De grootste angst die wij hadden voordat we vertrokken

Toen we besloten om ons huis te verkopen en fulltime in een camper te gaan wonen, kregen we vaak dezelfde reactie:

"Wat stoer!"

Maar eerlijk gezegd voelde het voor ons lang niet altijd stoer.

Achteraf lijkt het misschien alsof we precies wisten wat we deden. Alsof we een strak plan hadden uitgestippeld en vol vertrouwen aan ons nieuwe avontuur begonnen. De werkelijkheid was anders. Net als veel mensen die dromen van een vrijer leven, hadden wij ook onze twijfels.

Onze grootste angst was niet de camper.

Het was ook niet het reizen.

Onze grootste angst was het punt waarop er geen weg meer terug leek.

Het moment waarop het huis verkocht zou zijn.

Het moment waarop de spullen weg waren.

Het moment waarop we de deur achter ons dicht zouden trekken en ons oude leven zouden loslaten.

Want wat als we spijt kregen?

Dat was de vraag die steeds weer terugkwam.

Wat als het camperleven toch niet zou bevallen?

Wat als we elkaar na een paar maanden op tien vierkante meter zat waren?

Wat als we het vaste ritme, de vertrouwde omgeving en de zekerheid van een huis zouden missen?

Je kunt duizenden filmpjes bekijken van mensen die in een camper wonen. Je kunt blogs lezen en lijstjes maken. Maar uiteindelijk moet je zelf die stap zetten. En op dat moment bestaat er geen garantie dat het goed uitpakt.

Ook het financiële plaatje speelde mee.

Niet omdat we precies wilden weten wat elke euro zou doen, maar omdat we ons afvroegen of we verstandig bezig waren. We hadden jarenlang gewerkt, opgebouwd en plannen gemaakt. Nu kozen we voor een leven dat voor veel mensen juist onzeker lijkt.

Dat voelde soms spannend.

Naast alle praktische zaken was er nog een vraag die regelmatig door ons hoofd spookte.

Wat als onze gezondheid verandert?

Toen we aan dit avontuur begonnen, waren we geen twintigers meer. We wisten dat gezondheid niet vanzelfsprekend is en dat het leven soms onverwachte wendingen neemt.

Kun je wel fulltime in een camper wonen als je ouder wordt?

Wat als één van ons medische zorg nodig heeft?

Wat als wandelen, fietsen of reizen niet meer zo vanzelf gaat als nu?

Het zijn vragen waar geen pasklaar antwoord op bestaat.

Toch beseften we ook dat wachten geen garantie biedt. Gezondheidsproblemen kunnen ontstaan in een huis, maar net zo goed onderweg. Niemand krijgt vooraf de zekerheid dat alles goed blijft gaan.

Juist daarom groeide bij ons het besef dat we wilden genieten van de mogelijkheden die we nú hadden.

Niet omdat we dachten dat we altijd gezond zouden blijven, maar omdat we beseften dat tijd kostbaar is.

Wat ons uiteindelijk hielp, was de vraag omdraaien.

Niet:

"Wat als het mislukt?"

Maar:

"Wat als we het nooit proberen?"

Die vraag kwam steeds vaker terug.

We wilden later niet terugkijken met het gevoel dat we de kans hadden laten lopen. We wilden ontdekken hoe het zou zijn om minder spullen te hebben, meer vrijheid te ervaren en ons leven anders in te richten.

Dat betekende niet dat alle angst ineens verdween.

Sterker nog, op de dag dat we echt vertrokken voelde het nog steeds spannend.

Maar ergens wisten we ook dat angst niet altijd een teken is dat je moet stoppen. Soms betekent het juist dat je iets gaat doen wat belangrijk voor je is.

Nu, terugkijkend op die periode, begrijp ik dat die angst heel normaal was. Grote veranderingen brengen nu eenmaal onzekerheid met zich mee.

Daarom begrijp ik ook zo goed de mensen die tegen mij zeggen:

"Ik droom ervan, maar ik weet niet of ik het durf."

Want precies daar hebben wij ook gestaan.

Misschien zit de grootste stap niet in het verkopen van een huis of het kopen van een camper.

Misschien zit de grootste stap in het durven vertrouwen dat er ook buiten je vertrouwde leven iets moois op je wacht.