9 juli 2026

Soms is de beste route gewoon... de zon achterna

Vanmorgen werden we wakker van het getik van de regen op het dak van de camper. De zonnepanelen kregen alvast een gratis wasbeurt. Dat vonden wij een goede reden om ons nog maar eens lekker om te draaien.

Na een poosje besloten we toch maar eens te kijken hoe de weersvoorspellingen eruitzagen. Dat zag er voor Polen niet bepaald vrolijk uit. Regen, regen en nog eens regen.

Volgens ChatGPT blijven de buien in de omgeving van Krakau vaak hangen omdat ze tussen de bergen blijven steken. We keken elkaar aan en waren het meteen eens: wegwezen! Dat is nu juist het mooie van reizen met een camper. Als het weer tegenzit, draai je de sleutel om en ga je gewoon op zoek naar de zon.

Na het ontbijt ruimden we de camper op, wierpen nog één blik achterom en zagen een bijna zwarte lucht aankomen. Dat bevestigde onze keuze alleen maar.

Onderweg reden we door de regen langs prachtige huizen. De één nog mooier dan de ander. Sommige waren net klaar, terwijl er aan andere nog volop gebouwd werd. Af en toe brak de zon heel even door, maar ons plan stond vast. We gingen richting beter weer.

Onze nieuwe bestemming werd Praag. Daar waren de vooruitzichten een stuk vriendelijker, met zon en aangename temperaturen. We zijn eerder in Tsjechië geweest, maar toen hebben we vooral het zuiden bezocht. Deze keer willen we juist het noorden ontdekken.

Op dit moment staan we nog in Slowakije, ergens in de buurt van Chmurovo, midden in het bos bij een museum. Hier blijven we vannacht staan en morgen trekken we weer verder.

En alsof het weer ons gelijk wilde geven, brak hier aan het einde van de middag zelfs nog even de zon door.

Soms hoef je geen strak reisplan te hebben. Soms is het enige wat je hoeft te doen... gewoon de zon achterna rijden. 

8 juli 2026

Een dag vol blubber, een kasteel en een knollenveld

Vandaag was zo'n dag die we niet snel meer zullen vergeten. Het bewees maar weer eens dat je niet altijd blind op de routeplanner moet vertrouwen.

Vanmorgen besloten we om de camper niet naar de parkeerplaats bij het kasteel te rijden. Die vonden we behoorlijk prijzig, dus lieten we de camper gewoon staan op de plek waar we de nacht hadden doorgebracht, net buiten het dorp. Volgens de routeplanner konden we eenvoudig via een brug lopen en daarna rechtsaf slaan. Dat klonk makkelijk genoeg.

Alleen had de routeplanner er niet bij verteld dat achter die brug een bouwterrein lag waar bomen werden gekapt. Door de regen van afgelopen nacht was het veranderd in één grote blubberpoel. En daar liep ik dan... op mijn witte schoenen. Niet bepaald de schoenen die ik aantrek voor een modderwandeling.

Eén van de medewerkers riep vriendelijk dat we er gerust langs mochten. Via een smal stukje naast de bouwkeet wisten we de ergste modder te ontwijken. Tenminste... dat dachten we.

Even later stonden we ineens voor een spoorlijn. "Daar kunnen we best overheen lopen," zei Ron. Dus zo gezegd zo gedaan, nog geen vijf minuten later kwam er een trein aan. Gelukkig reed hij niet hard, maar we moesten wel razendsnel opzij springen. Ik sprong gelukkig de goede kant op, maar Ron belandde met één voet in de sloot. Gevolg: een doorweekte schoen. En omdat we nog lang niet terug naar de camper gingen, moest hij de rest van de dag met een natte voet rondlopen.

Ons doel was een prachtig kasteel, ongeveer twee kilometer verderop. Omdat Silke niet mee naar binnen mocht, hadden we afgesproken dat ik het kasteel zou bezoeken. Ik vind het heerlijk om door oude kastelen te dwalen. Ron ging ondertussen met Silke wandelen en vond onderweg een bankje waar hij zijn sok en schoen maar in de zon liet drogen.

Het kasteel was werkelijk prachtig. Mooie zalen, bijzondere details en een fijne sfeer. En eindelijk had mijn leeftijd eens een voordeel: omdat ik 60-plus ben, kreeg ik maar liefst 50% korting op de entree. Kijk, daar mag best af en toe een voordeeltje tegenover staan!

Na het kasteel zijn we gaan eten bij een restaurant vlakbij. Ook daar hadden ze de sfeer helemaal doorgetrokken. Zware houten tafels, robuuste stoelen en grote borden en schalen; het voelde alsof we even terug waren in de riddertijd. Een erg leuke ervaring.

Voor de terugweg kozen we toch maar de gewone weg. Dat avontuur over het spoor hoefde voor ons geen tweede keer.

Terug bij de camper hebben we onder het genot van een kop koffie besloten om door te rijden naar Zakopane. We werden bijna tot in het centrum geleid naar een parkeerplaats. Die kostte weliswaar tien euro, maar dat namen we maar voor lief.

Zakopane bleek ontzettend druk te zijn. Overal toeristen, gezellige terrasjes, restaurants en natuurlijk de nodige souvenirwinkels. We waren eigenlijk op zoek naar lage wandelschoenen voor mij. Vorig jaar had ik een duur paar gekocht dat achteraf toch te groot bleek te zijn. Volgens de verkoper zaten ze perfect, maar uiteindelijk heb ik er nauwelijks op gelopen want met 2 paar dikke sokken zijn ze nog te groot. Ik denk dat ik ze maar ga verkopen.

Bij Ellen had ik een paar lage Lowa-wandelschoenen gezien die me erg aanspraken. En jawel... vandaag heb ik ze gekocht. Ze zijn licht, soepel en buigen mooi mee tijdens het lopen. Bovendien hebben ze geen gewone veters, maar een handig koordsysteem waarmee je ze in één beweging strak trekt. Vanaf het moment dat ik erop liep, voelde het gewoon goed. En als schoenen meteen lekker zitten, dan weet je eigenlijk al genoeg.

