23 maart 2026

Terug in Frankrijk — even schakelen

Vandaag was vooral een reisdag. We wilden alvast een stukje Frankrijk in, zodat we daar weer rustig kunnen rondneuzen. Dus er valt eigenlijk niet heel veel spannends te vertellen.

Vanmorgen nog snel een tankstation opgezocht in Spanje. Daar betaalden we €1,649 per liter — prima prijs. Maar eenmaal een stukje in Frankrijk zagen we de prijzen al boven de €2 uitkomen. Dat wordt weer even slikken… reizen wordt hier toch een stuk duurder.

Ook nog boodschappen gedaan in Frankrijk en dat hebben we ook meteen gemerkt. Vooral groente en fruit zijn hier flink aan de prijs. Maar goed, we mogen niet klagen — de camper is weer goed gevuld met boodschappen, diesel én water.

Uiteindelijk zijn we beland bij een klein dorpje in de buurt van Bellac. We staan naast een begraafplaats… dus rustige buren  Altijd een garantie voor een stille nacht.

Voor nu doen we het lekker rustig aan. De luikjes gaan zo weer dicht en we maken er een ontspannen avond van. 

22 maart 2026

21 maart 2026

20 maart 2026

Terug naar Spanje en een klim vol verrassingen

19 maart 2026

Koude douche en weer verder

Vanmorgen hadden we afgesproken om weer verder te reizen. Maar eerst nog even onder de douche… althans, dat was de bedoeling. Helaas was het water ijskoud. Dus: in één klap wakker.

Ondertussen had Ron de hondjes al uitgelaten en zelfs al ontbeten toen ik terugkwam. Hij was er helemaal klaar voor om te gaan rijden, terwijl ik nog gezellig stond te kletsen met twee Nederlandse dames. Dus snel thee gezet, wat toastjes klaargemaakt en die gewoon onderweg opgegeten.

We zijn in één keer doorgereden naar Bragança, zo’n twee uur rijden. Daar hebben we een mooi plekje gevonden met uitzicht op de bergen. In het zonnetje hebben we heerlijk geluncht en een bakkie koffie gedronken. Even samen zitten, bijkletsen en alvast de plannen voor onze reis richting het noorden doornemen.

En voor je het weet is de dag alweer bijna voorbij. Zodra de zon weg is, koelt het hier razendsnel af. Ron is nog even naar de winkel geweest en daarna hebben we samen gekookt.

Nu zitten we weer met een bakkie… en zoals altijd sluiten we de dag af door de luikjes weer dicht te doen. 

18 maart 2026

Wijn, wind en een vleugje citroen

Gisterenavond werd de wind al snel kouder en vanmorgen merkten we dat meteen: regen. Niet echt uitnodigend, maar eerst gewoon de hondjes uitlaten. Om 10 uur hadden we namelijk een afspraak met de eigenaar van de wijngaard voor een rondleiding en natuurlijk een wijnproeverij. En voor Ron was er één ding extra belangrijk… de port van 20 jaar oud. Dus Martin, als je dit leest: die wil hij graag een keer met jou proeven — en met mijn broer Jan, want die is er ook gek op.

Het werd een gezellige ochtend en rond een uurtje of één waren we klaar. Als bonus mocht ik nog wat citroenen van de boom plukken en rozemarijn uit de tuin meenemen. Dat zijn toch van die kleine extraatjes die het net even specialer maken.

Terug bij de camper zijn we eerst gaan lunchen en daarna hebben we nog een wandeling gemaakt door de wijngaard. Omdat het tegen een berg aan ligt, was het flink klimmen en dalen. We hebben niet eens zo ver gelopen, maar het was toch behoorlijk inspannend.

Nu zitten we nog even na te genieten van alles. Ondertussen wordt het hier wel wat drukker. Er zijn drie Nederlandse campers bij gekomen en samen met ons en nog een jong stel is dat ineens best veel. Verder staan er nog een Portugees, een Zwitser en een Engelsman — een mooi internationaal gezelschap dus.

Ron heeft vanavond weer lekker gekookt: nasi op de bakplaat buiten. Alles is inmiddels weer opgeruimd en het begint alweer af te koelen. Dus we trekken ons terug in de camper…

en zoals zo vaak sluiten we ook vandaag weer de luikjes.

17 maart 2026

Van wijngaard naar wijngaard

Zelf was ik al op tijd wakker, dus ben ik een rondje gaan lopen met de hondjes. Heerlijk door de wijngaard, het was nog stil en alleen de vogels lieten zich horen. Toen ik terugkwam was Ron ook bijna klaar voor het ontbijt en zijn we eerst rustig gaan eten.

Daarna was het tijd voor een lekkere douche bij de wijngaard. En wat voor één… echt heerlijk. Fris en fruitig liep ik daarna in mijn jurkje met blote benen weer terug naar de camper. Vervolgens hebben we afscheid genomen van onze buren, met wie we gisteren zo’n gezellige middag hadden.

De rest van de ochtend hebben we lekker rustig aan gedaan, met nog een extra bakkie koffie. Tegen lunchtijd heeft Ron een heerlijke risotto gemaakt met garnalen en flink wat knoflook. Je rook het over de hele plek. Samen geluncht en daarna is Ron gaan fietsen.

Ik ben bij de camper gebleven. De hondjes wilde ik niet in de warme camper achterlaten en ik had nog één doel: het laatste hoofdstuk van mijn studie afronden. En… dat is gelukt! Klaar. Een fijn gevoel.

Ondertussen liggen de hondjes heerlijk in de schaduw onder de camper. De temperatuur is flink opgelopen vandaag, ik schat zo rond de 23 graden. De parkeerplaats staat inmiddels vol met auto’s van bezoekers van de wijnboer. Ik zag dat ze ook de wijnvelden in gaan, dus die zijn de hele middag wel onder de pannen.

Aan het einde van de middag merk je dat het weer verandert. Het begint harder te waaien en het wordt buiten ineens minder aangenaam. Ron is ondertussen teruggekomen van zijn fietstocht — hij heeft zomaar even 40 kilometer gefietst.

En dan… komt er ineens een camper pal naast ons staan. Precies zo dat ze onze zon wegnemen. Ron zegt: “Ik heb hier vlakbij nog een wijnboer gezien met een stuk grond, zullen we daar heen gaan?” Nou, binnen twee minuten hadden we alles ingepakt en zijn we vertrokken.

Het was maar 2 kilometer verderop en deze wijnboer heeft port van 20 jaar oud. Die wil Ron morgen graag proeven. Dus morgen worden we daar ontvangen door de eigenaar. We zijn benieuwd hoe dat gaat zijn. De hondjes mogen mee, dus dat is weer een pluspunt.

Na een simpel broodje zijn we naar binnen gegaan… en zoals zo vaak sluiten we ook vandaag weer de luikjes.

16 maart 2026

Lunch tussen de wijnranken

De zon deed vanmorgen alweer goed zijn best. Een heerlijke zonnige start van de dag. Dus gelijk uit bed, hondjes uitlaten en daarna van alles uit de camper gegooid om de was te doen. Onze kleine wasmachine aangezet en een lijntje gespannen. Even een wasje gedraaid met sokken en ondergoed. Altijd fijn als dat weer fris is.

Daarna hadden we met onze buren – ook Nederlanders – afgesproken om samen te gaan lunchen bij de wijnboer. Dat bleek uiteindelijk niet zomaar een lunch te zijn, maar meteen een hele wijnproeverij. Dus op maandag om twaalf uur al begonnen met hapjes. Daarna kregen we soep, vervolgens vlees met salade en een soort rijst. Als toetje kwam er nog iets dat op crème brûlée leek. En natuurlijk hoorde daar ook wijn bij: een witte  een rosé en een rode wijn.

Na de maaltijd hebben we ook nog een rosé en een rode wijn gekocht, en natuurlijk olijfolie. Dus met een lege portemonnee maar met een arm vol flessen en spullen weer terug naar de camper.

Daar hebben we de stoelen bij elkaar gezet en een gezellige middag gehad met Peter en Saskia, met wie we ook geluncht hadden. We zijn direct weer “aan de zuip” gegaan, al was het dit keer met een volle fles water, dus dat kwam wel goed. Later nog wat doppinda’s op tafel gezet en toch nog een wijntje erbij.

Toen de zon eenmaal achter de bergen verdween was het ook meteen klaar met de pret. Nog even een wandeling gemaakt door de wijnvelden en nu zitten we weer lekker binnen.

De luikjes zijn weer dicht. 

15 maart 2026

Zon, port en wijn tussen de bergen

Yes! Het is droog. Als we de luikjes opengooien schijnt de zon volop. Dus gauw uit bed, want daar willen we natuurlijk van genieten. Eerst de hondjes uitlaten en daarna de camper weer rijklaar maken.

Vandaag gaan we eerst kijken bij een huisje dat ons wel mooi leek, een soort warenonderzoek voor de toekomst. Daarna willen we doorrijden naar een wijnboer midden tussen de bergen.

Het huis was inderdaad mooi, maar er was veel te weinig ruimte om het huis heen. Er kon eigenlijk nergens een camper staan, laat staan een auto voor de deur. Terwijl we daar stonden raakten we in gesprek met de buren: twee oudere mensen die op een klein boerderijtje wonen. Via Google Translate hebben we hele gesprekken gevoerd. Ze boden ons een glaasje port aan en daar hebben we samen van genoten.

Hun zoon, een man in een rolstoel, vond het leuk om ons zijn kunst te laten zien. Hij maakt beelden van hout. Ik kreeg zelfs een klein beeldje van hem omdat hij het zo leuk vond dat we er waren. Zijn hond heet Picasso, een geweldige naam. Silke vond die hond ook erg leuk en heeft nog even met hem gespeeld.

Daarna alles weer bij elkaar gepakt en doorgereden naar het volgende adres: de wijnboer Quinta do Monte Travesso. Een prachtige plek, helemaal vlak, met uitzicht over de wijnranken.

En ja hoor, hoe kan het ook anders: er staat nog een camper. Nederlanders… met een hond. En die hond heet ook nog eens Silke. Dus wie roep je dan eigenlijk?

Hier kunnen we ook naar de wc of douchen en dat kost ook nog eens niks. Daarnaast kunnen we een wijnproeverij doen. Daar gaan we ons maar voor opgeven en dan kopen we meteen een paar flessen wijn en wat olijfolie. Dan hebben we toch iets betaald voor de plek, denk ik dan maar.

Het is echt fijn dat dit soort plekken bestaan.

Zo vliegt er weer een dag voorbij. We zitten inmiddels heerlijk in het zonnetje met blote benen. Wat een luxe is dat toch.

En straks… gaan de luikjes weer dicht. 

14 maart 2026W

Een echte regendag

Het enige wat ik over vandaag kan zeggen is dat het regent… en regent… en nog eens regent.

Vanmorgen eerst maar even lekker gedoucht op de camperplek. Soms is het gewoon heerlijk om even wat langer onder de douche te staan. Op veel plekken hier is alles aanwezig en vaak ook nog gratis. Dat voelt toch een beetje als verwennerij.

Na het ontbijt is Ron met Silke gaan wandelen in de regen. Samen hebben ze maar liefst 9 kilometer gelopen. Ik ben met Quinty bij de camper gebleven en heb weer een hoofdstuk van mijn studie gemaakt. Het was een pittige les met kerngetallen en heel veel formules. Ik weet nu al dat ik die nooit allemaal ga onthouden. Daarom heb ik besloten om geen examen te doen, maar het bij een certificaat van deelname te laten.

’s Middags hebben we nog een kliekje gegeten van het draadjesvlees met aardappels en wortels van gisteren. Dat smaakte nog prima.

Later in de middag had ik geen zin meer in huiswerk maken. Daarom ben ik bezig gegaan met een extra tabblad voor onze website. Daar wil ik iets neerzetten over onze plannen om virtual assistant te worden. Misschien moet ik het later nog op andere plekken plaatsen, maar voor nu is er in ieder geval een begin gemaakt. En zo blijf je toch een beetje bezig tijdens zo’n regenachtige dag.

Daarna nog even gekeken wat we morgen willen gaan doen en waar we naartoe zullen rijden. En voor je het weet is het weer avond… en sluiten we de luikjes weer.

En13 maart 2026

En de dag is al weer begonnen. Samen met 2 zeurende hondjes naar een stukje groen gelopen maar gewoon niks doen, maffe hondjes. Terug bij de camper lekker ontbeten en ik weet nu hoe ik de pap moet maken hier in Portugal. Gewoon een poosje met de melk meekoken. Nu heb ik tenminste echte pap lekker met noten en aardbeien. Daarna kwam Frank de eigenaar nog even langs om te vertellen dat we geen haast hoeven te maken maar dat hij aan de andere kant van het terrein aan het werk is en of we hem willen roepen als we weg gaan.

En toen kwam de zon. Toch maar even de stoeltjes buiten gezet een bakkie drinken en dan moeten we maar kijken of we weg komen. Maar zoals we hadden besloten gaan we toch weg. Alleen waar is Frank niet op de plek waar hij had gezegd te zijn. Na een apje kwam hij er aan en even later ook Denise zijn vrouw. We hebben nog een poosje gebabbeld over mensen die hier een huis hebben gekocht en eigenlijk geen geld meer hebben om het huis op te knappen. Tja ik geloof dat ik dat niet zou kunnen. Met 3 puber kinderen.

Op een bepaald moment toch maar de motor gestart en zijn we op weg gegaan. De bedoeling was om eerst naar een klein dorpje te gaan om de andere wc te legen en dan weer door naar een wijnboer. Maar we zijn blijven hangen bij de losplek. Het is in een dorpje waar alles voorhanden is. zelf een wc en douche en electra. Alles is gratis en we staan aan een riviertje die nu weer binnen zijn oevers is maar die behoorlijk hoog heeft gestaan en schade heeft aangericht. we zijn nog het dorpje ingelopen en hebben een kannetje wijn gekocht van een halve liter. We kregen er zelfs nog olijven en gedroogde vruchten bij en toen ik wilde afrekenen was het 2,50 oke dat was wel heel goedkoop en de wijn was nog lekker ook.

