29 juli 2026

De laatste etappe naar Nederland

Vandaag hebben we besloten om de laatste kilometers naar Nederland in tweeën te delen. Vanmorgen moesten we nog 274 kilometer rijden. Vandaag hebben we daar ongeveer 151 kilometer van afgelegd en morgen maken we de laatste kilometers af.

Ik heb vannacht slecht geslapen en dat merkte ik vandaag aan alles. Ik was niet vooruit te branden. De warmte hielp ook niet echt mee. Buiten tikten we de 27 graden aan en in de camper, met alles tegen elkaar open, liep de temperatuur op tot maar liefst 38,5 graden.

Ron had nog wel zin om eropuit te gaan, maar ik heb vriendelijk bedankt. Ik bleef lekker bij de camper om wat te handwerken. Ik had gewoon geen zin om het ene been voor het andere te zetten.We staan nu op een grote parkeerplaats bij Ibbenbüren. Langs de randen ligt een strook gras en daar hebben we een fijn plekje gevonden.

Ondertussen begint de camper ook aardig leeg te raken. We keken vanmiddag eens wat we nog in huis hadden en dat bleek gelukkig genoeg te zijn voor de lunch. Crackers met jam en pindakaas. Soms is simpel gewoon prima.

Ron is later nog even op de fiets naar een REWE geweest om wat boodschappen te halen. Zo hebben we in ieder geval nog wat groenten voor het avondeten. Morgen zijn we weer in Nederland en dan doen we daar wel weer de grote boodschappen.

Ook ons water raakt langzaam op, dus douchen slaan we vandaag maar even over. Een nat washandje doet ook wonderen. Alleen mijn haar is echt aan een wasbeurt toe, maar dat komt morgen wel als we weer in Nederland zijn.

Er ligt trouwens nog meer op ons te wachten. De was moet gedaan worden, het bed mag verschoond worden en de camper kan ook wel weer een opfrisbeurt gebruiken.

Maar dat komt morgen allemaal wel.

Na zo'n lange reis is het eigenlijk ook wel fijn om weer even alles op orde te brengen, zodat we weer fris en fruitig aan een nieuwe periode kunnen beginnen.

Maandag mag ik weer een paar uurtjes aan het werk en daarmee komt deze reis officieel ten einde.

Vanaf morgen ga ik daarom weer bloggen op onze Nederland-pagina. Dus mocht je straks denken: "Hé, doen ze niets meer?" Geen zorgen, we blijven gewoon schrijven, maar dan over onze belevenissen in Nederland.

Je kunt ons daar blijven volgen via:

https://www.campernomaden.nl/blog

 

28 juli 2026

Langzaam weer richting Nederland

De tijd gaat snel. We zijn inmiddels echt op de terugweg en merken dat we nu vooral op zoek zijn naar fijne plekjes om te overnachten. Niet meer naar plaatsen waar we van alles willen bekijken, maar gewoon naar een rustige plek waar we lekker kunnen staan.

Vanmorgen hebben we eerst rustig aan gedaan. Daarna hebben we onze tien minuten spieroefeningen gedaan en zijn we een korte wandeling gaan maken in de omgeving van onze camperplek.

Onderweg kwamen we langs een Quelle, zoals de eigenaar het noemde. Vroeger stond hier een bedrijf dat bronwater uit de grond haalde. Inmiddels is het terrein veranderd in een woonwijk met allerlei slootjes en waterpartijen. Leuk om te zien hoe zo'n plek in de loop der jaren een heel andere bestemming heeft gekregen.

Na ons rondje hebben we nog even een bakkie koffie gedronken en besloten we verder te rijden richting Nederland.

Voor vandaag stond er ongeveer 100 kilometer op de planning. We zijn uitgekomen in de buurt van Höxter. Via een achterafweggetje langs een fabriek kwamen we bij een grote parkeerplaats met een mooie vijver. Dat leek ons een heerlijke plek om te overnachten.

We kijken uit over het water en Silke kan, als ze het te warm krijgt, lekker even het water in. En dat heeft ze vandaag natuurlijk meerdere keren gedaan. Ze geniet daar zichtbaar van.

Ook zijn we nog even de bosjes ingedoken, want de bramen zijn hier volop rijp. We hebben een mooi voorraadje geplukt en ingevroren. Zodra we  weer potjes hebben, willen we er heerlijke bramenjam van maken.