Na ons bezoek aan Zakopane gingen we op zoek naar een overnachtingsplek. De eerste locatie bleek helemaal niets te zijn. De tweede bracht ons op een enorm knollenveld waar werkelijk geen kip te bekennen was.

Voor Silke was het één groot feest. Ze lag heerlijk in het hoge gras en genoot zichtbaar van alle ruimte om haar heen.

Wij warmden de macaroni op die we gisteren hadden overgehouden, zetten nog een kop koffie en genoten na van een dag vol onverwachte avonturen.

Soms zijn juist de dagen waarop alles nét even anders loopt, de dagen die je het langst bijblijven. 

7 juli 2026

Van een vreemde controle en een museumdorp

Vanmorgen werden we wakker en zagen we ineens een politieauto op het terrein staan. Er liep een agent rond en daarnaast was er iemand met een map onder zijn arm die overal foto's van maakte. Dat vonden we toch wel bijzonder.

In het appartementencomplex verbleef ook een groep Joodse gasten. De mannen droegen een keppeltje en de vrouwen waren gekleed in lange zwarte rokken. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik aan een van hen of er iets aan de hand was. Hij stelde me gerust en vertelde dat het slechts een controle was. Even later vertrokken de politie en de andere man weer.

Toch vonden wij het een vreemde situatie. Ze liepen immers gewoon over privéterrein. Ik vraag me af of zoiets in Nederland zomaar zou mogen. Hoe dan ook, we voelden ons daarna niet echt meer op ons gemak.

Daar kwam nog bij dat we een beetje een nare nasmaak hadden over de prijs van de overnachting. Op Park4Night stond duidelijk €15 vermeld, maar bij aankomst vond de eigenaar dat we daar nog eens €5 per persoon bovenop moesten betalen. Ineens werd het dus €25. Dat voelde een beetje alsof tijdens een voetbalwedstrijd opeens de spelregels worden veranderd (zoals trump dat kan). Uiteindelijk hebben we betaald wat er op Park4Night stond en zijn we vertrokken. Het was best een leuke plek, maar eerlijk gezegd vonden we hem geen €25 waard.

Onze volgende bestemming was Vlkolínec, een authentiek museumdorpje waar je kunt zien hoe de mensen hier vroeger woonden. De kleurrijke houten huisjes en de rustige sfeer maakten het een leuke plek om rond te wandelen. Na ongeveer een uurtje hadden we alles bekeken en liepen we weer terug naar de camper.

Op een parkeerplaats hebben we eerst nog rustig een kop koffie gedronken. Daarna zijn we verder gereden naar een parkeerplaats aan het water, vlak bij een kasteel dat we morgen willen bezoeken.

De plek is niet perfect. We staan aan een vrij drukke weg, maar gelukkig ligt er naast de camper een groot grasveld waar we nog even hebben gezeten. Helaas gooiden de regen en het onweer al snel roet in het eten, waardoor we toch weer naar binnen zijn verhuisd.

Vanmiddag hebben we nog gezellig gebeld met Esmee en Kimberlie. Zij zijn momenteel in Denemarken. Ook daar hadden ze net een flinke regenbui gehad, maar bij hen was het inmiddels alweer droog.

Vanavond blijven we gewoon hier staan. Het is misschien niet de mooiste plek van deze reis, maar dat hoort ook bij het camperleven. De ene dag word je wakker met een adembenemend uitzicht en de volgende dag sta je naast een drukke weg. Uiteindelijk gaat het niet alleen om de plek waar je staat, maar vooral om de vrijheid om morgen weer verder te kunnen rijden. 

Het museumdorp Vlkolínec

6 juli 2026

Van berglucht tot barbecue: genieten in Slowakije

De dagen komen en gaan en vloeien inmiddels bijna naadloos in elkaar over. Gisteren kwamen we aan in het plaatsje Donovaly. We reden de berg op en zetten de camper neer bij een skihut, met uitzicht over het dorp. Wat een prachtige plek was dat. Het uitzicht was geweldig, alleen zaten we wel behoorlijk hoog en dat betekende ook een stuk lagere temperaturen. Daardoor zaten we al snel lekker warm in de camper in plaats van buiten. Maar ach, dan is er altijd nog tijd voor een spelletje.

Ik heb gewonnen met Keer op Keer en Ron won, zoals wel vaker, met dammen. Dat blijft toch zo'n k.... spel waar ik maar niet in kan winnen.

Vanmorgen zijn we opgestaan en heb ik eerst de afwas gedaan. Daar had ik gisteravond echt geen zin meer in. Zo konden we weer met een schone lei beginnen wat betreft het servies en de pannen. Alles weer lekker fris en fruitig. Ondertussen had Ron Silke uitgelaten.

Na het ontbijt zijn we gaan sporten. Ron doet inmiddels gezellig met me mee, al is hij wel een stuk fanatieker dan ik. Ik ben al blij als ik een klein beetje spierpijn heb en niet de hele dag hoef rond te lopen alsof ik verlamd ben.

Natuurlijk heb ik Ellen meteen laten weten dat ik niet meer alleen hoef te sporten en dat Ron nu ook meedoet. Mijn huidige uitdaging is om drie keer per dag een lage squat te doen. Vandaag zit ik op 40 seconden. Ik snap nog steeds niet hoe die vrouw van de challenge die we zagen zo makkelijk op haar platte voeten kan blijven zitten. Ik moet me stevig vasthouden, anders lig ik gegarandeerd op mijn achterste.

Daarnaast bouw ik het planken ook langzaam op en daar zit ik inmiddels eveneens op 40 seconden. Bij de Action heb ik een lang en een kort elastiek gekocht. Het lange elastiek gebruik ik door erop te gaan staan en het vervolgens twintig keer omhoog te trekken. Daarna doe ik hetzelfde nog eens twintig keer met links en twintig keer met rechts. Het korte elastiek gaat om mijn bovenbenen en daarmee doe ik twintig hoge squats. Voorlopig vind ik dit een mooi begin en probeer ik het vooral iedere dag vol te houden. Uitbreiden kan altijd nog.