Toen weer richting camper en daar is Ron nu een stukje zalm aan het braden met patatjes want het is vrijdag en lekker geraspte wortels. en omdat het koud begint te worden gaat de deur zo weer dicht en en sluiten we weer de luikjes.

Oja we zijn er achter waarom de klokken in Portugal zo hard gaan terwijl er maar een klein klokje hangt. zie foto

12 maart 2026

We werden vanmorgen weer wakker in een kleine koude wereld. Hondjes uitgelaten en daarna douchen wat prima gaat in de camper alleen ons water is bijna op dus maar kort douchen. Na het ontbijt hebben we afgesproken om het dorpje te kijken. Er zou een markt moeten zijn en ja daar is Ron altijd voor te porren. Aangekomen in het dorp met de tong op de schoenen omdat het alleen maar klimmen was. Het dorp ligt op een berg. Maar daar aangekomen was het heel levendig alleen een markt vinden was iets lastiger maar met google translate ging het beter. Een vrouw heeft ons gewezen naar een overdekte markt. Daar hebben we een brood gehaald en een lekker kaasje. En ook nog weer een soort gebakje wat we al eerder hebben gehad. Deze was weer iets te zoet. Daarna zijn we koffie gaan drinken op een terrasje en ik heb nog wat voor de kleinkinderen gekocht. Ook hebben we er geluncht alleen was dat niet echt een perfecte maaltijd, maar ja voor 6,90 kun je ook niet al te veel zeggen. Het vlees was gewoon niet gebakken het leek wel gekookt het was gewoon grijs. Maar ach het was te eten. Na de lunch zijn we weer naar de camper gefietst en toen waren we weer snel beneden zonder de tong op de schoenen te hebben. Bij het huis aangekomen kwam de eigenaar nog even langs omdat we graag onze wc wilden legen. We kwamen met elkaar in gesprek en hebben nog een tijdje gezellig over van alles en nog wat gekletst zo ook over vervelende buren daar hadden we samen een overeenkomst. Die van hun zijn weer weg en die wij hadden zijn ook weg heerlijk rustig. Alleen zijn wij daar nu ook weg. Daarna is Ron begonnen met de kachel weer te maken. De slang van de uitvoer was eraf gegaan. Deze zit nu muurvast en kan er niet meer af. Dus bij koude dagen doet die het weer prima. Dan begint het weer af te koelen en gaan we naar binnen. we genieten nog van een rustige avond en dan  gaan de luikjes weer dicht. 

11 maart 2026

een schoonmaak dag en lekker genieten van het zonnetje

Afgelopen nacht was weer zo’n heerlijk stille nacht. Alleen de geluiden uit de natuur, verder niets. Het was hier donker en stil.

De dag begon in een kleine, koude wereld. Toen ik de hondjes uitliet hing er een dikke mist over het land. Alles was nog stil en een beetje geheimzinnig. Maar na het ontbijt brandde de zon er al snel doorheen. Heerlijk! Niet veel later kon de korte broek alweer aan – eindelijk.

Daarna ben ik begonnen met het beddengoed luchten en de camper van binnen schoonmaken. Ron dook ondertussen de garage in om daar orde te scheppen. Toen dat allemaal klaar was, was het tijd voor een welverdiend bakkie koffie.

Ik heb nog even naar mijn studie gekeken, maar mijn hoofd wilde er vandaag niet aan. Er stonden zoveel formules in dat de cijfers bijna begonnen te dansen voor mijn ogen. Soms moet je dan gewoon verstandig zijn en het boek dichtklappen. Een lekker boek in het zonnetje bleek een stuk beter plan.

Ron is nog even naar een supermarkt in de buurt geweest en nu zitten we samen te genieten van het zonnetje.

Morgen is hier markt. Daar gaan we even rondneuzen. En daarna rijden we morgen of vrijdag weer verder, richting de portwijnboeren.

Voor nu sluiten we de luikjes weer.

10 maart 2026

Vanmorgen scheen de zon en heb ik de hondjes uitgelaten en daarna plannen gemaakt wat onze volgende stop gaat worden. Helaas is de stop met de hottub en sauna door de eigenaar afgezegt. Ze hadden het eigenlijk te druk met de baby en familie wat er rond loopt. Dus zijn we op zoek gegaan naar een andere camperplek. En we hebben er 1 gevonden. Dus dat wordt ons doel voor vandaag Eerst was het de bedoeling ergens in de middle off nowere te staan omdat het anders best wel een eindje rijden maar daar hebben we geluncht bij een soort bakkers museum wat dicht was. Helaas was de parkeerplaats totaal niet recht dus hebben we besloten om toch maar door te rijden naar. Omdat we niet gelijk bij winkels staan hebben we onderweg toch wat eten gehaald bij een supermarkt waardoor we een langere periode kunnen blijven staan.  Bij aankomst zagen we een moo huis en flink wat ruimte erom heen. De eigenaar kwam naar buiten en we hebben nog even gezellig met elkaar gekletst. De plek die we hebben gekregen is mooi en op stenen waardoor we niet in de blubber staan of in het zand. We kijken op de besneeuwde bergen en overdag was het lekker maar vanavond is het heel snel aan het afkoelen. We hebben nog een poosje buiten kunnen zitten en buiten gekookt. Binnen gegeten omdat het te veel af is gekoeld en nu is alles weer klaar. een bakkie en de luikjes gaan dicht.

9 maart 2026

Camperleven Tussen Muziek en Natuur

Na het avondeten gisteren hebben we nog een klim gemaakt naar het kasteel boven op de berg. We dachten rugzak mee voor Quinty maar dat was niet nodig naar boven liep een roltrap dus alleen tijdens de opstap en afstap even Quinty en Silke opgetild. Het kasteel was vooral een muur en binnentuin verder niet maar we hebben gekeken van bovenaf naar de camper. 

Gisterenavond laat werd er nog bij ons aan de camperdeur geklopt, het was iemand van het circus die kwam vertellen dat we de elektrisch weer konden gebruiken. Ik denk dat ze onze Franse achterburen hadden zien martelen met de elektrisch en dat terwijl ik die man gezegd had dat het niet doet. Ik dacht nog domme fransman die luistert niet. Nou ja ik ben niet weer wezen vertellen aan hun dat het nauw wel deed. dat is niet mijn probleem toch? 

Vanmorgen hondjes uitgelaten en zagen dat de tent van het circus bijna weg was. Die zijn volgens mij nog behoorlijk lang bezig geweest met afbreken van de tent en alles wat daar bij hoort. De muziek was best te doen tijdens het optreden vooral filmmuziek zoals van frozen en de kleine zeemeermin. Dat heb ik mogen kijken met de kleinkinderen dus riep weer mooie herinneringen op.

 Na het ontbijt zijn we gaan kijken waar we onze volgende nacht door willen brengen. Aangezien het vandaag gaat regenen vonden we dat we best wel een stuk konden rijden. We hebben voor morgen een camperplek uitgezocht waar een sauna en hottub is daar hebben we zin aan om naar toe te gaan. Dus we hebben anderhalf uur gereden en zijn nu voorbij Coimbra. Dus steeds weer dichter aan de Spaanse grens. De natuur is hier wel wat mooier maar blijf toch meer verliefd op Spanje. 

Vandaag weer 2 hoofdstukken afgerond van school en heb nu nog 2 te gaan. Dan ben ik klaar met de studie. Daarna kijken wat ik nog meer wil gaan doen. 

8 maart 2026

Een stevig ontbijt en zorgen om Quinty

Vannacht heb ik toch best veel wakker gelegen. Ik hoorde de zee heel duidelijk. Normaal is dat een prachtig geluid, maar als je niet kunt slapen hoor je alles ineens extra hard.

Om acht uur zijn we opgestaan en ben ik eerst met de hondjes gaan wandelen. De zon stond al hoog aan de hemel, dus mijn jas kon al snel uit. Het gebied hier is heel mooi aangelegd, met bruggetjes over de kliffen. In een soort kuil beneden waren picknickplaatsen gemaakt, met zelfs een douche en toilet erbij.

Toen ik weer dichter bij de camper kwam, zag ik tegenover ons een bakker die al open was. Ik riep Ron en vroeg of hij zin had in een broodje op het terras. Daar hoef je hem natuurlijk geen twee keer voor te vragen.

Dus samen met de hondjes zijn we daar gaan zitten. In de vitrine zag ik een mooi broodje liggen en ik vertelde dat ik die graag met kaas wilde. De man probeerde me nog iets uit te leggen, maar dat begreep ik niet helemaal. Uiteindelijk maakte hij het broodje voor mij en voor Ron een croissant met ham erop. Met een cappuccino erbij kon onze dag eigenlijk al niet meer stuk.

Totdat het broodje kwam.Het bleek een enorm harde korst te hebben en van binnen was het deeg heel stevig. De smaak was prima, maar pfff… wat was dat machtig! Dus heb ik later maar even opgezocht wat het precies voor brood was. Onderaan dit stukje zet ik een klein stukje informatie daarover. De plek waar we staan is dicht bij een dorp maar ik kan niet zeggen of het hier mooi is of niet. We hebben zelfs hagel gehad dus nog niet veel buiten geweest. En voor we het weten gaan we alweer de luikjes sluiten en dan is het al weer avond.

Na het ontbijt – of eigenlijk was het meer een brunch – zijn we weer gaan rijden. In eerste instantie hadden we een boerderij uitgezocht om te overnachten. Toen we belden om te vragen of we vandaag konden komen, vertelde de eigenaar dat hij gesloten was. Ze hadden namelijk veel familie uit Nederland over laten komen omdat er net een kindje was geboren.

Maar als we willen, mogen we dinsdag wel komen. Dan is er weer plek. Dus hebben we afgesproken dat we dinsdag even bellen of appen om te kijken of we kunnen blijven overnachten.

Dan maar op zoek naar een andere plek. We hadden nog een camperplek gevonden waar je twee dagen kon staan, maar toen we er langs reden zagen we zoveel troep liggen dat we dachten: hier willen we niet staan. Zeker niet voor een vrijwillige bijdrage van tien euro. Hoezo vrijwillig? Waarschijnlijk doen ze dat zo omdat ze geen vergunning hebben, maar toch zijn begonnen.

Dus zijn we doorgereden naar een plaatsje een kwartier verderop. Helaas bleek dat gebied pas geleden onder water te hebben gestaan. We zagen overal modder en natte plekken en dachten: nee, dat wordt alleen maar een vieze camper.

Dus weer verder gekeken. En ja hoor, bij het volgende dorp – zo’n twaalf minuten verder – was een grote parkeerplaats met beton en alles was droog. Daar staan we nu.
Vlak bij een circustent en iets hoger op een heuvel staat een kasteel. Dus er is hier wel een beetje levendigheid. Verder zijn er geen voorzieningen, maar dat is voor ons geen probleem. We hebben net alles geleegd en gevuld, dus we hebben voorlopig niets nodig.

Ron is nu bezig met koken en straks wordt het weer avond en gaan de luikjes weer dicht. 
Toch maak ik me een beetje zorgen om Quinty. Ze slaapt veel en drinkt erg weinig, terwijl ze een paar weken geleden juist heel veel dronk. Brokjes eet ze ook niet meer, dus we geven haar nu blikvoer dat ik met water meng, zodat ze toch wat vocht binnenkrijgt.Zodra we weer in Nederland zijn, gaan we meteen naar de dierenarts. Dat voelt toch prettiger bij onze eigen dierenarts, zonder taalbarrière.

7 maart 2026

Een dag met herinneringen

Deze dag staat vers in mijn geheugen: de verjaardag van mijn zus Katja. Het is nu bijna tien jaar geleden dat ze er niet meer is, maar ik mis haar nog steeds heel erg. Ze is maar 58 jaar geworden.

Toen ik vanmorgen de hond uitliet, zag ik een heel oud groen busje staan. Daarbij liepen een paard, een schaap en een hond. Ik vroeg aan de eigenaar of die allemaal in het busje gingen. Hij zei lachend: “Ja, crazy hè.”Zoiets hebben we vorig jaar ook al eens in Scandinavië gezien. Alleen had die vrouw er toen zelfs nog een kip bij lopen.

Na het ontbijt zijn we het dorp weer ingelopen. Het was gezellig druk, ook op het strand. De golven waren inmiddels weer wat gaan liggen. We hebben nog een bakje koffie gedronken en op een marktje wat fruit gekocht.
Daarna hebben we ons gewaagd aan de klim naar de klif. Een groot gedeelte was een trap. Voor Quinty was dat te pittig, dus heeft Ron haar op de arm genomen en mocht ik het fruit dragen.

Boven stonden allerlei kraampjes met noten, snoepgoed en veel souvenirs. Bij een oud dametje met nog maar één tand in haar mond heb ik een armbandje gekocht.Verder hebben we nog een lekkere pizza gehaald en die op een bankje in het zonnetje opgegeten. Daarna zijn we weer naar beneden gelopen richting de camper. Daar hebben we nog een bakkie koffie gedronken en besloten om weer een stukje verder te rijden.

Onderweg kwamen we ineens in een gebied dat duidelijk zwaar getroffen is door een storm. We weten alleen niet of dat gisteren is gebeurd of al eerder. Heel veel bomen waren afgeknapt alsof het luciferstokjes waren. Stoplichten waren verdwenen en overal hingen elektriciteitskabels alsof iemand een bol breiwol helemaal in de war had getrokken.

Toen we aankwamen in Pedrógão Grande lag er overal zand op de straten, soms in flinke hopen. Op sommige plekken moest je er zelfs omheen rijden omdat eroverheen niet lukte — te hoog.Gisteren heeft het behoorlijk gewaaid, dus misschien komt het daardoor. Maar zeker weten doen we het niet.

De zee is hier nog steeds ruig. We staan hoog, maar wel met uitzicht op de oceaan. Dus ondanks alles is het een mooie plek.

Ron gaat zo nasi maken.En als de zon straks onder is gegaan, sluiten we weer de luikjes. 

