Ontspullen bleek veel moeilijker dan we dachten

Toen we besloten om ons huis te verkopen en fulltime in de camper te gaan wonen, dachten we dat ontspullen vooral een praktische klus zou zijn. Gewoon bepalen wat mee kon, wat weg mocht en klaar.

De werkelijkheid bleek anders.

We begonnen niet met één huishouden, maar met de spullen van twee huishoudens die in de loop der jaren waren samengekomen. Daarnaast waren onze ouders overleden en hadden we allerlei spullen gekregen die je op dat moment niet zomaar weggooit. Niet omdat je ze gebruikt, maar omdat er herinneringen aan vastzitten.

Zodra de kogel door de kerk was, begonnen we al met het leegmaken van laden, kasten en opbergplekken. Iedere keer als we ergens doorheen gingen, verdwenen er weer spullen. Toch leek het alsof er nooit echt minder werd. Voor alles wat weg ging, bleef er ook weer iets over waarvan we dachten: misschien willen we dit toch bewaren.

Vooral de spullen met emotionele waarde waren lastig.

De schilderijen die een van onze vaders had gemaakt.

De kristallen beeldjes die jarenlang waren verzameld.

De oude autootjes die herinneringen opriepen aan vroeger.

Het waren geen spullen meer. Het waren stukjes van een leven.

Toch merkten we dat we steeds makkelijker keuzes begonnen te maken. Op een gegeven moment maakten we drie stapels: houden, twijfelen en wegdoen. Dat werkte verrassend goed. Spullen die eerst bij ‘houden’ lagen, verhuisden een paar weken later soms naar ‘twijfelen’ en uiteindelijk naar ‘wegdoen’.

Achteraf denken we dat ontspullen vooral een proces van afscheid nemen is. Sommige spullen moet je meerdere keren door je handen laten gaan voordat je er echt afstand van kunt doen.

Natuurlijk maakten we ook fouten.

Soms deden we iets weg waarvan we later dachten: dat hadden we nog best kunnen gebruiken.

En soms gebeurde precies het tegenovergestelde. Dan hadden we de ene helft van iets weggegooid omdat we dachten dat de rest verdwenen was, om weken later de andere helft ergens achterin een kast terug te vinden.

Soms waren we gewoon te snel.

Maar hoe dichter we bij de overdracht van de woning kwamen, hoe makkelijker het werd. De deadline hielp ons om knopen door te hakken.

Spullen gingen naar de kinderen via de familie-app.

Andere spullen gingen naar de kringloopwinkel.

En sommige dingen verdwenen gewoon in de container.

De laatste weken waren drukker dan we hadden verwacht. Vlak voor de overdracht ging 1 van ons zelfs nog een paar dagen naar Schotland. Achteraf gezien was dat niet de handigste planning. We waren moe en wisten dat er thuis nog ontzettend veel werk lag te wachten. Daardoor lukte het niet om er echt ontspannen van te genieten.

Wat moest blijven, hadden we netjes apart gezet.

Tenminste, dat dachten we.

Door alle drukte en het voortdurende sorteren zijn er uiteindelijk ook spullen verdwenen die eigenlijk hadden moeten blijven. Op dat moment was dat behoorlijk frustrerend. Maar nu we erop terugkijken, kunnen we daar ook om lachen. Het was simpelweg onderdeel van een hectische periode waarin we duizenden beslissingen moesten nemen.

En als mensen ons nu vragen:

"Missen jullie al die spullen niet?"

Dan is ons antwoord eigenlijk heel eenvoudig.

Nee.

De herinneringen zijn niet verdwenen toen de spullen verdwenen.

Die dragen we nog steeds met ons mee.

Wat we ervoor terugkregen, bleek veel waardevoller: ruimte, rust en vrijheid.

Achteraf zien we dat ontspullen niet alleen ging over het wegdoen van spullen. Het ging over het loslaten van een periode in ons leven en ruimte maken voor een nieuwe.

En eerlijk gezegd hebben we nog geen dag gedacht: hadden we dat allemaal maar bewaard.