Vandaag zijn we naar een oud houten kerkje gereden, in de buurt van Lazisko. Helaas zaten zowel het hek als de deur op slot. Gelukkig konden we wel foto's maken van de buitenkant. Het was een prachtig kerkje en volgens de informatie die we hadden, zou dit zelfs het grootste houten kerkje van Europa zijn.

Voor de lunch heeft Ron pannenkoeken met spek gebakken. Daarna zijn we weer verder gereden. We kregen eerst nog de tip om naar Vlkolínec te gaan, een soort openluchtmuseum waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Maar daarvoor moesten we een stuk terugrijden en daar had Ron niet zoveel zin in. Dus zijn we toch de andere kant op gereden, richting Pavčina Lehota.

Daar staan we nu in de tuin van iemand die er werkelijk een klein paradijs van heeft gemaakt. Een prachtig aangelegde tuin waar we heerlijk op een schommelbank zitten te genieten.

Vanavond hebben we een lekker stuk vlees op de barbecue gelegd, met zelfgemaakte aardappelsalade en sla erbij. Een waar koningsmaal.

En zo is er weer een dag voorbijgevlogen, terwijl wij eigenlijk alleen maar bezig zijn met genieten.

5 juli 2026

Van regen naar bergen: een dag vol verrassingen in Slowakije

Vanmorgen werden we wakker met regen. Dat vonden we een prima reden om ons nog een keer om te draaien en lekker een podcast te luisteren. Toen het eindelijk droog werd, heb ik eerst nog een wandeling gemaakt met Silke.

Tijdens die wandeling maakte Silke kennis met een enorme grote en jonge reu. Eerst moest ze duidelijk even aan hem wennen, maar al snel liep ze piepend van enthousiasme om hem heen te dansen en te spelen. Uiteindelijk kregen we ze toch weer uit elkaar en zijn we teruggelopen naar de camper, want vandaag wilden we naar het plaatsje Banská Bystrica gaan, een stad die beschermd wordt door UNESCO.

We parkeerden de camper vlak bij het centrum, naast een groot winkelcentrum. Eerst zijn we de stad ingegaan en wat zag het er daar sfeervol uit. Prachtige gebouwen, gezellige straatjes en een fijne sfeer. Ron had via ChatGPT een restaurant gevonden dat we graag wilden uitproberen. Waarom juist dit restaurant? Geen idee. Misschien lag het aan de naam: Kút 12. Waarschijnlijk spreek je het heel anders uit dan wij deden, maar dat maakte ons niet uit. We hebben er in ieder geval een heerlijke pizza gegeten.

Na het eten zijn we teruggelopen naar het grote winkelcentrum. Daar hebben we allebei nog wat kleding gekocht en ik heb een nieuwe zonnebril aangeschaft. Mijn favoriete zonnebril heeft namelijk een ongelukje gehad. Die viel op de stenen en heeft nu een flinke barst in het glas, dus die moet eerst gerepareerd worden.

Daarna werd het tijd om een overnachtingsplek te zoeken. Die vonden we in het wintersportplaatsje Donovaly. We staan hier boven op een berg en kijken uit over het dorp. Rechts van ons ligt de skipiste. Alleen ontbreekt er nog één klein detail: de sneeuw.

Na een lekker kopje koffie is het inmiddels alweer bijna avond. We gaan zo de relaxstand in, maar niet voordat ik mijn oefeningen heb gedaan. Ellen en ik doen die namelijk elke dag. We appen elkaar steeds even of we ze hebben gedaan, zodat we elkaar gemotiveerd houden.

Het resultaat? Elke dag spierpijn. Maar ja, dat betekent tenminste dat ik daadwerkelijk iets doe, toch?

Banská Bystrica

Dit is een historische stad in het midden van Slowakije en wordt beschouwd als een van de belangrijkste culturele en historische centra van het land. De stad ontstond in de 13e eeuw en groeide dankzij de winning van koper en andere ertsen uit tot een welvarende mijnstad. Het historische centrum, met zijn kleurrijke gevels, het grote centrale plein en diverse monumentale gebouwen, is grotendeels goed bewaard gebleven.

Banská Bystrica speelde bovendien een belangrijke rol tijdens de Tweede Wereldoorlog als centrum van de Slowaakse Nationale Opstand in 1944. Tegenwoordig combineert de stad haar rijke geschiedenis met een levendige sfeer, gezellige terrassen en een prachtige ligging tussen de bergen van Centraal-Slowakije. Door deze combinatie van cultuur, historie en natuur is Banská Bystrica een populaire bestemming voor zowel binnenlandse als buitenlandse bezoekers.

4 juli 2026

Toch gekozen voor een nieuwe route

We hebben even zitten twijfelen over onze verdere reisplannen. Zouden we in dit deel van Oostenrijk blijven en daarna via Duitsland terugrijden, of toch nog een ronde maken? Omdat Tsjechië ons eerlijk gezegd een beetje tegenviel, begonnen we ook te twijfelen of we wel naar Slowakije wilden gaan.

Uiteindelijk hebben we toch besloten om via Slowakije, Polen en Duitsland terug naar huis te rijden. En na deze eerste dag hebben we daar absoluut nog geen spijt van.

We staan nu aan een groot meer. Er ligt wel een dijk tussen ons en het water, maar vlakbij staat een hotel waar vanavond live muziek wordt gespeeld. Die muziek kunnen we hier bij de camper prima horen, wat eigenlijk best gezellig is.

Vanmiddag hebben we nog boodschappen gedaan voor het weekend, zodat we er weer even tegen kunnen. Verder hebben we vandaag niet zoveel gedaan, en dat is soms ook gewoon heerlijk.