6 maart 2026

Hoge golven en pastel de nata

Vannacht heeft het behoorlijk gewaaid, waardoor de camper ons heen en weer wiegde en ik regelmatig wakker werd. Regen hebben we gelukkig niet gehad, maar de wind was pittig.

Vanmorgen zijn we al vroeg met de hondjes richting de zee gelopen, in de hoop nu eindelijk hoge golven te zien — en natuurlijk ook om te kijken of we een goede pastel de nata konden vinden.

Langs de kust zagen we eindelijk de golven waar we op hoopten. Wauw, wat een hoogte! Zo hoog hadden we ze nog niet eerder gezien. Echt spectaculair.

Onderweg kwamen we een koffiebarretje tegen met gebak, inclusief pastel de nata. We hebben daar gezeten met uitzicht op de zee en de enorme golven. En ja, hier smaakte het pastel de nata écht goed — helemaal anders dan die in Lissabon, die te zoet en bitter was doordat de bovenkant verbrand was.

Na de koffie zijn we teruggelopen naar de camper. Ron heeft voor ons gekookt: aardappels met geraspte wortel en een schnitzel met een gebakken ei erop. Heerlijk!

Daarna zijn we beiden achter de computer gedoken. Het weer was nog steeds flink winderig en slechts 13 graden, dus lekker binnen werken en studeren was prima. Ron heeft een Excel-bestand gemaakt en ik heb twee hoofdstukken van mijn studie afgerond. Het vorige hoofdstuk had ik een 7 gehaald, nu afwachten welk cijfer dit keer komt.

Op dit moment is Ron druk op zoek naar een pizzarestaurant. Hij heeft zin in pizza — eten is voor hem altijd een hoge prioriteit. Een gewone warme maaltijd zoals vanmiddag is voor hem vaak niet genoeg. Dus vanavond gaan we waarschijnlijk een lekkere pizza halen, en daarna weer de luikjes dicht.

5 maart 2026

Op tijd opstaan en door naar Nazaré

Ons doel is om ’s morgens vóór acht uur op te staan. Dat vinden we allebei een mooie tijd. Als je samen in zo’n kleine ruimte leeft, is het ook belangrijk dat je een beetje hetzelfde ritme hebt. Anders ga je elkaar al snel in de weg lopen, en dat is natuurlijk niet de bedoeling.

Vanmorgen heb ik eerst de boiler aangezet zodat we lekker konden douchen. Even haren wassen en fris de dag beginnen. Alleen… ik stond al helemaal klaar om onder de douche te stappen — lees: poedelnaakt — en toen bleek dat de shampoo weg was.

Wat bleek? Ron had hem laten staan op de plek waar we de vorige keer hadden overnacht. Dus daar stond ik dan. Ron mocht vervolgens snel een nieuwe fles shampoo uit de garage halen voordat ik kon douchen. Dat zijn van die momenten waar je later weer om kunt lachen.

Na het douchen heb ik de hondjes uitgelaten. Daarna was het tijd voor wat huishoudelijke klusjes: het toilet schoonmaken, de keukenramen doen en de vloer dweilen. Die kon ook wel weer een schoonmaakbeurt gebruiken.

Ron stapte ondertussen op de fiets om een stukje door Lissabon te rijden, terwijl ik bij de hondjes bleef en verderging met mijn studie. Ik heb een hoofdstuk gedaan dat ik behoorlijk lastig vond. Maar ja, als je A zegt, moet je ook B zeggen.

Rond koffietijd kwam Ron weer terug. Hij had een Portugees lekkernijtje meegenomen. Helaas viel de smaak een beetje tegen. Het was een soort zandtaartje met custard als vulling en bovenop gecaramelliseerd. Alleen was de bovenkant een beetje verbrand, waardoor het wat bitter smaakte. Ik wil het nog wel eens bij een andere bakker proberen, want misschien hoort het eigenlijk veel lekkerder te zijn.

Na de koffie besloten we om weer verder te reizen. Lissabon vonden we eigenlijk niet zo spectaculair als we hadden verwacht. Het was er vooral druk.

Ons nieuwe doel werd Nazaré, een plaats aan de kust die bekendstaat om zijn enorme golven. Een waar paradijs voor surfers.

Onderweg hadden we behoorlijk wat files. Op een gegeven moment hebben we daarom toch maar gekozen voor de tolweg. Daar was het bijna eng stil, maar het reed wel heerlijk door. Voor die tijd was Silke erg onrustig door al het stoppen en optrekken en de slechte wegen met hobbels en bobbels. Maar op de tolweg werd het rustiger in de camper en uiteindelijk lag ze weer ontspannen op de achterbank.

Nazaré blijkt een heel toeristische plek te zijn. Dat zie je meteen aan de vele appartementen en restaurantjes. Na het eten hebben we nog even langs de kust door het stadje gelopen.

Alleen… de zee was verrassend rustig. En daar waren we eigenlijk niet voor gekomen.

Dus hopen we dat we morgen bij daglicht wat meer spektakel zien van de oceaan.

Maar voor nu:

de luikjes weer dicht. 

4 maart 2026

Naar de oceaan en een Braziliaanse avond

Vanmorgen waren we op tijd wakker en zijn we ook maar meteen opgestaan. Vandaag stond Lissabon op de planning. Eerst nog even het stof van de camper afgespoeld — want na al die kilometers  was hij toe aan een opfrisbeurt — en toen zijn we vertrokken.

We zijn in één keer doorgereden. Via Vera, iemand die we kennen, kregen we een tip voor een mooie plek waar zij al vaker had gestaan. Net naast de zee, aan de Atlantische Oceaan. Dat klinkt al goed… en dat was het ook.

Toen we aankwamen hebben we eerst rustig geluncht. Daarna had ik afgesproken met mijn crea-bea vriendinnen en is Ron een stuk gaan fietsen. Het was weer ouderwets gezellig, lekker bijpraten en lachen.

Later zijn Ron en ik samen nog op de fiets naar het centrum gegaan. Dat was zo’n 11 kilometer heen — en dus ook 11 kilometer terug. Een mooi ritje langs de kust.

In de stad hebben we heerlijk gegeten bij een Braziliaans restaurant. Daarna nog even op een terras gezeten. Ron een biertje, ik een glas water met prik. Het biertje werd geserveerd in een heel apart glas — het leek alsof het biertje op z’n kop stond. Echt zo’n detail waar je dan toch om moet lachen.

En nu zijn we weer terug bij de camper. Even uitpuffen na 22 kilometer fietsen en een volle dag indrukken.

Straks gaan de luikjes weer dicht.

Met het geluid van de oceaan op de achtergrond.

3 maart 2026

Noordwaarts, richting Lissabon

Vanmorgen hebben we tijdens het ontbijt weer plannen gemaakt. We trekken verder naar het noorden. Vandaag blijven we nog even in het binnenland en morgen willen we doorsteken naar Lissabon.

We merken dat we Spanje toch het mooist vinden. Het landschap daar is ruiger en veel afwisselender. Portugal voelt wat rustiger en soms zelfs wat saaier, maar het heeft ook iets ontspannen. En wat ook fijn is: er rijden hier een stuk minder campers rond.

Waarschijnlijk wordt het in Lissabon weer een ander verhaal en is het daar een stuk drukker. Maar dat zien we morgen wel weer.

Vandaag hebben we nog een plaatsje bezocht dat heel mooi zou moeten zijn: Redondo. Het was zeker aardig, maar we hebben inmiddels al zoveel moois gezien dat we na een uurtje weer verder zijn gereden. Soms voel je gewoon: dit is het net niet.

We zijn doorgereden naar Borba. Daar staan we nu op een camperplaats met alles erop en eraan — en betaald door de gemeente. Dat zijn toch de leuke verrassingen onderweg.

Het is inmiddels weer donker. De luikjes gaan dicht.
En zo eindigt weer een dag op wielen. 

2 maart 2026

Schapen, stilte en een rokende kachel

1maart 2026

De grens over – genieten met een hoofdletter G

Om acht uur vanmorgen was Ron klaarwakker. En ja… als hij opstaat, ben ik ook wakker. Dus dan maar samen de dag beginnen.

Eigenlijk waren we van plan om nog in het plaatsje te blijven, maar na wat overleg besloten we toch: we gaan richting Portugal. We wilden ergens buiten staan om nog één keer volop van de zon te genieten. En dat is gelukt.

Sterker nog: we kregen er gewoon een uur bij cadeau. In Portugal is het namelijk een uur vroeger dan in Spanje. Wat een bofkonten zijn we toch.

Net over de grens vonden we een boerderij met allerlei dieren. Het is een Duits stel dat hier drie jaar geleden is komen wonen. Ze vangen ook dieren op en vragen daarvoor een vrijwillige bijdrage, zodat ze voer en verzorging kunnen bekostigen. Ze hebben hier enorm veel ruimte en zelfs een paar kleine vakantiehuisjes.

Wij mochten op een weiland staan — helemaal alleen. Wat een luxe. De honden vinden het heerlijk, zo’n eigen territorium. Vier kilometer verderop ligt een dorpje, maar verder is er alleen natuur.

Ik heb een stukje gelopen en genoten van de bijna oorverdovende stilte. Dat soort stilte hoor je bijna nooit meer.

En er was nóg een bonus: een wasmachine. Ik had nog wat donkere was liggen, dus alles wat vies was bij elkaar gegooid en hup, de machine in. Nu kunnen we weer een paar weken vooruit zonder te hoeven wassen.

We zitten nu voor de camper, in het zonnetje, met een biertje en doppinda’s — onze favoriete bezigheid.

We staan in de buurt van Rosal de la Frontera.

Genieten met een hoofdletter G

28februari 2026

Dwalen door straatjes, tapas en een pittige wasdag

Gewoon op tijd opstaan, dan geniet je langer van de dag. Dat is inmiddels wel ons motto

We waren van plan een rondwandeling te maken via Komoot, maar helaas liep de route vooral langs grotere wegen en een industriegebied. Niet echt wat je zoekt als je in een Spaans stadje bent. Dus zijn we eigenwijs van de route afgeweken en het dorp zelf ingelopen. En dat was een goede keuze.

Smalle straatjes, witgekalkte huizen, en kerken die aan de buitenkant prachtig versierd waren. Ook kwamen we uit bij een kasteel. Op het plein ervoor stond een ridder die waakzaam over het stadje uitkeek — en volgens ons ook een beetje over ons.

Na zo’n zeven kilometer vonden we dat we wel iets verdiend hadden. Dus streken we neer voor een drankje. En zoals hier gebruikelijk is, kwamen er bij elk glas automatisch wat tapas op tafel. Dat blijft toch leuk: bestellen wat je wilt drinken en verrast worden door kleine hapjes erbij.

In de loop van de middag waren we weer terug bij de camper. Ik heb de rest van de was naar de wasserette gebracht — onder andere de hoezen van de bank. En ons bed heb ik verschoond. Altijd weer een hele klus om dat in zo’n beperkte ruimte netjes op te maken. De wasserette was vijf minuten naar beneden lopen, dat ging prima. Maar drie keer met was omhoog na een stadswandeling… dat voelde ik wel in mijn benen.

Ron deed ondertussen wat boodschappen, want ik had zin in tagliatelle. Hij kwam terug met garnalen en maakte er een heerlijke maaltijd van.

Na het eten werd het frisser en zijn we weer naar binnen gegaan. De luikjes dicht, kaarsje aan, en terug in onze eigen bubbel.

En zo was het weer een gewone, fijne dag onderweg. 

27 februari 2026

Van marktgeluiden naar Spaanse gastvrijheid

Vanmorgen werden we wakker met een vriendelijk zonnetje dat voorzichtig over de parkeerplaats kroop. Ik was er vroeg uit om de hondjes uit te laten en zag aan de overkant ineens bedrijvigheid. Busjes die openklapten, tafels die werden uitgeklapt… er werd een kleine markt opgebouwd.

Na het ontbijt zijn we er samen even overheen gelopen. Geen grote drukte, maar juist dat kneuterige maakt het leuk. Een paar kramen met kleding, wat huishoudspulletjes en gelukkig ook een groentekraam. We kochten heerlijke sinaasappels en wat verse groente — altijd fijn om weer wat kleur in de koelkast te hebben.

Onze buurman, die met zijn kleine Caddy reist en het met een stuk minder luxe doet dan wij, kwam nog even afscheid nemen. Dat soort korte ontmoetingen maken het reizen zo leuk. Daarna zijn wij ook weer verder gegaan, op weg naar Zafra.

Daar aangekomen bleek de camperplek direct aan een drukke doorgaande weg te liggen. Auto’s die langsraasden… nee, dit voelde niet als een plek waar we rustig wilden staan. Dus hup, weer verder. Soms is doorrijden gewoon de beste beslissing.

Onze volgende stop werd Jerez de los Caballeros — en dat bleek een schot in de roos.

We waren nog maar net aangekomen of we werden aangesproken door een Zuid-Afrikaanse vrouw die blij was eindelijk weer eens Nederlands te kunnen praten. Dat begint al goed.

Daarna liepen we het dorp in om iets te eten. We kwamen terecht bij restaurant Luna. Een eenvoudige plek, maar met sfeer. We raakten in gesprek met een groep Spaanse mensen en voor we het wisten zaten we bij hen aan tafel. Met handen, voeten en Google Translate kwamen we een heel eind, want Engels spreken ze hier nauwelijks.

Wat een warmte. Wat een openheid. We kwamen rond half vier binnen… en voor we het wisten was het kwart over zeven. Drie uur later liepen we terug naar de camper met een voldaan gevoel.

Het zijn dit soort dagen waarop je voelt waarom je onderweg bent. Niet voor de perfecte plek, niet voor het perfecte uitzicht — maar voor de mensen.

En dat blijft toch het allermooiste van Spanje.

26 februari 2026

Wandelen tussen rivier en Iberico varkens

Vandaag waren we op tijd uit bed, want er stond een wandeling op de planning via de Komoot-app. Ongeveer 8 kilometer, en vanaf onze camperplek liepen we zó het natuurgebied in. Dat blijft toch bijzonder.

