. Ze hoeft het niet uitbundig te laten zien; op haar eigen manier laat ze ons weten dat ze gelukkig is.

Na het overlijden van Quinty merkten we ook dat Silke onzekerder was geworden. Vooral als ze alleen moet zijn. Daarom laten we haar zo min mogelijk alleen in de camper. Als dat toch een keer moet, spreken Ron en ik af wie ergens naar binnen gaat en wie met Silke op pad gaat. Zo hoeft ze zich nooit lang alleen te voelen.

Ook onweer vindt ze verschrikkelijk. Zodra het begint te rommelen of er een harde knal klinkt, komt ze meteen bij mij op schoot zitten. Iets wat ze normaal gesproken nooit doet. Dan zoekt ze veiligheid en vertrouwen. Op zulke momenten beseffen we des te meer hoe belangrijk we voor elkaar zijn geworden.

Natuurlijk vraagt reizen met een hond soms wat extra planning. Niet ieder strand laat honden toe en ook kastelen, musea of sommige restaurants zijn niet toegankelijk voor honden. Maar dat lossen we samen op. De één gaat naar binnen, terwijl de ander met Silke een wandeling maakt. Zo kan iedereen toch doen wat hij of zij leuk vindt.

Daar staat zoveel moois tegenover.

Bijna iedere dag ontdekt Silke weer een nieuwe plek. Het ene moment loopt ze door een dicht bos, de volgende dag staat ze tot haar buik in een bergmeer of snuffelt ze nieuwsgierig door een oud dorpje. Regelmatig maakt ze onderweg nieuwe hondenvriendjes en wij raken daardoor ook weer aan de praat met andere reizigers. Vaak begint een leuk gesprek gewoon met de vraag hoe onze hond heet.

Wat ons ook opvalt, is dat de camper voor Silke echt haar thuis is geworden. Waar we ook staan, zodra de deur opengaat, gaat ze op onderzoek uit en daarna voelt ze zich al snel op haar gemak. 

En eerlijk is eerlijk... soms bepalen we onze route zelfs een beetje op haar. We zoeken graag een plek waar ze lekker los kan lopen of een meer waar ze kan zwemmen. Als we haar dan tevreden door het water zien lopen of rustig onder de camper zien liggen op een warme dag, weten we dat ook zij geniet van dit bijzondere leven.

Silke is niet zomaar een hond die met ons meereist. Ze is een volwaardig lid van ons kleine gezin. En hoewel het verdriet om Quinty altijd een plekje zal houden in ons hart, heeft Silke ons op haar eigen, rustige manier geholpen om weer vooruit te kijken.

Iedere hond is anders. Quinty was Quinty en Silke is Silke. We vergelijken ze niet, maar we houden van allebei. De één leeft voort in onze herinneringen, de ander loopt vandaag nog vrolijk naast ons. En juist daardoor voelt ons huis op wielen, ondanks alles, nog steeds als thuis.