Eigenlijk wilden we vanavond bij het hotel gaan eten, maar helaas was de kok vrij. Zij had de dag ervoor een grote bruiloft verzorgd en had vandaag een welverdiende vrije dag genomen. Pech voor ons dus. Na een drankje hebben we daarom besloten om toch maar weer in de camper te stappen en ergens anders te gaan eten.

Dat werd uiteindelijk een Vietnamees restaurant, waar we heerlijk hebben gegeten. Omdat Ron al een biertje had gedronken, heb ik de  rit voor mijn rekening genomen. En dat ging eigenlijk prima. Ik heb de camper weer keurig op zijn plek gezet, zonder ook maar één krasje erbij te maken.

Zo eindigt deze eerste dag van onze nieuwe route verrassend goed. Soms blijkt een beetje twijfelen uiteindelijk toch tot de mooiste beslissingen te leiden.

3 juli 2026

Een korte nacht en een heerlijke dag tussen de wijngaarden

De nachten zijn de laatste tijd behoorlijk kort, en afgelopen nacht was daarop geen uitzondering. Tot laat was er nog volop leven om ons heen. Er lagen jongeren in een open boot die het duidelijk erg gezellig hadden en daar mochten wij ook van meegenieten. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er laat op de avond ook nog een camper pal naast ons staan. Die vertrok vervolgens alweer rond vijf uur 's morgens, waardoor ik meteen klaarwakker was.

Omdat de slaap toch niet meer terugkwam, heb ik op mijn telefoon een romantische film gekeken. Uiteindelijk ben ik daarna nog even weggezakt en kon ik toch nog wat rust pakken.

Om half acht zijn we opgestaan. Het was bewolkt en daardoor een stuk aangenamer om te wandelen. Ik had een route uitgezocht van ongeveer vijf kilometer, die ons door de wijngaarden voerde. Onderweg kwamen we allerlei kunstwerken tegen die langs de route waren geplaatst. Dat maakte de wandeling extra leuk en verrassend.

Terug bij de camper raakte ik aan de praat met een Oostenrijkse vrouw die naast ons stond. We hebben heerlijk zitten kletsen. Plotseling moest ze weg om haar man op te halen en zei ze dat ze later terug zou komen. Helaas hebben we haar daarna niet meer gezien.

Wij zijn zelf ook nog op pad gegaan, naar het plaatsje Krems an der Donau, zo'n zes kilometer verderop. Een gezellige stad waar we lekker hebben rondgewandeld en wat hebben gewinkeld. Uiteindelijk heeft Ron een spijker korte broek gekocht. Ik had er zelf ook eentje gezien, maar de pijpen waren me veel te wijd. Dus ik ben met lege handen teruggekomen.

Daarna hebben we nog iets gedronken in een gezellige bierstube en zijn we weer teruggereden naar onze camperplek. Helaas was onze vertrouwde plek inmiddels bezet. Daarom zijn we wat verder naar achteren gaan staan. Ron dacht dat het daar misschien rustiger zou zijn, maar ik heb zo mijn twijfels of dat echt verschil gaat maken.

Ik wilde eigenlijk mijn haren wassen in het water van de Donau, maar uiteindelijk heb ik dat gewoon achter de camper gedaan. Dat ging prima, en zelfs het water uit de tank was inmiddels niet meer ijskoud.

En voor ik het wist, was het alweer avond. Zoals zo vaak is de dag voorbijgevlogen. Terwijl de avond langzaam valt, schrijf ik dit verhaal nog even in vogelvlucht op en besef ik opnieuw hoe snel de dagen voorbijgaan als je onderweg bent.

2 juli 2026

Genieten aan de donau

1 juli 2026

Een nacht om niet snel te vergeten of liever wel?

De afgelopen nacht was er eentje die we niet snel zullen vergeten. Rond half tien begon het te rommelen en te flitsen, gevolgd door een enorme stortbui. De avondgasten van het heerlijke zwemparadijs waar we stonden, vertrokken in hoog tempo. Wij doken snel de camper in.

Na een tijdje in bed te hebben gelegen, barstte het onweer pas echt los. De donder klonk alsof hij vlak boven ons hoofd insloeg. Doodeng. Silke vond het minstens zo spannend en kroop bibberend bij ons. Eerlijk gezegd was ik zelf ook behoorlijk bang.

Op een gegeven moment begon er van alles op het dak van de camper te slaan. Eerst dachten we dat het hagel was, maar toen ik naar buiten keek, zag ik overal takken liggen. Ook zag ik dat onze buren hun camper ineens naar voren reden. Ik zei direct tegen Ron: "Ga maar rijden, want die takken kunnen onze camper behoorlijk beschadigen."

En dat heeft hij gedaan. Met slecht zicht, stromende regen en dikke takken op de de weg hebben we de camper verplaatst naar een plek waar geen bomen meer boven ons stonden. Nog een andere camper volgde ons voorbeeld, waardoor we uiteindelijk met z'n drieën veilig stonden.

Toen de regen eindelijk stopte, stonden we allemaal buiten. Bij onze buren, een ouder echtpaar, stond een man met een ladder tegen de camper. Ze bleken een gat in hun dak te hebben gekregen door een vallende tak. Zo ontzettend sneu. Met ducttape hebben ze het gat voorlopig dichtgemaakt om de nacht door te komen.

Ron is daarna ook nog even het dak van onze camper opgegaan om te controleren of wij schade hadden. Gelukkig konden we niets ontdekken.

De volgende ochtend werden we alweer vroeg wakker. De gemeente was inmiddels begonnen met het opruimen van alle afgebroken takken en er werd druk gewerkt met machines. Ook kwam de politie nog langs. Heel even dacht ik dat het misschien was omdat we de camper hadden verplaatst, maar daar werd niets over gezegd. De getroffen buren hadden de politie gebeld, maar kregen te horen dat het een kwestie voor de verzekering was.