Het was een fijne route, niet al te zwaar. Kleine heuvels, goed te doen — zelfs voor Quinty. Dat zegt genoeg. Halverwege hebben we pauze genomen en samen een appel gegeten. Even zitten, even kijken. Je zag nog wel wat schade van het water; bomen die in de rivier lagen, duidelijk achter gebleven  door  overstromingen. Maar verder was het pad goed begaanbaar en kwamen we zonder al te veel blubber aan onze schoenen weer terug bij de camper.

Na de wandeling ging Ron buiten nasi maken. En geloof me, dat rook het hele veld over. Iedereen kon meegenieten van de geur 

Daarna was het tijd voor “even niks”. Ik ben gaan handwerken en Ron besloot nog een rondje te fietsen. Alleen… zijn telefoon was bijna leeg. Dat vind ik toch altijd spannend. Hoe vindt hij straks de weg terug?

Maar gelukkig, een half uur voor het donker werd, kwam hij weer aanrijden. Met nog 8% batterij. Dat zijn van die momenten dat je toch even extra blij bent dat alles goed is gegaan.

Hij vertelde enthousiast over de Iberico-varkens die hij had gezien. Eerst waren ze schuw, maar later kwamen ze toch wat dichterbij. Nieuwsgierige beesten, zei hij.

En nu wordt het weer donker. De luikjes gaan dicht. We staan nog steeds bij hetzelfde dorpje, met stroom en water binnen handbereik en prachtige natuur om ons heen.

Eigenlijk is er helemaal niks mis mee om gewoon nog even te blijven. 

25 februari 2026

Soms moet je gewoon doorrijden

De dagen vliegen voorbij. Vandaag hadden we bedacht om eens een camping op te zoeken. Gewoon even makkelijk: lekker kunnen douchen en misschien op een mooie plek staan.

Maar toen we aankwamen, zagen we langs de weg vooral grote waterplassen en een paar caravans die er wat verloren bij stonden. Het hek was dicht en het zag er allemaal niet echt uitnodigend uit. Dat gevoel van “hier willen we niet zijn” was er meteen. Dus hup, weer verder.

De volgende plek, een dorp waar we dachten te kunnen staan, bleek ook niet ideaal. Het leek meer op een sloopterrein met heel smalle plekken. Dat werd ‘m dus ook niet.

Soms is het leven in de camper gewoon doorrijden tot het goed voelt.

We reden verder door een natuurpark en kwamen uiteindelijk uit in Las Navas de la Concepción. En daar was het wél goed. We kijken uit over de natuur en het voelt meteen rustiger.

Vanmiddag zijn we nog even het dorp doorgelopen. Een klein dorpje met allemaal witte huizen en veel terrasjes waar mensen gezellig zitten te kletsen. Gewoon klassineren, zoals wij dat zo mooi zeggen. Dat dorpsgevoel, waar iedereen elkaar lijkt te kennen, blijft toch iets bijzonders.

Terug bij de camper hebben we zelf een soort tapas gemaakt. Wat kleine hapjes bij elkaar, lekker buiten gegeten in de zachte avondlucht. Daarna nog even gepraat met de buurman, een man uit Delft die met een Caddy op reis is. Best spartaans in vergelijking met ons. Hij legt flesjes water op het dak van zijn auto zodat ze een beetje opwarmen, om buiten te kunnen douchen.

En dan kijk ik naar onze camper met warm water uit de kraan, een douche en een vast bed… en besef ik weer hoe luxe wij het eigenlijk hebben.

Soms moet je gewoon een paar keer doorrijden om op de juiste plek uit te komen. En vandaag was dat precies wat we deden.

24 februari 2026

Wasdag tussen vogels en stilte

Vanmorgen lagen we samen in bed te puzzelen wat deze dag ons zou brengen. De plek waar we stonden was op zich prima, al was het wel wat rumoerig. Een hond die bijna de hele nacht bleef blaffen en om vijf uur startte iemand zijn vrachtwagen, die hij vervolgens nog een hele tijd liet draaien voordat hij vertrok. Niet echt bevorderlijk voor de nachtrust.

Na wat overleg besloten we: vandaag wordt het wasdag. Twee machines vol was lagen al te wachten. Eigenlijk zou ons bed ook verschoond moeten worden, maar dat schuiven we nog even door naar de volgende keer.

Na het wassen deden we nog wat boodschappen en reden we naar een camperplek in het stadje Cañada Rosal om de wc te legen en water te lozen. Dat soort praktische dingen hoort er nu eenmaal bij. Ook was daar een wasserette in de buurt en een supermarkt dus alles bij elkaar. Daarna zochten we een plek net buiten het dorp.

Het bleek een bijzondere plek te zijn. Overal picknicktafels, speeltoestellen en barbecueplaatsen. Het lijkt zelfs alsof er een kerkje staat, maar verder is er eigenlijk geen kip te bekennen. Nou ja… behalve een witte pick-up met een man en een hond die net aankwam en ergens een plekje lijkt te zoeken. En achter een gebouw staat nog een camper op een betonnen strook.

Onze hondjes liggen het liefst in het gras. En ik? Ik vertoon een beetje campinggedrag. De luifel is uitgedraaid en daar hangt nu de was te drogen die in de droger toch niet helemaal droog was geworden. Iets te veel in één trommel gepropt, denk ik.

Wat hier vooral opvalt, zijn de vogels. Zoveel verschillende geluiden, het lijkt wel een orkest. We hebben nog niet ontdekt wat het gebouw naast het kerkje precies is, maar misschien komen we daar nog achter.

Ondertussen heb ik weer een hoofdstuk van mijn opleiding afgerond. Het voelt goed om daar ook mee bezig te zijn tussen alle avonturen door.

En zo genieten we nog even van het mooie weer en de geluiden om ons heen… voordat straks de luikjes weer dichtgaan.

23 februari 2026

Bijpraten, pannenkoeken en blauwe bloempotten

Vandaag was weer zo’n gezellige dag. Al vroeg in de ochtend kregen we een appje van Hennie en Ed: ze stonden maar een half uurtje bij ons vandaan en wilden wel een bakkie komen doen. Omdat wij bij een restaurant stonden, zijn zij naar ons toe gekomen.

Het was meteen weer vertrouwd. Bijpraten over hun avonturen en die van ons, plannen delen en lachen om herkenbare campermomenten. Zij gaan ook richting Portugal, dus wie weet kruisen onze wegen zich daar opnieuw. We houden in ieder geval contact.

Rond de middag zijn we weer verder gegaan. Hennie en Ed gingen wandelen en wij reden zo’n 40 kilometer het binnenland in, richting Iznájar. Een prachtig wit dorpje met een kasteel dat hoog boven alles uittorent. Helaas waren de winkels en het kasteel gesloten, dus zijn we eerst gaan lunchen bij het stuwmeer net buiten het dorp.

Daar hebben we gewoon lekker zelf pannenkoeken gebakken. Ron had tussendoor nog een digitale afspraak met onze schoondochter over Excel (dat camperleven is soms verrassend modern en ik heb weer een opdracht voor mijn opleiding afgerond. Nog één te gaan en dan is dit hoofdstuk klaar. Maar eerlijk is eerlijk: ik was moe. Dus even heerlijk gaan liggen met mijn luisterboek. Dat zijn van die kleine geluksmomentjes.

Later in de middag zijn we naar het dorp zelf gereden en de berg opgeklommen. En steil was hij! Boven, vlak bij het kasteel, stond een huis met allemaal blauwe bloempotten tegen de muren. Het zag er zó gezellig uit. Al vraag ik me wel af hoe je al die potten water moet geven…

Quinty ging in de rugzak mee omhoog — klimmen redt ze niet meer. Ze zat rustig om zich heen te kijken, helemaal tevreden. De terugweg heeft ze zelf gelopen en dat ging prima. Zolang ze maar niet hoeft te klauteren, vindt ze het allemaal goed.

Vanavond heb ik pasta gemaakt, alles weer netjes opgeruimd en nu zitten we met de luikjes dicht te genieten van de avond. Weer zo’n dag die voelt als precies goed.

22 februari 2026

Geduld, terrasjes en de keuze voor Portugal

Op tijd op. De zon schijnt volop — heerlijk weer. Om de beurt gedoucht, de hondjes uitgelaten en meteen de vuilnis weggebracht. Daarna rustig ontbeten en plannen gemaakt. De grote vraag van de dag: gaan we richting Portugal, ja of nee?

We hebben het nieuws gevolgd en zelfs nog even gekeken of het verstandig is na alle overstromingen en stormen van de afgelopen tijd. De weersvoorspellingen voor de komende week zijn goed. Dus de knoop is doorgehakt: we gaan.

Eerst nog even de wc legen en water vullen, want dit was geen plek waar we langer wilden blijven. We wilden vandaag ook niet te ver rijden — het weer is te mooi om alleen maar kilometers te maken. Zo kwamen we uit bij Riofrío, een klein plaatsje vlak bij de grote weg. Volgens Park4Night kun je daar parkeren bij een plein vol restaurantjes. Dat klonk goed: lunchen op een terrasje en het avondeten er meteen maar achteraan.

En wat een drukte daar! Het was een genot om gewoon te zitten en te kijken. Vooral het parkeren was een spektakel op zich. Er stond zelfs iemand midden op een kruispunt te wachten op zijn maat, terwijl anderen er rustig omheen manoeuvreerden. Niemand toeterde. Niemand schold. Ze wachtten gewoon, of staken een paar keer achteruit om ruimte te maken. Wat een geduld. In Nederland was er vast al iemand uitgestapt om verhaal te halen.

Na het eten maakten we nog een wandeling in de buurt. Toen snapten we waarom het zo druk was. Hier zijn flinke overstromingen geweest en waarschijnlijk komen mensen kijken hoe het ervoor staat. Toch lijkt het erop dat er hier hard gewerkt is om alles weer schoon te maken. Langzaam droogt het weer op.

We kwamen langs een bron waar het water snel uit kolkte. Quinty vond dat prachtig. Ze ging op de rand liggen met haar buikje in het water — even afkoelen voor de 23 graden warmte.

Nu zitten we weer bij de camper. Alle ramen open, een zacht briesje naar binnen. De dag loopt alweer ten einde. Nog even Tessie gezien, die zich niet helemaal lekker voelt. Dus vanavond doen we het rustig aan.

En morgen… weer een stukje dichter bij Portugal. 

21 februari 2026

20 februari sla ik liever over omdat ik de hele nacht ervoor en dag ziek ben geweest, buikgriep. Vandaag gaat het langzaam ietsje beter dus ben ik bezig met zo nu en dan een klusje te doen en gewoon lekker naar een luisterboek aan het luisteren. Ron die zich vandaag ietsje beter voelt is op de fiets naar Granada gegaan. Dat vind ik prima, zo nu en dan hebben we contact doordat ik mooie fotos toegestuurd heb gekregen, ook van grot woningen in de oudste wijk van Granada. En als ik daar aan denk denk ik aan de serie van de zeven zusters. verder een heerlijk relaxt dagje. Wel is de plek waar we nu staan steeds drukker aan het worden. Eerste nacht stonden we hier alleen maar nu komen er steeds meer busjes en autos erbij. ook al een beetje hippie achtige jongelui. Wel grappig om te zien hoe mensen hun slaapplaats hebben. En sommige kapsels tja halve kale hoofden, hele korte kapsels en ja voor ons staat een oude auto waar een jong stel in lag te slapen met een hele grote maar oude hond. Vanmorgen zag ik een paar benen omhoog komen toen ze wakker werden. En dan kijk ik naar ons met alle luxe van een wc, een douche en een vast bed oja en een koelkast en stromend water. niet te vergeten electrische tijd. Ron had graag morgen met mij weer naar Granada willen gaan,  maar ik wil echt niet dat onze hondjes die warmte moeten blijven want de temperatuur is erg lekker maar te warm om ze een halve dag in de camper te laten. Dat doe ik dus niet. Net geprobeerd een kop koffie te drinken maar na 1 slok was ik er al klaar mee helaas. Zo maar een kopje thee maken. Ik denk dat dat beter zal vallen. ondertussen ben ik alvast het eten aan het voorbereiden en als Ron straks komt kan ik zo beginnen met koken. En dan is er al weer een dag om.

grotwoningen en de zeven zusters

De wijk Sacromonte in Granada is beroemd om zijn witte huizen en vooral de eeuwenoude grotten die in de zachte rots zijn uitgehouwen. Deze grotwoningen waren historisch de thuisbasis van de gitano-cultuur (zigeuners) en andere uitgeslotenen van de samenleving. Tegenwoordig zijn sommige grotten nog steeds bewoond, andere worden gebruikt voor flamencoshows, musea of als toeristische attracties.  

In De Zeven Zussen – Maan komt dit niet alleen als achtergrond voor de setting, maar het draagt ook bij aan Tiggy’s ontdekking van haar roots — een plek vol muziek, cultuur en geschiedenis die haar diep beïnvloedt.  

19 februari 2026

18 februari 2026

17 februari 2026

Sterren boven Júviles en kleine stapjes vooruit

Weer een heerlijke nacht doorgeslapen. Dat doet een mens echt goed. Gisteravond hebben we samen nog even naar de sterrenhemel gekeken. Omdat het hier zo donker is in de bergen, zie je zóveel sterren. Geen straatverlichting, geen rumoer — alleen stilte en een hemel vol lichtpuntjes. Prachtig om te zien. Dat zijn van die momenten waarop je je heel klein voelt, maar tegelijk ook heel rijk.

Vanmorgen eerst een ronde gelopen met de hondjes en daarna ben ik lekker onder de douche gesprongen. Een fris begin van de dag. Ron zette de stoelen buiten en samen hebben we in het zonnetje ontbeten. De temperatuur was heerlijk, niet te warm en niet te koud.

Later vroeg Ron of ik mee wilde wandelen. Vijf kilometer maar, zei hij. Maar vijf kilometer in de bergen is toch echt wat anders dan vijf kilometer in Nederland. Het gaat wel beter met mijn benen, maar over is het nog niet. Dus ik heb even naar mijn lijf geluisterd en ben bij de camper gebleven. Afwas gedaan, vloer schoongemaakt en daarna verder gegaan met een volgend hoofdstuk van mijn opleiding.

