Zijn we nou aan het reizen of aan het leven?

Soms vragen mensen ons: “Zijn jullie nou eigenlijk aan het reizen of zijn jullie gewoon aan het leven?”

En eerlijk gezegd…

We zijn aan het reizen, dat zeker.

We ontdekken nieuwe plekken, rijden door verschillende landen, zoeken mooie dorpjes op, wandelen in de natuur en genieten van alles wat onderweg op ons pad komt.

Maar tegelijkertijd is het inmiddels zoveel meer geworden.

Het is onze levensstijl.

Toen we net begonnen met ons leven in de camper, voelde het natuurlijk vooral als reizen. Alles was nieuw. Nieuwe plekken, nieuwe landen, nieuwe ervaringen. Iedere dag had iets van vakantie.

Maar inmiddels hebben we ook gewoon een soort routine gekregen.

We staan op, drinken koffie, gaan wandelen, doen boodschappen, zoeken een mooie plek om te staan of rijden weer een stukje verder. Soms gaan we ergens uitgebreid op ontdekkingstocht en soms doen we gewoon helemaal niets.

En dat laatste blijkt ook heel belangrijk te zijn.

We hebben onze drive gevonden.

We weten inmiddels wat we fijn vinden en waar we energie van krijgen. En ik merk bijvoorbeeld dat ik het ook heerlijk vind om af en toe te werken.

Niet te veel en vooral niet te veel diensten achter elkaar, want dan gaat het voor mij alweer te veel op werken lijken. Maar zo nu en dan een dienst draaien, zolang het een beetje bij onze route past, vind ik eigenlijk hartstikke leuk.

Het geeft ook een bepaalde afwisseling.

En als we weer in Nederland zijn, vind ik het juist fijn om er voor onze kinderen en kleinkinderen te zijn. Even niet onderweg, maar gewoon dichtbij de mensen die belangrijk voor ons zijn.

Ook dat hoort inmiddels bij ons leven.

En dan is er natuurlijk nog de voorpret.

Misschien is dat wel een van mijn favoriete onderdelen.

Samen plannen maken. Kaarten bekijken. Uitzoeken waar we naartoe willen. Mooie plekken zoeken. Een route maken en ondertussen bedenken wat we onderweg allemaal kunnen gaan zien.

En natuurlijk zijn we dan alweer een beetje op reis voordat we überhaupt vertrokken zijn.

Maar onderweg voelt het soms nog steeds als vakantie.

Als we ergens staan met een prachtig uitzicht, een mooie wandeling maken of een nieuw dorpje ontdekken, denk ik nog steeds regelmatig:

Wat hebben we toch een geweldig leven.

En dat vind ik dan weer leuk om te delen met familie en vrienden. Foto's sturen, vertellen waar we zijn, wat we hebben gezien en wat we de volgende dag misschien weer gaan doen.

Toch is het natuurlijk allang niet meer iedere dag vakantie.

Want ook in een camper moet de was gedaan worden.

Er moeten boodschappen worden gehaald. De camper moet worden schoongemaakt. Het afval moet worden weggegooid. Water moet worden bijgevuld. Het toilet moet worden geleegd.

En soms moet je gewoon een plek zoeken waar je even alles kunt lozen en opnieuw kunt beginnen.

Dat zijn niet bepaald de meest romantische kanten van het camperleven.

Maar ook dat hoort erbij.

En als het regent?

Dan zitten we lekker dicht en knus bij elkaar in de camper.

Althans… meestal.

Want natuurlijk zijn er ook minder zonnige dagen.

Letterlijk én figuurlijk.

Je zit nu eenmaal heel dicht op elkaar. Als je in een huis woont en je bent even boos, kun je allebei een andere kamer induiken. De één naar boven, de ander naar beneden. Je kunt elkaar een tijdje ontwijken.

In een camper werkt dat iets anders.

Je hebt niet ineens een enorme ruimte om afstand te nemen.

En misschien is dat uiteindelijk maar goed ook.

Want als je boos naast elkaar in een camper blijft zitten, ontdek je vrij snel dat dat eigenlijk helemaal niet werkt.

Je leeft zo dicht naast elkaar dat er niet echt tijd is om dagenlang boos op elkaar te blijven.

Het leven is daar gewoon te mooi voor.

Dus maak je het sneller weer goed.

Niet omdat je nooit ruzie hebt.

Niet omdat alles altijd leuk is.

Maar omdat je samen in dat kleine huisje op wielen zit en samen verder moet.

En misschien leer je daardoor ook wel om sommige dingen sneller los te laten.

Want uiteindelijk is het leven dat we nu leiden veel meer dan reizen.

Het is ons gewone leven geworden.

Alleen is ons gewone leven wat meer gevuld met mooie plekken, nieuwe ervaringen en vrijheid.

En als ik terugdenk aan hoe het vroeger was, vind ik het verschil eigenlijk best groot.

Jarenlang was het misschien wel ongeveer:

80% werken en 20% leven.

Nu voelt het eerder als:

20% werken en 80% leven.

En dat is misschien wel precies waar we naar op zoek waren.

Niet naar een permanent vakantiegevoel.

Want dat bestaat natuurlijk niet.

Maar naar een leven waarin het grootste deel van onze tijd ook daadwerkelijk voelt als leven.

Met gewone dingen.

Met mooie dingen.

Met regenachtige dagen.

Met ruzies die gelukkig meestal niet zo lang duren.

Met familie en kleinkinderen in Nederland.

Met af en toe een dienst werken.