Nadat we bij het zwembad hadden gedoucht, zijn we weer verder gereden. Onderweg hebben we nog een warme maaltijd gegeten en inmiddels staan we ergens in de buurt van de Donau, al kunnen we de rivier zelf niet zien. We staan bij Gasthaus Parlament. Daar mogen we overnachten en normaal gesproken hadden we er graag een hapje gegeten of iets gedronken, maar helaas is het restaurant vandaag gesloten.

Op dit moment regent het weer pijpenstelen. Gelukkig dit keer zonder onweer. En daar zijn we na afgelopen nacht eigenlijk best blij mee. 

30 juni 2026

29 juni 2026

Van prachtige luchten naar een wielklem: onze laatste dag in Tsjechië

Gisterenavond begon het behoorlijk te waaien. We besloten daarom maar alvast de luifel in te draaien en de stoelen op te ruimen. Daarna hebben we nog een poosje op een walletje gezeten en genoten van de lucht, die opnieuw prachtig gekleurd was. Inmiddels hebben we al zoveel foto's van mooie zonsondergangen en luchten gemaakt dat we deze keer besloten om er gewoon van te genieten. Soms is kijken en beleven genoeg.

Vanmorgen waren we alweer vroeg wakker en de temperatuur liep al snel op. We stonden op een behoorlijk dure camping waar je ook nog eens muntjes moest kopen om te kunnen douchen. Daar begin ik dus niet aan. Achter in het sanitairgebouw stonden twee wastafels waarvan de deur op slot kon. Dus heb ik mijn hoofd onder de kraan gehouden, mijn haren gewassen en daarna met veel gespetter en geplens de rest van mijn lijf opgefrist. Het water was heerlijk warm en eerlijk gezegd was het bijna net zo lekker als een douche, alleen dan zonder muntjes. Tja, je moet altijd een beetje op de kleintjes letten. Bovendien vind ik het ook een principekwestie: als je al flink betaalt voor een camping, dan horen de douches wat mij betreft gewoon bij de prijs inbegrepen te zijn.

Vandaag wilden we weer verder rijden, met als bestemming Český Krumlov, een plaats die bekendstaat als een van de mooiste stadjes van Europa. We parkeerden de camper netjes op een parkeerplaats en betaalden tot kwart voor twee. Omdat we nog geen boodschappen hadden gedaan en er op onze vorige plek niets te krijgen was, gingen we zonder ontbijt op pad. Op zoek naar een lekker ontbijtje dus.

En ja hoor, natuurlijk kwamen we terecht bij een restaurant dat gigantisch duur was en waar nauwelijks iets op de kaart stond. Uiteindelijk kozen we maar voor een salade. Gelukkig maakte de locatie veel goed. Silke mocht mee naar binnen en we zaten achter het restaurant aan een snelstromende rivier, met uitzicht op het prachtige kasteel. Dat was echt genieten.

Daarna trokken we het stadje in. En eerlijk is eerlijk: Český Krumlov is werkelijk prachtig. Helaas arriveerden al snel de grote groepen toeristen die vooral druk waren met het maken van foto's van zichzelf. Gelukkig waren wij er vroeg bij en hebben we alles rustig kunnen bekijken. Er waren genoeg leuke winkeltjes, maar als je niets nodig hebt, loop je daar toch snel voorbij.

Toen we rond half twee terugkwamen bij de camper, wachtte ons een onaangename verrassing. Er zat een sticker op de voorruit met het verzoek een telefoonnummer te bellen, omdat er een wielklem op de camper zat. Een wielklem? Waarom? We stonden netjes in een parkeervak en hadden gewoon betaald tot kwart voor twee.

Na een telefoontje met het politiebureau kregen we te horen dat campers nergens in het centrum mogen parkeren, behalve op parkeerplaats P7, die tevens als overnachtingsplaats dient. Pffff...

Uiteindelijk kwam de politie langs om de wielklem te verwijderen. Natuurlijk hadden wij geen Tsjechische kronen bij ons, dus mocht ik gezellig mee in de politieauto om geld te pinnen. Ron bleef achter bij de agente op de parkeerplaats en kon praten wat hij wilde: betalen moesten we.

Toen we terugkwamen, zei ik voor de grap dat ik alleen wilde betalen als ik een foto van de politieagenten mocht maken. En ja hoor, dat mocht. Uiteindelijk hebben we omgerekend ongeveer veertig euro mogen aftikken voor het feit dat we op een plek stonden waar campers blijkbaar niet toegestaan waren.

Op dat moment waren we eigenlijk wel klaar met Tsjechië. We vonden de mensen er nogal stug, communiceren in een andere taal bleek vaak lastig, de campings zijn naar verhouding duur en vrije camperplaatsen zijn er nauwelijks te vinden.

Dus hebben we na het doen van de boodschappen koers gezet richting Oostenrijk. Inmiddels staan we op een fijne vrije plek in het kleine plaatsje Kleinpertholz. En eerlijk? Er is helemaal niets mis mee. Het is schoon, we hebben alle voorzieningen die we nodig hebben én we kunnen gewoon onze stoeltjes buiten zetten.

Soms is de mooiste bestemming gewoon de plek waar je weer helemaal tot rust komt. 

Český Krumlov

Dit is een historische stad in het zuiden van Tsjechië en behoort tot de best bewaarde middeleeuwse steden van Europa. De stad ligt schilderachtig aan de rivier de Vltava en staat sinds 1992 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Dankzij de goed bewaarde historische binnenstad, de smalle straatjes en de vele monumentale gebouwen trekt Český Krumlov jaarlijks bezoekers uit de hele wereld.

Het meest opvallende bouwwerk van de stad is het imposante kasteel van Český Krumlov, dat na de Praagse Burcht het grootste kasteelcomplex van Tsjechië is. Het kasteel, met zijn karakteristieke toren en prachtige tuinen, domineert al eeuwenlang het stadsbeeld. De geschiedenis van Český Krumlov gaat terug tot de 13e eeuw, toen de stad zich ontwikkelde als belangrijk handels- en bestuurscentrum.