Op een gegeven moment was mijn hoofd vol en ben ik alvast warm eten gaan maken. Tegen de tijd dat Ron terugkwam, stond het eten klaar. Ik vind het eigenlijk heel prettig om ’s middags warm te eten. Daarna samen afwassen en nog een uurtje aan mijn huiswerk gewerkt.

Later weer een rondje met de hondjes gelopen en nog even de fitnessapparaten gebruikt die hier naast de plek staan. We blijven bezig, al is het maar een beetje. Nu zitten we weer lekker buiten te genieten van de rust en het uitzicht hier in Júviles.

We merken wel dat Quinty steeds meer achteruitgaat. Soms moet ik haar echt bij haar voerbak neerzetten om haar aan het eten te krijgen. Silke is er dan als de kippen bij om haar bak leeg te eten. Vaak eet Quinty pas ’s avonds wat, als ik er iets lekkers doorheen doe. Het is lastig om te zien, zo’n verandering. Je voelt dat er iets aan het schuiven is, al kun je er niet precies de vinger op leggen.

En zo gaat er weer een dag voorbij. Morgen rijden we verder. Er moeten boodschappen gedaan worden en het volgende doel is Pampaneira.

Maar voor nu… nog even genieten van de bergen, de stilte en het samen zijn.

16 februari 2026

Tussen bergen, campers en nieuwe dromen

Vanmorgen werden we om zes uur gewekt door de vuilniswagen die luidruchtig de containers stond te legen. Alsof ze dachten: laten we die camperaars ook maar meteen meenemen in het ochtendritueel. Pffff… Maar eerlijk is eerlijk: Quinty had de hele nacht doorgeslapen. En ik dus ook. Wat een verschil maakt dat.

Later, niet om zes uur gelukkig, ben ik met de hondjes een rondje gaan lopen. Mijn benen doen nog steeds behoorlijk pijn, dus ik probeer juist extra te blijven bewegen. Stilzitten helpt niet, hoe verleidelijk dat soms ook is.

Vlakbij waar we stonden bleek een klein winkeltje te zitten waar je ook kon ontbijten. Dus ik vroeg aan Ron of hij zin had om mee te gaan. Nou, daar is Ron nooit vies van. Dus zaten we even later samen aan een tafeltje met een lekker broodje en een goede kop koffie. Dat zijn van die kleine momentjes die het leven onderweg zo fijn maken.

Daarna was het tijd om de camper weer rijklaar te maken. De wc was vol — de lege cassette hadden we vanmorgen al geplaatst — en water bijvullen stond ook op het lijstje. We wilden eigenlijk richting Granada rijden, maar ja… toen reden we de bergen in.

En wat voor bergen.

We zijn blijven hangen bij een plek waar we water konden innemen, naast het dorpje Júviles, aan de rand van de Sierra Nevada. Wat een uitzicht. Bergen rondom, stilte, ruimte. Echt zo’n plek waar je uit de camper stapt en even stil wordt.

Uiteindelijk stonden hier vier campers. En wat voor verschillende! Een Toyota 4x4 waar we binnen mochten kijken. Die mensen gaan over twee jaar op wereldreis, richting Australië, zonder einddatum. Alles verkopen en gaan. Mooi toch? Al vraag ik me wel af wat zo’n benzineauto onderweg gaat kosten… Maar dromen moet je niet meteen kapot rekenen.

Verder stond er een vrachtwagen met een zelfgebouwde camper in de bak en nog een halfintegrale camper. En bij drie van de vier campers liepen ook honden rond. Dat maakt het meteen gezellig.

Iets verderop vonden we een veldje met fitnessapparaten. Natuurlijk moesten we dat even uitproberen. Een beetje werken aan die conditie. Tegen de zomer zijn we vast helemaal bikiniproof… uche uche.

In het dorp zochten we nog een winkeltje voor wat boodschappen, maar we vonden alleen een apotheek. Aangezien ik nog magnesium nodig had, ben ik daar naar binnen gelopen. En wat bleek? In een klein hoekje hadden ze ook wat basisboodschappen staan. Zelfs een fles afwasmiddel — precies waar we voor naar het dorp waren gelopen. Soms heb je niet meer nodig dan dat.

Vandaag hebben we ook wat huishoudelijke klusjes gedaan. Ron heeft de zonnepanelen schoongemaakt en de camper aan de buitenkant, want die zat nog steeds onder het zand van de storm bij de western set. Ik heb wat kleding gewassen en het sanitair weer fris gemaakt. Zo kunnen we weer een tijdje vooruit.

Morgen blijven we hier nog staan. Gewoon omdat het hier zo prachtig is. We kunnen nog één dag zonder boodschappen, maar daarna moeten we toch echt weer richting een supermarkt.

En Quinty? Die lijkt soms op zoek naar een ander baasje. Of ze is gewoon een beetje de weg kwijt. Ze zat vandaag zomaar bij de buren met de Toyota 4x4. Hele aardige mensen trouwens, die hun eigen hond missen. En daar maakt Quinty dankbaar gebruik van. Extra aandacht is altijd welkom.

Zo kabbelt het leven hier verder. Tussen bergen, ontmoetingen en kleine verhalen.

En eerlijk? Dit is precies waarom we dit doen.

15 februari 2026

Een gebroken nacht en gemiste tapas

14 februari 2026

Valentijn in het Wilde Westen

Het is Valentijn, dus iedereen die ik liefheb krijgt vandaag een digitaal hartje van mij. ❤️

En hoe leuk is het om deze dag gewoon samen onderweg te zijn?

We gaan weer op pad. Het enige wat we nog nodig hebben is water. In het plaatsje Tabernas is bij een sporthal een kraan. Helaas zit er weinig druk op, dus het is een kwestie van geduld. Gieter vullen, wachten, nog een keer vullen… Uiteindelijk hebben we genoeg water en kunnen we weer verder.We stonden iets te dicht bij gebouwen waar door de harde wind van alles afviel. Dat voelde niet echt veilig, dus tijd om te verkassen.

Ron had al een wens: hij wilde graag eens een filmset zien waar vroeger westerns zijn opgenomen. Waarom het Wilde Westen eigenlijk in Zuid-Spanje is gefilmd, is mij nog steeds niet helemaal duidelijk. Maar goed, wie weet komen we daar nog achter.

We kopen kaartjes — twaalf euro per persoon — en mogen zelfs op het terrein overnachten. Dat is toch wel bijzonder. Het dorp kraakt en piept door de harde wind. Er loopt een sheriff rond en een cowboy. Achter de bar in de saloon staat een vrouw waarvan we ons afvroegen of ze dement was of gewoon een glaasje te veel op had. Bij het opnemen van de bestelling wist ze al snel niet meer wie wat had besteld. Het was wat chaotisch, maar ook wel grappig om mee te maken.

’s Avonds was het een prachtige plek om te staan. Lekker rustig. Al hoorde ik op een gegeven moment stemmen in het donker, en dat vond ik toch minder prettig. Je fantasie gaat dan meteen aan het werk. Gelukkig bleek het gewoon bewaking te zijn.

Omdat het Valentijn was, had ik mezelf een doel gesteld: de trui afmaken waar ik al sinds Zweden mee bezig ben. Dat leek me een mooi Valentijnscadeautje. En het is gelukt! Hij is af… en hij past Ron ook nog. Gelukkig maar.

Zo werd Valentijn geen dag met rozen en chocolade, maar met wind, cowboys, een beetje spanning en een zelfgebreide trui. 

13 februari 2026

Een dag van praktische zaken en een bijzonder plekje in de bergen

Vandaag gaan we weer verder. Er staan wat praktische dingen op de planning, van die klusjes die er nu eenmaal bij horen. De wind is behoorlijk aangewakkerd, dus het voelt wat onrustiger dan de afgelopen dagen.

Onze eerste stop is het plaatsje Vera. Daar zit een supermarkt naast een wasserette, ideaal om twee dingen tegelijk te doen. We zetten de camper neer, Ron gaat boodschappen doen en ik start een wasje. Zo zijn we toch alweer een uur verder. Het zijn van die momenten waarop het gewone leven gewoon doorgaat, ook als je onderweg bent.

Daarna rijden we naar een autowasstraat om de camper weer een frisse beurt te geven. Al dat stof en zand blijft zich overal verzamelen. Als beloning nemen we daarna een broodje als lunch en laten we de hondjes nog even een plasje doen. Voor we het weten is de middag alweer half voorbij.

Ons doel voor vandaag is een camperplek waar we weer van alle gemakken voorzien zijn. We rijden richting Tabernas, waar ergens in de bergen een plek moet zijn. Om er te komen moeten we eerst door een rivierbedding rijden. Het blijft toch een bijzonder idee, maar gelukkig is deze kurkdroog. Je kunt je bijna niet voorstellen dat hier ooit water stroomt, maar als het regent kan het hier natuurlijk snel veranderen.

De plek zelf is bij een particulier die zijn terrein verhuurt. We hebben hem gevonden via Park4Night en het heet Pre Fperde Andalusië. Er staan nog drie andere campers, dus het is lekker rustig. De omgeving is prachtig, midden in de natuur en ver weg van alle drukte.

Ron is nu draadjesvlees aan het maken met patat. De elektriciteit wordt dus goed benut. Hij kreeg het idee nadat onze schoondochter belde met de vraag hoe lang draadjesvlees in de snelkookpan moest. Sindsdien had hij er zelf ook zin in gekregen.

Straks genieten we van een heerlijke maaltijd, hier in de bergen, op weer zo’n bijzondere plek. Dat zijn de momenten waarop alles samenkomt.

12 februari 2026

Zon, zee en een mopperende Belg

De zon zorgde vandaag voor een heerlijke dag. Het voelde gewoon alsof we midden in de zomer zaten. Stoeltjes naar buiten, uitzicht op zee en vooral genieten. De wind is er nog steeds, maar zolang de zon zo lekker schijnt voelt alles meteen goed.

Voor ons wuiven de palmbomen zacht heen en weer en iets verderop staat een sportieve man op een ladder met elastieken allerlei oefeningen te doen. Een bijzonder gezicht. Op de achtergrond klinkt muziek, gelukkig geen storende klanken, maar juist prettig om naar te luisteren. Het maakt het plaatje compleet.

Ondertussen liep er ook nog een mopperende Belg rond. Hij was boos omdat er een slot op het wc-huisje was gedaan en hij zijn toilet daar niet meer kon doorspoelen. Hij was zelfs van plan het slot open te breken. Ron vroeg hem waarom hij dat zou doen, waarop hij antwoordde dat de gemeente dit alleen maar deed om de camperaars te pesten.

Maar eigenlijk is het natuurlijk andersom. De gemeente gedoogt dat we op zo’n prachtige plek mogen staan. Als daar misbruik van wordt gemaakt, is het niet vreemd dat ze maatregelen nemen. Gelukkig heeft hij het slot uiteindelijk niet opengebroken.

’s Middags hebben we nog een wandeling langs de kust gemaakt en wat gedronken bij een restaurantje.

Verder was het gewoon een heerlijke relaxdag. Niet veel nodig, alleen zon, zee en het besef hoe bijzonder dit leven eigenlijk is.

11 februari 2026

Ochtendritueel met een emmertje

10 februari 2026

Bang en trots – boven op de berg

We werden weer heerlijk wakker door het gekabbel van de zee. Wat is dat toch een enorme luxe. ’s Ochtends eerst een wandeling met de hondjes gemaakt en daarna rustig ontbeten.

Na het ontbijt trokken we onze wandelschoenen aan om een berg vlakbij te beklimmen. Bovenop staat een hoge toren die je al van verre ziet. Quinty hebben we in de camper gelaten, want dit was echt te zwaar voor haar.

Het was een pittige klim, vooral voor mij. Ron en Silke zijn wel gewend aan zulke tochten, maar ik moest echt even doorbijten. Eenmaal boven bij de toren voelde ik een groot geluksgevoel. Ik had het toch maar gedaan.

Voor de toren zat nog een steile trap om helemaal naar boven te klimmen. Ron ging eerst. Ik bleef beneden met Silke, die al halverwege de trap was gegaan. Dat vond ik niet veilig, dus wij bleven samen onder. Ron zwaaide vanaf boven en riep dat ik het ook kon.

Brrrr… ik met mijn hoogtevrees.

Maar ik heb het tóch gedaan. Helemaal uit mijn comfortzone. En toen ik boven stond voelde ik me zó trots. Bang en trots tegelijk. Het deed me ineens denken aan vroeger, op de kermis in Hasselt. Daar zat ik ooit boven in het reuzenrad met een vriend. Ik vond het doodeng, maar deed het wel. Precies datzelfde gevoel als nu.

Na de tocht zijn we teruggegaan naar de camper. We hadden afgesproken met andere camperaars om samen uit eten te gaan. Dus reden we terug naar de plek waar we maandag ook hadden gestaan. De begroeting was hartelijk en gezellig.

We hebben heerlijk gegeten, daarna nog nageborreld voor de camper. Het was een zwoele avond. Rond half twaalf zijn we naar bed gegaan. Het bed stond al klaar en de luikjes waren dicht, dus we konden er zo induiken.

Soms zit een dag vol kleine overwinningen. En die voelen eigenlijk het grootst.