Tegenwoordig staat Český Krumlov bekend om zijn unieke combinatie van geschiedenis, cultuur en architectuur. De sfeervolle pleinen, historische gevels, gezellige terrassen en de ligging in het heuvelachtige landschap van Zuid-Bohemen maken de stad tot een van de populairste toeristische bestemmingen van Tsjechië.

28 juni 2026

Een warme dag vol wandelen, zwemmen en vooral... niets doen

Na een korte nacht besloten we om vóór het ontbijt eerst maar een stukje te gaan wandelen. Anders zouden we deze dagen helemaal niets doen, en een beetje beweging kan geen kwaad.

Achter de camping vonden we een pad dat door het bos liep. We besloten die route te nemen, zodat Silke lekker los kon lopen. Het bleek nog een pittige wandeling te worden, want het pad liep flink omhoog. Een beetje actie voor lijf en leden dus. Boven op de heuvel stond een grote zendmast en daarna ging het pad gelukkig weer naar beneden.

Onderweg kwamen we langs een groepje paarden. Het leek wel alsof ze samen een verkoelingssessie hielden. Zo grappig om te zien! Ze stonden om en om opgesteld en zwaaiden met hun staarten naar elkaar om de vliegen weg te jagen.

Na de wandeling bakte Ron heerlijke pannenkoeken met spek. Daarna vonden we het wel weer tijd voor een verfrissende duik. Natuurlijk ging Silke ook gezellig mee het water in. Na het zwemmen zijn we weer teruggekeerd naar onze favoriete bezigheid van vandaag: hangen, luieren en vooral niet te veel doen. Met een temperatuur van 34 graden was het simpelweg te warm om ook maar iets actiefs te ondernemen.

Silke had haar eigen oplossing gevonden. Ze lag bijna de hele dag onder de camper, waarschijnlijk de koelste plek die ze kon vinden, afgewisseld met af en toe een plons in het water.

Morgen slaat het weer volgens de voorspellingen om. We hopen vooral dat de temperatuur dan ook wat daalt. Het plan is om weer verder te trekken, want eigenlijk blijven we nooit zo lang op één camping staan. Maar eerlijk is eerlijk: het water heeft ons hier vastgehouden.

Vanavond staat er macaroni op het menu. Daarna zien we wel hoe de avond verloopt en hopen we dat er wat verkoeling komt. We zien inmiddels al wat meer wolken verschijnen, dus wie weet...

27 juni 2026

Overleven in de hitte

Vandaag hebben we, net als zoveel andere mensen, niet zoveel gedaan. Het is gewoon te warm om echt actief te zijn.

Dus doen we waar we op dit moment het beste in zijn: een beetje hangen, een beetje zwemmen om af te koelen, weer terug naar de schaduw, wat eten, wat drinken en 's avonds de barbecue aansteken. Zo proberen we de warmte een beetje te trotseren.

Aan het eind van de middag hebben we nog een poosje bij het restaurant van de camping gezeten. Ron nam een pilsje en ik koos voor een ijsje. Daar raakten we aan de praat met een Tsjechisch echtpaar. Nou ja, praten... Ze spraken geen Duits en geen Engels, dus de communicatie was af en toe best een uitdaging. Met handen, voeten en veel lachen en google translate kwamen we toch een heel eind.

Het bleek dat zij nog een aantal jaren moeten werken voordat ze met pensioen kunnen. In Tsjechië is het niet mogelijk om je pensioen naar voren te halen, vertelden ze ons. Op dat moment waren we toch wel even blij dat wij in Nederland de mogelijkheid hebben gehad om eerder te stoppen met werken.

Wat wel grappig was: toen wij vertelden dat veel mensen in Nederland tegenwoordig tot hun 67e en nog een paar maanden moeten doorwerken, keken ze ons behoorlijk verbaasd aan. Volgens mij dachten ze op dat moment: "Zo slecht hebben wij het hier nog niet."

Toen we later terugliepen naar de camper, was het nog steeds erg warm. Vanaf een strandje verderop klonk muziek en daar bleek een feestje aan de gang te zijn. En niet zomaar een feestje, want de muziek en gezelligheid gingen door tot zeker twee uur 's nachts.

Dat betekende opnieuw een korte nacht.

Maar ach, dat hoort misschien ook wel een beetje bij de zomer, bij vakantie en bij het leven onderweg.

Morgen is er weer een dag. En hopelijk ook weer een frisse duik.

26 juni 2026

Zomerdagen aan het Lipnomeer

De dag begon zoals een zomerdag eigenlijk hoort te beginnen: met een heerlijke duik in het water. Wat is er nu fijner dan op die manier wakker worden? Ook Silke vond het geweldig. Zodra er een stok werd gegooid, rende ze enthousiast het water in.

Na het zwemmen hebben we rustig ontbeten. De temperatuur was in de ochtend nog prima te doen en er stond een lekker briesje. Dat maakte het buiten zitten extra aangenaam.

Ondertussen heb ik nog drie wasjes gedaan met mijn nieuwe waszak. Ik moet eerlijk zeggen: ik vind het echt een uitkomst. We hebben een lijntje rondom de luifel gespannen waar nu vrolijk de was en onze zwemkleding hangen te drogen. Met dit warme weer is alles gelukkig zo droog.

Daarna heb ik de camper weer een beetje opgeruimd en ben ik verder gegaan met het haken van mijn lampion. Het patroon blijkt toch ingewikkelder dan ik dacht. Ik ben inmiddels de tel kwijt hoe vaak ik alweer heb moeten uithalen. Maar goed, de aanhouder wint, zullen we maar zeggen. En eerlijk is eerlijk: ik ben toch alweer een stukje verder gekomen.

Vanmiddag heeft Ron nog de fiets uit de camper gehaald met het idee om een stukje te gaan fietsen. Uiteindelijk zag hij daar toch maar van af. In je eentje fietsen is ook niet altijd gezellig. Dus hebben we gedaan waar deze plek eigenlijk perfect voor is: helemaal niets.

We hebben gelezen, gerelaxt en genoten van de rust. Met deze temperaturen lukt er eigenlijk ook niet veel meer dan dat.