9 februari 2026

gelukkig wakker geworden zonder harde wind en vervelende fijnstof. Alleen toen we buiten zaten voor een ontbijt kwam ons zon ontzettende vieze lucht van die fabriek in de neus. We hebben na het ontbijt alles ingepakt en zijn vertrokken. We zijn richting Carboneras gereden. Een mooie tocht over een pas. De plaatsen die we onderweg tegenkwamen aan de kust vonden we te druk en veel te toeristisch en hebben we overgeslagen. Op een bepaald moment kwamen we bij het plaatsje waar we zijn gaan lunchen, Daar hebben we ook wat boodschappen gedaan en ik heb met zelf verwend met een paar gymschoenen. Toen zijn we nog een stukje door gaan rijden vlak voor Carboneras en nu staan we aan de zee Er is wel wat meer wind maar niet echt heftig. Vanmiddag konden we met de korte broek weer buiten zitten. Dat kon een poosje niet meer. Het lijkt hier wel een camping zo druk is het hier. Veel duitsers en veel busjes Je ziet soms hele gezinnen erin zitten. Dan ben ik toch wel blij dat we met zijn tweeen deze ruimte hebben want het is en blijft krap. Maar als je dan ook nog niet voor al je spullen een plekje hebt valt het heel erg tegen. Wij hebben dat gelukkig wel. Soms zijn er wat spullen waar we geen vaste plek voor hebben maar de meeste spullen hebben wel een vaste plek. En de hondjes hebben ook een vaste plek. Silke tussen de voorstoelen en Quinty slaapt in de douche, daar staat niemand op haar pootjes en staan ook de water en voerbakken. En als we gaan douchen moet Quinty even ergens anders na toe. Zo heeft het camperleven ook zijn eigen structuur. 

8 februari 2026

Zon, zee en een schrikmoment

We werden vanmorgen weer wakker met een heerlijk zonnetje en het geluid van de zee. Zo wil je elke dag wel beginnen. Eerst even lekker gedoucht met het laatste beetje water dat we nog hadden en daarna rustig ontbeten. Ron liet de hondjes uit en ik zorgde voor het ontbijt.

Ron kwam terug met leuk nieuws: er stond een camper die hij herkende van de vlog Alleen op Avontuur, van Astrid. We volgen haar al een hele tijd via YouTube en vinden haar filmpjes erg leuk. We hadden haar nog uitgenodigd om even langs te komen, maar dat bericht had ze helaas te laat gezien omdat ze met de was bezig was.

Daarna was het voor ons ook tijd om verder te gaan. De wc was vol, het water op en de elektriciteit weer aan de lage kant. We wilden nog een stukje rijden en langs een verzorgingsplek, zodat we daarna weer een nacht zonder bijladen konden staan.

Onderweg gebeurde er iets waar ik nog steeds van schrik. Ik miste ineens Silke. Wat bleek: toen ik de mat in de garage had gelegd, is ze ongemerkt achter mij aan naar buiten gegaan. De laatste tijd is ze wat onrustiger in de camper, dus het viel me vrij snel op dat ze er niet was. We zijn meteen omgedraaid en teruggereden naar de plek waar we hadden gestaan. Inmiddels stond er al een andere camper. Ik ben haar gaan roepen en ja hoor… daar kwam ze ineens aangelopen.

In dat halve uur is er van alles door me heen gegaan. We zijn hier enorm van geschrokken, zeker omdat we tijdens onze reis naar Scandinavië ooit hebben meegemaakt dat iemand zijn hond kwijt was. Gelukkig is Silke gewoon op de plek gebleven waar we stonden. Wat een opluchting… we hebben echt enorm veel geluk gehad.

Daarna zijn we weer verder gereden en staan nu opnieuw aan de kust, op Park4Night 04616. We zijn door het dorp gelopen en vonden een fijne plek om te lunchen. We mochten binnen zitten, samen met de hondjes, wat erg prettig was met de harde wind.

Na het eten zijn we teruggelopen naar de camper. Die zit inmiddels onder het stof door de wind, dus dat wordt poetsen. Maar dat doen we morgen wel, want zolang het zo waait heeft het weinig zin.

Net nog even een rondje door het dorp gelopen. Daar kwamen we Nederlanders tegen en raakten we gezellig aan de praat. Op een gegeven moment vroegen ze waar wij vandaan komen. Wij vertelden dat we uit Haaksbergen komen.

“Dat meen je niet,” zei de man, “wij wonen ook in Haaksbergen.”

Moet je je voorstellen… zo ver van huis en dan dit. Zouden we dit nu bij elke grote reis meemaken? In Noorwegen kwamen we Carolien en Dick al tegen en nu weer mensen uit ons eigen dorp. Best grappig eigenlijk. Dat soort dingen verzin je toch niet?

7 februari 2026

Wakker worden aan zee, wind op komst

Vanmorgen werden we gewekt door een heerlijk zonnetje. Een fijne start van de dag. We besloten om eerst een wandeling langs de zee te maken, want volgens de voorspellingen zou het vanmiddag flink gaan waaien. De route liep over een boulevard pal langs het water, met aan de andere kant appartementen die wel héél dicht op de zee staan. Ik vroeg me af hoe dat zal zijn als de golven hier ooit zo hoog komen dat ze over de boulevard slaan… dan krijgen ze volgens mij snel natte voeten.

Onze stroom is al een paar dagen lager dan we eigenlijk prettig vinden. Vandaag hadden we geen zin om een stuk te rijden, maar we wilden wél graag meer uitzicht op zee. Op de plek waar we stonden liep een weg tussen ons en het water en door de rotsen voor ons zagen we maar een klein stukje zee. Aan de achterkant van de camper konden we wel zitten, maar daar was het schaduw, dus ook niet ideaal.

Tijdens de wandeling van vanmorgen ontdekten we een prachtig plekje, zo’n twee kilometer verderop. Terug bij de camper zijn we meteen vertrokken, met de hoop dat de plek nog vrij zou zijn. En ja hoor, geluk gehad! We hebben ons daar direct geïnstalleerd. Ron reed heel rustig die kant op zodat de accu nog een beetje kon bijladen — toch mooi weer zo’n 4% erbij. Met het zonnetje erbij zitten we nu op 41%, genoeg om er weer een nacht zonder stroom tegenaan te kunnen.

Morgen moeten we wel verder, want de eerste wc is bijna vol en het schone water raakt ook op. Tijd voor een verzorgplek dus. Maar vandaag blijven we nog heerlijk staan op deze mooie plek aan zee, op Park4Night bekend als 04648 bij Pozo del Esparto.

Na een middag lekker buiten zitten zijn we inmiddels weer naar binnen verhuisd vanwege de harde wind. Ach, het is bijna avond. We maken op zijn hollands zuurkool met een beenhammetje. Heerlijk, de zuurkool hebben we gekregen van mensen die het hadden liggen en het niet gingen eten. Wij wel, daarna gingen de luikjes kunnen zo weer dicht en we kruipen tevreden onze cocon in, met het geluid van de zee op de achtergrond.

6 februari 2026

Over een veilige plek en veel regen

Het plekje waar we stonden was wat donker en voor mij ook een beetje spannend. Daarom zijn we een stukje naar voren gereden, vooral om onder een lantaarn te staan en dicht bij een vrachtwagen waarvan de chauffeur ook in zijn wagen sliep. Daarnaast stonden we vlak bij de camera van een hamburger restaurant. Dat gaf toch een prettiger gevoel en hier durfde ik wél rustig te slapen.

’s Morgens waren we op tijd wakker. Na een rondje met de hondjes hebben we lekker ontbeten en daarna de motor weer gestart. We zijn de afgelopen dagen door meerdere mensen gewaarschuwd voor het weer. In Spanje en Portugal is het behoorlijk onstuimig geweest met stormen en veel regen. Gelukkig hebben wij er tot nu toe niet al te veel last van gehad, maar er zit alweer een nieuwe storm aan te komen.

Het advies is om de buienradar goed in de gaten te houden, en dat doen we dan ook. Het lijkt me niets om met de camper weg te drijven… alleen al bij die gedachte krijg ik de kriebels.

Op dit moment staan we aan de kust bij Polígono. Hier staan veel campers, vooral Duitsers. We konden heerlijk buiten zitten met een stoeltje in de zon en genieten van het geluid van de zee. We staan op grind, dus bij een flinke regenbui kunnen we makkelijk weg.

We zien wel hoe het verder loopt. Morgen schijnt het weer wat minder mooi te worden dan vandaag.

Onstuimig weer in Spanje

Op dit moment heeft Spanje te maken met heftig en onstuimig weer. In verschillende regio’s zorgen stormachtige wind en flinke regenbuien voor wateroverlast en plaatselijke overstromingen. Vooral lager gelegen gebieden, rivierbeddingen en kuststreken krijgen het zwaar te verduren.

Het weer kan snel omslaan: waar het het ene moment nog droog is, kan het even later ineens flink regenen. Rivieren en droge stroomgeulen kunnen daardoor snel vollopen. Ook de wind is op sommige plekken krachtig, wat het buiten zijn minder aangenaam maakt.

Voor reizigers en camperaars betekent dit: extra alert zijn, goed het weer volgen en geen risico’s nemen met overnachten op laaggelegen plekken. Hopelijk keert de rust snel weer terug, maar voorlopig blijft het weer hier duidelijk voelbaar aanwezig.

5 februari 2026

4 februari 2026

Nasi, zon en natte pootjes

De nacht was weer pittig. Quinty jammerde tot vier keer toe omdat ze eruit moest. De vierde keer was ik haar ineens kwijt. Met mijn mobiel heb ik de omgeving afgezocht, fluitend en roepend, maar geen Quinty te bekennen.

Tot ik terugliep naar de camper… en ze ineens gewoon achter me stond. Alsof ze wilde zeggen: waar was jíj nou?

We waren allebei kletsnat. Binnen heb ik haar toegedekt met een handdoek en toen viel ze eindelijk in slaap. Ze sliep door tot een uur of negen.

De dag begon rustig. Het regende en de honden waren ’s nachts al vaak naar buiten geweest. We twijfelden of we zouden vertrekken, want de stroom stond laag. Gelukkig brak vanmiddag de zon door. We besloten het erop te wagen en nog een nacht te blijven.

De plek is heerlijk. De honden vermaken zich prima en zodra de zon schijnt, is het hier echt genieten. Ron staat nasi te maken en zo glijdt de dag vanzelf voorbij. We hebben ook nog een liter olijfolie gekocht, zodat we weer lekker kunnen genieten van die heerlijke smaak.

Morgen zien we wel weer verder waar we heen gaan. Het zuiden heeft het zwaar met veel regen en overstromingen, en ook in Portugal is het momenteel slecht weer.

3 februari 2026

Verjaardag, afscheid en een onverwachte hondenontmoeting

Vandaag was weer een bijzondere dag. De jarige waarvan we dachten dat die gisteren jarig was, hij kwam bij de camper om ons uit te nodigen nu echt voor een gebakje. Dus met eigen koffie na toe gegaan en hebben we met nog 2 andere mensen zijn verjaardag gevierd. Het andere stel die ik had leren kennen via facebook. Dus stoelen buiten en gebak eten. Daarna zijn we nog een poosje bij elkaar wezen kletsen en daarna hebben we de camper weer rij klaar gemaakt en zijn we weer op pad gegaan. We hadden nog electra nodig en de wc was vol. Afscheid genomen en weer door naar ons volgende avontuur. Henny en Ed zijn naar de termaalbaden gegaan en hebben daar de verjaardag gevierd van Ed. Vera en Arnold zijn gaan wandelen en ik denk dat er vast nog wel een apje komt om elkaar nog eens te ontmoeten want dit zijn erg leuke ontmoetingen. We zijn eerst naar het plaatsje Mula gegaan om toillet te legen en daarna zijn we doorgereden naar de middle off nowere in Pliego park4night. 30176. dit is natuurlijk weer speciaal voor mijn broertje. die wil me graag volgen waar we zijn. Daar kwamen we op het erf en toen wisten we niet goed wat ons overkwam. Er kwam een vrouw aanlopen en ik geloof wel 6 honden in haar kielzog. Alles mocht er los lopen en Silke vond het helemaal prima. We kregen een plekje waar we mochten staan en het zonnetje scheen hondjes konden lekker buiten scharrelen met nog een stuk of wat hondjes en we weten nu wie iedereen is. We waren bij een muur in het zonnetje uit de wind gaan zitten en iedereen kwam er gezellig bij. Er staan hier 3 campers uit Nederland en 2 uit Duitsland. Een gemoedelijke boel. Geen voorzieningen maar we zijn geheel zelfvoorzienend dus ook niet echt nodig. toen het afkoelde is iedereen weer naar zijn eigen camper gegaan. En nu gaan ook weer de luikjes dicht. Risotto en een heerlijk muziekje en wij vermaken ons wel.

2 februari 2026

Zon en regen en verjaardag vieren met wild vreemden

We hebben afgelopen nacht met nog drie andere Nederlandse campers achter elkaar gestaan. Het stel dat als laatste aankwam heeft nog wel een eigen huis, maar dat verhuren ze. Net als wij zijn ze gestopt met werken en inmiddels al acht maanden onderweg met de camper.

De man van het stel vertelde dat hij jarig was, al bleek dat pas op 3 februari te zijn. Maar ja… ik had vanmorgen al vrolijk een serenade voor de camper gegeven. Oeps, één dag te vroeg . De hint was in ieder geval duidelijk, want hij liep even later met een tasje richting de winkel om gebak te halen. Helaas was er geen gebak meer, maar wel een lekkere chocolade koek en een kaarsje. Dus mocht hij toch zijn kaarsje uitblazen: 55 jaar.

We hebben samen lekker koffie gedronken en daarna ging ieder weer zijn eigen gang. Eén stel vertrok, een ander ging wandelen en weer een ander pakte de fiets. Omdat de zon zo heerlijk scheen, zijn wij nog even samen buiten gaan zitten. Terwijl we daar zaten, kwam er ineens iemand langs die in zijn tuin aan het werk was. Hij had een zak vol navel­sinaasappels bij zich en gaf die zomaar aan ons. We konden elkaar niet verstaan, maar dat maakte niets uit. Even later kwam hij ook nog terug met citroenen. Het was veel te veel voor ons alleen, dus hebben we het gedeeld met de andere campers die hier stonden.

Met behulp van Google Translate hebben we nog even met elkaar gecommuniceerd en daarna gingen ze weer verder met hun werk. Wij zijn daarna een wandeling door het dorp gaan maken. Inmiddels zijn we weer terug bij de camper en helaas is de zon nu verdwenen. Dus zitten we gezellig samen binnen.