Tegen vijf uur hebben we de schoenen aangetrokken, want we wilden gaan eten bij een restaurantje op ongeveer tweeënhalve kilometer afstand. Silke ging natuurlijk mee. Al vond ik het voor haar best warm om over het asfalt te lopen. Ik probeerde nog zoveel mogelijk over het gras te lopen, maar zoals een echte hond betaamt, koos Silke toch steeds weer voor de weg.

Het was de wandeling meer dan waard. We hebben heerlijk gegeten en gelukkig zorgde een klein briesje ervoor dat het goed uit te houden was.

Na het eten zijn we via dezelfde route teruggelopen. En eerlijk gezegd merkten we toen pas echt hoe zwaar het kan zijn om met deze temperaturen in de volle zon te lopen.

Terug bij de camper hebben we onszelf beloond met nog een heerlijke duik in het meer. En terwijl we daar lagen af te koelen, hebben we besloten om nog twee dagen bij te boeken.

Want laten we eerlijk zijn: met dit warme weer kun je het slechter treffen.

Schaduw van de bomen, verkoeling van het water en verder helemaal niets hoeven.

En zo vloog er weer een heerlijke dag voorbij.

25 juni 2026

We zijn weer onderweg

Gisteren waren we net te laat bij de garage om nog naar de camper te laten kijken. Daarom is Ron zelf maar eens op onderzoek uitgegaan.

Er waren geen foutmeldingen en ook geen vreemde lampjes die brandden. Volgens de meter zat er nog 29% diesel in de tank, maar toch leek het alsof de motor geen brandstof kreeg. Voor de zekerheid hebben we bij een tankstation een jerrycan diesel gehaald.

Doordat we langs de weg hadden gestaan met de waarschuwingslichten aan, was de accu inmiddels ook behoorlijk leeg. We besloten het nog één keer te proberen. Op goed geluk de sleutel omgedraaid en... de motor sloeg gewoon weer aan. Terwijl de tankstand hetzelfde bleef. Dat vonden we toch wel vreemd.

De volgende ochtend zijn we naar de planning van de garage gegaan. Ron had inmiddels het vermoeden dat de vlotter van de dieseltank misschien niet goed werkt. Samen met de garage hebben we besloten om de tank helemaal vol te gooien en eerst eens een stuk te gaan rijden in de buurt.

Heel even brandde er nog een oranje lampje, maar dat verdween ook snel weer. Daarna leek er niets meer aan de hand.

Als we de camper hadden laten onderzoeken, zouden we waarschijnlijk nog twee dagen moeten wachten. Omdat er geen directe storing meer was en het geen spoedgeval leek, hebben ze samen  besloten dat verder reizen prima kan.

En daar waren we eigenlijk allebei heel blij mee.

Dus hup, weer op pad!

We zijn doorgereden naar het Lipnomeer en staan nu op een camping waar we twee dagen willen blijven. Met de hoge temperaturen van deze dagen is dat geen straf. Vanaf onze plek lopen we zo naar het water. Heerlijk om even af te koelen en ook Silke mag af en toe een duik nemen. Daar geniet ze zichtbaar van.

Vanmiddag heb ik ook nog wat was gedaan met mijn nieuwe waszak. Ik moet zeggen: die bevalt uitstekend. Vandaag heb ik twee setjes kleding gewassen, samen met wat ondergoed. Morgen doe ik waarschijnlijk nog een klein wasje en dan ben ik weer aardig bij.

Met dit mooie weer is alles bovendien in een mum van tijd droog.

Voorlopig ben ik erg tevreden met deze aankoop. In plaats van gewoon wasmiddel gebruik ik wasstrips, wat ook nog eens weinig ruimte inneemt in de camper.

Straks nog even een avondduik nemen in het meer en daarna sluiten we de luikjes weer.

En hopelijk worden we morgenochtend wakker met niets anders op de planning dan genieten van het water, de zon en het uitzicht. 

24 juni 2026

Van trouwdag naar pechdag

De nacht was ontzettend warm. Niet alleen voor ons, maar zeker ook voor Silke. Ik heb haar meerdere keren vers water gegeven omdat ze steeds weer stond te drinken. Zelf was ik ook al vroeg wakker. Nog even een raam verder opengezet, nog een keer omgedraaid, maar echt slapen zat er niet meer in.

Uiteindelijk ben ik maar opgestaan. Met een bus shampoo onder de arm ben ik naar het meer gelopen en heb ik een heerlijke duik genomen. Daar knapte ik behoorlijk van op. Wat kan zo'n frisse duik toch goed doen na een warme nacht.

We zijn daarna nog een poosje gebleven en tegen half elf weer vertrokken. Op naar Tsjechië.

Tenminste... dat was het plan.

Soms beslist het leven anders.

Plotseling viel de motor uit. Gelukkig konden we de camper nog net aan de kant krijgen langs een drukke weg. Gevarendriehoek eruit, alles veilig maken en vervolgens wachten op hulp.

Omdat we op een behoorlijk gevaarlijke plek stonden, vonden we het niet verstandig om in de camper te blijven zitten. Daarom zijn we een stukje verderop bij een zijpad gaan wachten. Af en toe liepen we even terug naar de camper. Voor een cracker, een flesje drinken of gewoon om te kijken of er al nieuws was.

Na een paar uur wachten verscheen gelukkig de sleepwagen.

Dat bleek nog een hele uitdaging te worden. Omdat de camper half in de berm stond, zakte hij steeds weg tijdens het opladen. Met veel kunst- en vliegwerk kreeg de chauffeur hem uiteindelijk toch op de wagen.

Daarbij liep de camper gelukkig slechts een kleine beschadiging op. De kunststof onderkant van de garage raakte de grond en heeft wat krassen opgelopen, maar daar kunnen we prima mee leven. Dat is uiteindelijk maar materiaal.

De camper zelf is naar een Mercedes-garage gebracht.

En hier staan we nu.