Vanavond eten we  Hollandse pot. We hebben nog veel wortels, dus het wordt hutspot met een gehaktbal. Die maken we in de snelkookpan. Soms is een beetje Nederland op je bord ook gewoon heel fijn.

1 februari 2026

31 januari 2026

30 januari 2026

Zon, zee en een ziek hondje

Vanmorgen werden we wakker in een levendige stad. Afgelopen nacht was het redelijk rustig, op af en toe een herrieschopper na met ramen open en harde muziek. Gelukkig bleef het daarbij.

De ochtend begon wat bewolkt, maar al snel brak de zon door. Dus hup, uit bed, ontbijten en daarna een wandeling richting het centrum. Daar viel ons wel op dat het erg veel beton is en de sfeer niet echt gezellig aanvoelt. Toch is een beetje rondneuzen altijd leuk.

Helaas is Silke op dit moment niet lekker. Ze is waterdun, waarschijnlijk heeft ze gisteren iets verkeerds gegeten op het strand. Ze bleef daar maar snuffelen op één plek. Met al dat beton hier moest ze haar behoefte op de stoep doen en opruimen was geen optie. Zielig voor haar, maar soms zit het gewoon tegen. Later op de dag ging het gelukkig al wat beter en liep ze weer een beetje te spelen op het strand. Ik hoop dat ze er snel helemaal vanaf is.

We hebben aan zee geluncht, met een heerlijk uitzicht over het water. De drukte is niet helemaal ons ding, maar de sfeer was verder prima. De zon schijnt nog steeds, al wordt er voor vannacht weer flink wat wind voorspeld. We gaan het zien, maar voorlopig blijven we gewoon op deze plek staan.

29 januari 2026

28 januari 2026

Op bezoek in Dolores en nieuwe indrukken

Na het ontbijt zijn we vandaag vanuit Moraira vertrokken richting het zuiden, via de kust. Een oud-collega van mij woont in het plaatsje Dolores en omdat we er bijna langs kwamen, hebben we gevraagd of we even langs mQochten komen voor een bakkie. Ze hadden eigenlijk een drukke dag: ze vierden hun 40-jarig jubileum en waren ook nog bezig met Spaanse les. Toch spraken we af om na het avondeten samen te komen.

Wij hebben ondertussen de omgeving verkend. Eerlijk gezegd is dit gebied niet helemaal ons ding: weinig groen, veel beton, veel auto’s en behoorlijk druk. Het gebied waar we vandaan kwamen beviel ons beter. Maar ja, als je niet rondkijkt, kom je ook niet verder. En als je het niet ziet, weet je het ook niet.

We zijn nog naar een grote Carrefour geweest, waar ze echt van alles verkopen. Daar hebben we een lekkere fles wijn uitgezocht en samen met een doosje chocoladehartjes hadden we zo een mooi cadeautje voor hun jubileum. Onderweg hebben we ook nog lekker gegeten bij een Italiaan: Ron een pizza en ik een pasta.

Na het eten zijn we naar mijn oud-collega en haar man gegaan. We kregen een rondleiding door hun mooie appartementencomplex, compleet met zwembad en dakterras, en mochten ook hun appartement bekijken. Het is gezellig en sfeervol ingericht. Ze wonen er sinds oktober 2025 en gaan in april weer terug naar Nederland om daar de zomer door te brengen. In de zomer is het hier simpelweg te warm. Een mooie manier van leven eigenlijk: van beide landen het beste nemen.

Er stond die dag wel een harde wind. Bomen waren omgevallen, containers omgewaaid en op veel plekken lag van alles op de weg. Na een paar drankjes en lekkere hapjes hebben we afscheid genomen en zijn we weer teruggegaan naar de camper, waar we zijn gaan slapen. Een lange maar bijzondere dag, vol nieuwe indrukken.

27 januari 2026

Verwend op de berg en een ruige zee

Na een gezellige avond met onze vrienden Henk en Jeannet en hond Drago, een hele lieve grote herdershond. werden we op het erf wakker en omdat de hondjes niet weg konden lopen heb ik de deur van de camper open gedaan zodat Quinty en Silke lekker naar buiten konden gaan. Na dat ik in de kleren was ben ik op zoek gegaan naar de hondjes. Ik riep maar er kwam niks en zie foto waar ik ze vond. Volgens mij zijn ze behoorlijk verwend bij Henk vooral. Ze wilden na het ontbijt niet eens met ons mee wat we eigenlijk helemaal niet gek vonden. Wat een maffe honden. Maar aan alle leuke dingen komt een einde zo ook aan dit leuke bezoek.

We zijn vandaag richting Moraira gereden en hebben bij een appartementen complex op de parkeerplaats gestaan en ik denk dat deze plekken ook bedoeld zijn voor het restaurant waar we wat hebben gedronken. We zijn nog het plaatsje ingeweest en was een erg druk plaatsje waar we eigenlijk niet zo prettig vonden. Samen met de hondjes op het strand geweest. De zee is erg ruig maar voor zover we hebben begrepen is er een storm Josheph onderweg. Dat merk je aan de zee. Nu is het donker en zijn de luikjes weer dicht en gaan we vanavond beeldbellen met onze oude buurtjes. Daar hebben we zin aan. 

26 januari 2026

Nieuwe wegen wachten

Vandaag wilden we eerst naar het grote winkelcentrum in Ondara gaan en daarna weer verder trekken. Toch besloten we nog één keer langs te gaan bij onze vrienden in Monte Pego. Toen we hen vertelden dat we langzaam richting het zuiden wilden reizen, realiseerden we ons hoe vertrouwd deze omgeving inmiddels voelt. We hebben hier al zoveel gedaan: mooie wandelingen gemaakt, leuke plaatsjes ontdekt en fijne momenten doorgebracht met vrienden. Het voelt afgerond. Tijd voor nieuwe indrukken.

De komende tijd willen we verder naar het zuiden, met de omgeving van Murcia als doel. We zijn benieuwd hoe het daar is. Nieuwe plekken ontdekken, cultuur opsnuiven en nieuwe mensen leren kennen — dat blijft voor ons toch één van de leukste kanten van dit leven onderweg.

De afgelopen dagen waren wat rustiger. Niet omdat we dat zo gepland hadden, maar vooral door het weer. Regelmatig storm en regen, en ook vandaag staat er weer een stevige wind. Het hoort erbij, maar het nodigt niet altijd uit om veel op pad te gaan.

Morgen rijden we eerst nog naar Moraira. Daar willen we nog even rondneuzen, de sfeer proeven en kijken wat dit plaatsje ons brengt. Daarna is het echt tijd om verder te trekken.

23 januari 2026

Tussen bezoekjes, zee en waslijnen

De dagen vliegen voorbij zonder dat we heel erg veel hebben gedaan. Maandagavond zijn we op visite geweest bij Ron zijn schoonzus en hebben daar ook overnacht. Ze had heerlijk gekookt en we hebben fijn bijgepraat over vroeger en nu. Die avond begon het te regenen en het zou ook flink gaan waaien. We hebben met de camper naast de muur van haar terrein geslapen en dat voelde veilig en beschut.

De volgende ochtend hebben we samen nog een bakkie gedaan en zijn daarna weer verder gegaan. Het was een hele gezellige avond en eentje om met een goed gevoel op terug te kijken.

Dinsdagmiddag zijn we richting Moraira gereden en hebben daar vlak bij de zee gestaan. Niet op een officiële camperplek, maar op een parkeerplaats naast een appartementencomplex. Op veel plekken mag je tegenwoordig niet meer met een camper staan, maar hier stond nog geen verbodsbord, dus zijn we er gaan staan. Tussen de buien door hebben we met de hondjes langs het strand en door het plaatsje gelopen. Moraira bleek toch niet helemaal ons ding: erg druk en veel auto’s die af en aan reden. Na één nacht zijn we daarom weer vertrokken.

We zijn teruggegaan naar Sanet y Negrals en hebben daar weer op de parkeerplaats gestaan. Ik mocht daar wassen bij een vrouw met wie we eerder al kennis hadden gemaakt, zo fijn dat dat kan. De was hangt nog te drogen. Diezelfde avond zijn we richting de zee gegaan en hebben daar overnacht op een grote parkeerplaats beneden in het dorp. Alles was dichtbij: een plek voor een bakje koffie, een bakker en een kleine kruidenier.

Aan het einde van de middag, toen de was draaide en later hing te drogen, zijn we dus richting zee gegaan. Alleen merkten we dat de accu bijna leeg was, dus morgen moeten we toch weer een plek zoeken waar we stroom hebben.

Vanmorgen kregen we nog gezellig visite aan zee en inmiddels staan we weer op een plek in een dorp waar we electra hebben. We hadden nog wat muntjes over van een eerdere keer hier en ik hoop morgen alles weer op orde te hebben, zodat we weer verder kunnen reizen. Al vinden we deze omgeving zó fijn, dat we waarschijnlijk nog niet echt verder trekken, maar gewoon lekker hier blijven genieten.

18 januari 2026

Regen, spelletjes en een uurtje zon

17 januari 2026

Wandelen in de bergen van Tabena

16 januari 2026

Rustig aan in Tabena

Helaas begint slecht slapen langzaam een beetje ons ritme te bepalen, dus we zijn vanmorgen nog niet helemaal uitgerust. Toch maar rustig opgestaan en de dag op gang gebracht.

We begonnen met een lekkere wandeling de berg op. Quinty had er wat moeite mee, dus af en toe moest ik haar even optillen. Ach, dat hoort erbij. Het uitzicht maakt het meer dan goed, en de frisse berglucht doet wonderen.

Verder hebben we het vandaag lekker rustig aan gedaan. Even rondneuzen op internet, een virtuele borrel met de kinderen gedaan en gezellig gekletst tijdens de lunch bij een restaurantje dat we lopend hebben bereikt.

In de middag zijn we richting een camperplek in Tabena gereden, speciaal voor mijn broer even vermeld: Park4Night 037XX. Hier kunnen we alles gratis doen: de wc legen, grijs water lozen en de stroom bijladen. Altijd fijn om alles weer op orde te hebben zodat we een poosje verder kunnen zonder zorgen.

15 januari 2026

Een rustige dag tussen de sinaasappelbomen

Vandaag zijn we op dezelfde plek gebleven, op een grote parkeerplaats in Sanet y Negrals. Een leuke en rustige plaats, maar toch met van alles in de buurt: een bakker, een winkeltje, restaurants en gezellige plekjes om koffie te drinken. Ook een openlucht zwembad en een padel baan. Het is hier heerlijk vertoeven.

Vanmiddag was het prachtig weer en besloten we een wandeling te maken door de sinaasappelboomgaard. Ook stonden er bomen vol mandarijnen en daar hebben we natuurlijk wat van geplukt. Ze waren ontzettend lekker. Zo’n wandeling is echt bijzonder; dat heb je in Nederland toch niet.

Gelukkig gaat het vandaag een stuk beter met Quinty en ze heeft gezellig mee gehobbeld. We doen het rustig aan, want we hebben allebei de afgelopen dagen slecht geslapen. Dan is zo’n relaxdagje precies wat je nodig hebt.

’s Avonds joeg Silke nog een klein hondje weg. Ron is er nog achteraan gegaan om te helpen zoeken en uiteindelijk is het hondje gelukkig weer gevonden. De dame van wie de hond was, vond het heel lief dat Ron meehielp. Echt noaberschap. Daarna gingen de luikjes weer dicht en keerde de rust terug in de camper.

14 januari 2026

Een lange nacht en een rustige ochtend

Afgelopen nacht was erg zwaar. Quinty was ziek en ik ben uiteindelijk zes keer naar buiten geweest omdat ze steeds liep te janken en haar behoefte moest doen. Dat was natuurlijk niet fijn, maar voor dat arme hondje was het nog veel sneuer.

Daardoor kwam de ochtend vandaag wat later op gang. Gelukkig scheelde dat, want het weer is ook wat bewolkt en vochtig. Uiteindelijk zijn we toch opgestaan en hebben we samen ontbeten. Ron heeft daarna de hondjes uitgelaten en wil straks nog gaan fietsen.

Ik blijf bij de hondjes, want vanmiddag heb ik samen met mijn oude buurtjes weer een gezellige crea bea middag gehouden online. Hondjes bij me en Ron aan het fietsen. Het was weer een gezellige babbelmiddag met zo nu en dan een steek breien en toen Ron weer terug kwam hebben we afgesloten en hebben we gekookt en nu gaan de luikjes weer dicht. Met het ruisen van de zee val je heerlijk in slaap. Oja einde van de middag zijn we nog naar het plaatsje Sanet Y Negrals gereden.

13 januari 2026

Vriendschap op de berg en slapen aan zee

Na een hele gezellige middag en avond op de berg in Monte Pego, waar we de vriendschap weer een stukje hebben verdiept, en onze buikjes heerlijk hebben gevuld (met dank aan Henk en Jeannet), begon de volgende ochtend rustig. We kregen zelfs nog een heerlijk ontbijtje voorgeschoteld, waarna het tijd was om weer verder te gaan.

Later die dag hadden we nog afgesproken met een andere vrouw die we vorig jaar ook al hadden ontmoet. Het was fijn om elkaar weer te zien, gezellig bij te praten en samen een bakkie te doen. Daarna zijn we nog naar een dorpje in de buurt gegaan, hebben daar wat rondgekeken en uiteindelijk lekker geluncht — of eigenlijk was het al bijna dinner.

Aan het einde van de dag zijn we weer doorgereden richting de zee, waar we een heerlijke plek hebben gevonden om te overnachten. We zijn best moe van alle gezelligheid en indrukken, dus de luikjes gaan dicht en ik denk dat we vanavond lekker vroeg ons bedje induiken. 

12 januari 2026

Van kippen, koopjes en keuzes maken

Wakker worden met een kip naast de camper, heel landelijk, maar niet heel handig met Silke. Die heb ik maar aan de riem meegenomen en zo zijn we over het smalle weggetje tussen de fruitboomgaarden gaan wandelen. Nadat ze alles hadden gedaan, zijn we teruggelopen naar de camper. De kip was inmiddels verdwenen.

Daarna lekker gedoucht in de badkamer van deze camperplek en afgewassen bij de douche en het toilet. Dat is toch wel handig, even wat meer ruimte. Vervolgens de camper weer rijklaar gemaakt en op naar de winkels.

Volgens iemand met wie we in gesprek raakten, moesten we naar Centro Comercial Portal de la Marina. Dat zou the place to be zijn. En dat klopte helemaal. Supermarkten, kledingzaken, eetgelegenheden, een telefoonwinkel… eigenlijk te veel om op te noemen. We hebben daar de ochtend en een stukje middag doorgebracht en zijn teruggekomen met wat shirts en broeken.

Maar afspraak is afspraak: twee broeken erin, twee eruit. Ik had nog twee joggingbroeken, dus hoppa… weg ermee. Anders raakt de camper zo snel overvol.

Nu zitten we nog even op een parkeerplaats en straks rijden we door naar Montenegro om gezellig bij te praten met vrienden

11 januari 2026

Vanmorgen weer gezellig elkaar wakker gemaakt met het liedje van Nana Mouskouri , Gutenmorgen sonnenshein. elke keer weer moeten we lachen hierom en dan overleggen heerlijk in bedje wat de plannen voor vandaag zijn. 

1. plek zoeken waar we aan de stroom kunnen

2. kleding wassen

3. lunchen waar? werd een vreetschuur waar ook sushi kunt krijgen.

Maar eerst even lekker ontbijten en hondjes uitlaten. Daarna nog even genieten van het strand. onze volgende plaats waar we gaan staan is in een sinaasappel/ manderijnen boerderij. Daar kun je douchen en electra krijgen. Gebeld en we zijn welkom dus 1 is gelukt. tussen de middag lekker geluncht bij de all you can eat. Gelukkig zijn er een heleboel gezonde dingen die je daar ook kunt krijgen. dus punt 3 is ook gelukt,

We zijn beland op de plek waar we vannacht kunnen overnachten. Even ter info voor mijn broertje: het is plek 03760 van Park4Night bij Ondara. We hebben nog lekker wat mandarijnen gesnoept en nu het weer begint af te koelen, gaan de luikjes weer dicht. Helaas geen zee geluiden.

10 januari 2026

 Een rustige dag aan zee

Vanmorgen hebben we de dag rustig laten beginnen. Eerst de hondjes uitgelaten langs de zee, daarna ontbeten en samen besproken wat we vandaag zouden gaan doen.

Eerst een douche, want ik had een vet bosje haar. Wassen aan de wasbak gaat prima, maar haren wassen doe ik toch liever onder de douche. Daarna zijn we weer verder gereden, omdat we opnieuw stroom nodig hebben.

We zijn naar een plek gereden waar we vaker hebben gestaan, tussen Oliva en Dénia. Gevonden via Park4Night: 03779 (even vermeld voor mijn broertje 😉). Hier kunnen we nog een nacht zonder stroom staan en toch volop genieten van de zee.

’s Middags kon Ron lekker buiten koken. Het werd een risotto met paddenstoelen. Hij was meteen een attractie voor mensen die langsliepen; leuke reacties over hoe lekker het rook.

Toen alles weer was opgeruimd, hebben we nog een wandeling naar de supermarkt gemaakt, want het brood was op. Zelf brood maken vonden we op dit moment jammer van de elektra, die nu net genoeg is.

We hebben heerlijk terug langs het strand gelopen en genoten van het zonnetje. Tegen het einde van de middag werd het te koel om buiten te blijven zitten en zijn we weer naar binnen gegaan. Eerst nog even met de deur open, maar toen het echt fris werd, gingen de deur en de luikjes weer dicht.

9 januari 2026

Terug aan zee

Onze dag is weer begonnen met een wandeling van 3 km. Heerlijk wakker worden met het zonnetje in ons gezicht. Daarna hebben we in de buitenlucht ontbeten, met een kopje koffie erbij, en kon onze dag van start.

Wat zijn onze plannen voor vandaag? Eerst water aanvullen, dat kon gelukkig in het dorp zelf bij een waterpunt. Daarna moest de wc geleegd worden. Via Park4Night vonden we een gratis plek vlak bij de grote weg. Er waren ook plekken om overnachten, en het stond er vol met campers. Het is vlak bij een stad, maar wij vonden het een verschrikkelijke plek. Dus wc geleegd en gauw weer door. Daarna kwamen we langs een tankstation die zo goedkoop was dat we wel moesten tanken, zie foto.

Ons doel is weer aan zee staan. De plek waar we eind vorig jaar stonden, staat nog op ons netvlies, en daar willen we nu naar toe, dicht bij het plaatsje Nules, maar dan aan de zee. Hier blijven we vannacht staan. Alleen zijn we dit keer niet de enigen; er staan nu vijf campers.

Onze lunch was dit keer lekkere pannenkoeken met spek. Ron maakte er een showtje van.

We hebben net een vrijdagmiddagborrel genomen met lekkere hapjes en genieten nog buiten in korte broek van de zon.

8 januari 2026

Vanmorgen werden we wakker met alleen het ruizen van de zee op de achtergrond. Zo heerlijk rustgevend. We zijn samen rustig wakker geworden en hebben daarna onze kleren aangetrokken om vóór het ontbijt en de koffie een paar kilometer met de hondjes te wandelen. Dat maakt je meteen goed wakker.

De winterjas hebben we gisteren al opgeborgen en tijdens de wandeling was het zo lekker dat zelfs de zomerjas uit kon. Terug bij de camper hebben we buiten ontbeten, met de zon op ons gezicht. Wat een heerlijke ervaring weer.

Daarna ben ik naar binnen gegaan en heb ik de camper eens goed onder handen genomen. Alles eruit, inclusief het beddengoed, en dat buiten over het hekje gehangen waar we achter staan. Het toilet, de koelkast en de keuken schoongemaakt en ook de vloer grondig aangepakt. Daarna alles weer netjes teruggelegd.

Voor de lunch heb ik een muffin gebakken met blauwe bessen, banaan, eieren, bloem, avocado en noten. Het was een gok of het zou smaken, maar hij was echt verrassend lekker. Dus we hebben er allebei meteen twee genomen.

Na de lunch zijn we naar het dorp gelopen. Als beloning voor de wandeling hebben we op een terras aan zee een drankje gedaan. Daarna weer terug naar de camper. Ron is begonnen met koken voor het avondeten en ik heb huiswerk gemaakt voor mijn opleiding en dat ook meteen opgestuurd om na te laten kijken.

Nu zijn de luikjes weer gesloten, ons eten zit in de buik en we genieten na van deze mooie, zonnige dag. De plannen voor morgen zijn ook alweer gemaakt: we zakken nog een stukje verder langs de kust.

7 januari 2026

Van kou en wind naar zee en zachtere nachten

Vanmorgen zijn we eerst samen even gaan kijken waar we nu eigenlijk terecht waren gekomen. Warm aangekleed en met de hondjes naar buiten. Brrrr… het was nog flink koud door de harde wind. Die wind heeft me vannacht ook wakker gehouden; het leek wel alsof we in een bootje op het water lagen. Uiteindelijk ben ik pas rond een uur of drie weer in slaap gevallen.

We zijn met de hondjes het dorp (of misschien de stad) ingelopen en kwamen langs een kleine groenteboer. Daar hebben we wat fruit en groente gekocht. Daarna op zoek naar een bakker. Die bleek iets verderop te zitten, in de vorm van een kleine supermarkt een brood.

Toen snel weer terug naar de camper. Ontbijten en daarna meteen doorrijden. Ons doel was Les Cases d’Alcanar. Rond half drie kwamen we daar aan en zijn we gelijk ergens gaan eten. Na zo’n licht ontbijtje waren we daar ook wel aan toe. Ron mocht kiezen, want hij was vandaag “de koning” in verband met Driekoningen. Het werden vijf verschillende soorten vis in tapasvorm. Heel lekker, al vond ik de garnalen toch echt het lekkerst.

Daarna zijn we op zoek gegaan naar een wasstraat voor de camper. Die zat nog helemaal onder de pekel en om de bodem en lak te beschermen moest dat er echt zo snel mogelijk af. Gelukkig hebben we er uiteindelijk eentje gevonden, al moesten we eerst langs drie wasstraten die helaas te laag waren.

Nu staan we weer op dezelfde plek waar we al vaker hebben gestaan: net buiten het dorp, dicht bij de zee. En het mooiste van alles: vannacht gaat het niet meer vriezen. Het wordt zo’n 10 graden. Dus geen kachel aan vannacht. Luikjes dicht en lekker onze cocon in.

Dit is in de buurt van Alcanar. nummer 43530.

6 januari 2026

Op weg naar de warmte

Vanmorgen zijn we op tijd opgestaan, omdat we zo snel mogelijk naar het zuiden willen, waar de temperatuur weer boven nul is. Helaas hebben we vannacht, door de kou, al ons water verloren. Dit is een beveiliging in de camper die in werking treedt bij strenge vorst. Het was vannacht maar liefst -9 graden op de plek waar we stonden. Best balen.

Gelukkig hadden we nog een paar flessen water uit Spanje, waardoor we toch onze tanden konden poetsen en een kopje koffie konden zetten. Op de plek waar we stonden was op dit moment geen water verkrijgbaar, dus het was duidelijk: doorrijden naar het zuiden is echt nodig.

Na een bezoek aan de bakker en het uitlaten van de hondjes zijn we richting het zuiden vertrokken. Op dit moment zijn we bij Lyon en eigenlijk willen we vandaag nog doorrijden tot in Spanje. We gaan kijken hoe ver we komen.

Het bezoek aan de bakker kreeg nog een grappig staartje. Bij de kassa kreeg ik een kroontje mee. Ik zei nog dat dat niet nodig was, maar de vrouw achter de toonbank zei iets in het Frans wat ik totaal niet begreep. Sterker nog: ik snapte er geen snars van. Dus het kroontje ging gewoon mee.

Later, toen we een stukje van de taart aten – het leek een soort gevulde koek, maar dan groter en met een pistachesmaak – zei Ron ineens:

“Wil je eens kijken wat dit is? Het lijkt wel een stukje van een kopje…”

Even schrokken we. We hadden zelfs al de gedachte om de bakker te bellen. Maar omdat het een klein pinguïntje leek en geen scherf, ben ik toch maar even gaan zoeken. Dus ja… ChatGPT geraadpleegd 😄

In Frankrijk zit er in zo’n taartje — de Galette des Rois — een “fève” verstopt. Dat is een klein porseleinen (vroeger een boon) figuurtje.

Wie het stukje met de fève krijgt, is voor die dag koning of koningin en mag een kroontje dragen 👑

Dat hoort bij Driekoningen (6 januari). Vaak:

• wordt de galette in stukken gesneden,
• kruipt het jongste kind onder tafel om te bepalen wie welk stuk krijgt (traditie),
• en is degene met de fève “de baas” voor even — en moet soms de volgende galette betalen 😄

Leuk te weten voor de volgende keer dan zullen we wat voorzichtiger eten. We zijn doorgereden tot net over de grens in Spanje. We staan op een grote parkeerplaats in het dorp en dicht bij de snelweg Dit is in het plaatsje La Jonquera nummer 17700.

5 januari 2026

Weer onderweg – op naar nieuwe avonturen

Vandaag starten we onze reis weer echt. We hopen er opnieuw een mooie tocht van te maken. Eigenlijk zijn we gisterenavond al vertrokken. Eerst hebben we nog een uitzwaai-bbq gehad met de kinderen en twee van de kleinkinderen. Dat was erg gezellig.

Rond half acht ’s avonds zijn we, na het uitzwaaien, gaan rijden. Ons doel was om voorbij Keulen te komen. Tegen elf uur kwamen we aan op de plek die we hadden uitgezocht: een grote ruimte die ook als kermisplek wordt gebruikt, midden in het centrum van Euskirchen. Ondanks dat het zo centraal lag, was het ’s nachts heerlijk rustig.

Vanmorgen zijn we na het ontbijt weer verder gereden. Ons einddoel is niet voor vandaag, maar uiteindelijk willen we richting Valencia. Rond de middag zijn we langs de snelweg gestopt om samen een groente-omelet te eten en om de hondjes even uit te laten. Gelukkig is het droog en zijn de wegen schoon. Onderweg kwamen we voor het eerst een broertje van onze camper tegen dus daar nog gauw de achterkant op de foto gezet.

Ondertussen kregen we een berichtje van de kinderen dat er in Zwolle veel sneeuw is gevallen. Daardoor krijgen de kleinkinderen morgen sneeuwvrij op school. Niet alleen voor de kinderen fijn, maar ook voor de leerkrachten die naar school moeten komen.

Let op: sneeuw en gladheid

Vandaag heeft de sneeuwval in grote delen van het land voor gladde wegen gezorgd. Door de weersomstandigheden zijn op meerdere plaatsen scholen gesloten of eerder dichtgegaan. Ook het verkeer ondervindt hinder. Wij raden aan om, indien mogelijk, niet de weg op te gaan en extra voorzichtig te zijn.

We zijn doorgereden tot ongeveer vijf uur, toen het ineens erg mistig werd. Ondertussen ben ik op zoek gegaan naar een camperplek via Park4Night en vond er een dichtbij. Daar zijn we naartoe gegaan, midden in de mist. De parkeerkosten waren 6 euro, inclusief stroom, wat prettig is omdat het vannacht -9 graden wordt. Daarom hebben we de elektrische kachel alvast aangezet. speciaal voor mijn broertje dit was in het plaatsje Saulx nummer 70240.

Voor het avondeten heb ik eerst gekeken wat we in huis hadden. Er waren aardappels, bietjes en gehakt, dus het werd een simpele maaltijd: gekookte aardappelen met een Zweedse bietensalade en gehaktballetjes. Lekker gegeten en daarna de afwas gedaan.

Nu zitten we met een lekker bakje koffie en thee voor onze neus, de luikjes zijn dicht en we hebben het buitenkleed voor de camper gelegd. Ook de wintergordijnen zijn dicht, zodat het binnen lekker warm blijft. Want via de cabine gaat anders veel warmte verloren.