Niet aan een mooi meer. Niet ergens in Tsjechië.

Maar tussen een verzameling kapotte vrachtwagens op het terrein van de garage.

Als campernomaden leer je al snel dat niet iedere reisdag verloopt zoals je had bedacht. Gisteren vierden we nog onze trouwdag aan een prachtig meer. Vandaag staan we met pech langs de weg.

En toch...

We zijn veilig.

We hebben eten en drinken.

We hebben elkaar.

En morgen zien we wel weer verder.

Dat is misschien wel de belangrijkste les van het reizen: niet alles loopt volgens plan, maar vaak komt het uiteindelijk toch goed.

Alleen even niet op de manier die je van tevoren had bedacht.  

23 juni 2026

Drie jaar getrouwd, aan een meer in Beieren

De plek waar we gisteren stonden was een heerlijke plek. Vlak bij een zwembad en omringd door hoge bomen, waardoor we de hele dag lekker in de schaduw stonden.

De stoeltjes gingen naar buiten, de barbecue werd aangestoken voor een stukje vlees en ik maakte een frisse komkommersalade. Meer hadden we eigenlijk niet nodig. We stonden helemaal alleen en genoten van de rust. Natuurlijk hebben we ook nog een kleine wandeling gemaakt met Silke. Zij vond het heerlijk om even los door het bos te kunnen lopen.

Vanmorgen waren we wat later wakker. Dat kwam vooral doordat het met deze temperaturen lastig is om goed in slaap te vallen. Uiteindelijk stonden we rond half negen op. Na het ontbijt en een wandeling met Silke konden we weer op pad.

Ons doel is nog steeds Zuid-Tsjechië, maar voor vandaag wilden we een plekje zoeken in de buurt van Regensburg. Op internet hadden we een mooie plek gevonden aan een meer, vlak bij een kiosk waar we vanavond wilden gaan eten.

Dat leek ons een goed plan, want vandaag zijn we precies drie jaar getrouwd. En dat is natuurlijk wel iets om even bij stil te staan.

Misschien konden we zelfs nog een duik nemen in het meer om wat af te koelen. En als dat niet zou lukken, dan wilden we in ieder geval Silke laten zwemmen. Ook voor haar zijn deze warme dagen behoorlijk zwaar.

Rond lunchtijd stopten we bij een parkeerplaats langs de snelweg. Er stonden wel bankjes, maar die stonden midden in de brandende zon. Dus hebben we zelf maar een schaduwrijk plekje gezocht en daar een lekker broodje gegeten.

Daarna reden we weer verder.

In totaal hebben we vandaag zeker vijf uur gereden. Gelukkig is het in de camper met de boordairco redelijk vol te houden. Uiteindelijk kwamen we uit bij een zwemmeertje bij Mintraching.

Met onze stoeltjes onder de arm zijn we naar de waterkant gelopen. Helemaal aan de rand van het meer vonden we een rustig plekje. Stiekem hebben we Silke ook meegenomen. Op de borden stond wel dat honden van mei tot september niet toegestaan zijn, maar haar in de camper laten met deze temperaturen vonden we geen optie.

Bij de kiosk hebben we gegeten. Geen uitgebreide maaltijd, maar wel ontzettend lekker. Vooral omdat we in deze hitte zelf niet hoefden te koken.

Later op de avond werd het rustiger bij het water. Ron vond een stil plekje waar Silke toch nog even het water in kon. Wat heeft ze daarvan genoten. En eerlijk gezegd vonden wij het ook fijn om haar zo te zien afkoelen.

Toen we terugkwamen bij de camper was het binnen nog altijd dertig graden. Alle ramen gingen tegen elkaar open in de hoop wat verkoeling te krijgen. Het hielp een beetje, maar echt koel werd het niet.

Toch is het uiteindelijk gelukt om nog wat slaap te pakken.

En zo sloten we een bijzondere dag af.

Drie jaar getrouwd, aan een meer in Beieren, met een camper, een hond en de vrijheid om morgen weer verder te trekken.

22 juni 2026

De reis is weer begonnen

Vanmorgen hebben we rustig ontbeten en afscheid genomen van onze hymernomaden en daarna nog een kop koffie gedronken bij Richard en Gerda. Zij stonden op een camping, zo'n zeven kilometer verderop. Het was gezellig om elkaar nog even te zien voordat we allemaal weer onze eigen kant op gingen.

Daarna hebben we de camper in de "turbo-stand" gezet en zijn we gaan rijden. We willen graag wat verder van de drukte af zijn, zodat we morgen hopelijk niet meteen in de files terechtkomen.

Onderweg hebben we het eenvoudig gehouden. Een paar crackers gesmeerd, wat drinken erbij en weer verder. Toch hebben we besloten om op tijd te stoppen. De warmte hakt er behoorlijk in en maakt het rijden vermoeiender dan je denkt.

Ik heb onderweg zelfs nog een paar uurtjes mijn ogen dicht gedaan. Pas toen we bij een winkel aankwamen voor wat boodschappen werd ik weer wakker.

Daarna ben ik nog even een DM binnen gelopen. Ik had nagellakremover nodig en wilde ook wasstrips kopen. Die ga ik gebruiken bij mijn nieuwste aanwinst: de Scrubba waszak.

Gisteren heb ik hem alvast getest en ik moet zeggen dat hij prima werkt. Voor kleine wasjes is het echt ideaal. Een korte broek, een shirt, wat ondergoed of een paar sokken; het gaat er gemakkelijk in. Het kost weinig water, weinig energie, je hebt geen wasmachine nodig en het is wel weer lekker fris. Voor ons soort reizen is dat best een handige oplossing.

Morgen rijden we verder richting Tsjechië.

Voor vannacht staan we in de buurt van het plaatsje Lüdenscheid. Straks nog even eten maken en daarna zit de eerste echte reisdag er alweer op.

En zoals altijd zullen vanavond de luikjes weer dichtgaan, terwijl wij dromen van wat de volgende dag ons gaat brengen.