Vanmiddag heb ik nog een brood in de airfryer gebakken. Er gaat toch niets boven een lekker warm, versgebakken broodje bij de lunch.

En vanavond hoeven we ook niet te klagen, want Ron gaat een groene risotto met garnalen maken.

Dat belooft weer smullen te worden.

Zo komen we iedere dag weer een stukje dichter bij Nederland. Maar zolang we onderweg nog zulke fijne plekjes tegenkomen, voelt ook de terugreis gewoon nog als vakantie.

27 juli 2026

9 kilometer door het bos

Vanmorgen belden we met onze andere schoonzoon. Hij was al op pad naar de supermarkt omdat zijn ouders bij hem langs zouden komen, terwijl wij nog heerlijk met onze billen in bed lagen. Nou ja, we wilden net opstaan… het was tenslotte al half negen. 

Na het telefoontje heb ik Silke uitgelaten, ontbeten en een mooie wandelroute uitgezocht. We kozen voor een wandeling van ongeveer 9 kilometer door het bos. Eigenlijk vond ik dat best wel veel, maar nadat we onze oefeningen hadden gedaan, besloot ik toch mee te gaan.

Ik had mijn wandelstokken meegenomen. Ik heb altijd behoorlijk veel moeite met bergop lopen en met de stokken gaat dat een stuk beter. Mijn benen voelen dan minder snel aan als twee stokjes halverwege de wandeling. 

De wandeling was prachtig en ging door een afwisselend stuk bos. Onderweg kwamen we zo nu en dan een bankje tegen. Ik had twee appels meegenomen en wat brokjes voor Silke, dus daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt.

Maar liever niet te lang zitten, want dan krijgen mijn benen geen kans meer om weer op gang te komen. Dan blijven ze gewoon zitten waar ze zitten. 

Terug in het dorp hebben we ons getrakteerd op een lekker schepijsje en daarna bij een bakker brood gekocht. Terug bij de camper hebben we geluncht en later alles weer ingepakt om verder te rijden.

We zijn nu aangekomen bij een particuliere camperplek in een tuin in het plaatsje Förste. We staan hier helemaal alleen en de eigenaar woont zelf niet op het terrein. Haar vriend kwam even langs om hallo te zeggen en het geld in ontvangst te nemen.

We kregen meteen een rondleiding door zijn loods en mochten ook zijn camper bekijken. Dat was een behoorlijk grote camper, afkomstig uit Frankrijk. Alleen is deze camper zó breed dat hij in sommige landen eigenlijk te breed is: maar liefst 2,90 meter.

We hadden ons net met een bak koffie naast de camper geïnstalleerd toen de regen begon. Dus zijn we maar snel naar binnen gegaan.

Daar zitten we nu lekker te ontspannen. Ik schrijf een blog en Ron houd ondertussen de beurs een beetje bij. Tja… wat hebben we het toch weer druk. 

Zodra de regen voorbij is, wil Ron de barbecue aansteken om wat vleesjes op te maken. Voorlopig doen we dus maar even rustig aan en wachten we tot de bui voorbij is.

En zo ziet een camperdag er dus uit: eerst 9 kilometer wandelen, daarna ijs eten, boodschappen doen, verhuizen, koffie drinken, regen afwachten en ondertussen de beurs in de gaten houden.

We vervelen ons geen moment. 

26 jul 2026

Een enorme klap en een enorme maaltijd

Gisterenavond zaten we lekker buiten met een drankje toen we ineens een vreselijke klap hoorden. Het klonk alsof er ergens een motor met enorme snelheid ergens tegenop was geknald. Even later hoorden we drie keer sirenes. Brandweer, ambulance of iets anders… we konden het niet goed horen. Niet veel later zagen we een traumahelikopter. Dat betekent in ieder geval dat degene die bij het ongeluk betrokken was nog leefde. Maar het is natuurlijk geen fijn idee dat er ergens iemand zo ernstig gewond is geraakt. Tot nu toe hebben we nergens kunnen vinden wat er precies gebeurd is. We blijven ons toch afvragen wat die enorme klap veroorzaakt kan hebben.

Vanmorgen werden we rond half negen wakker van het zonnetje dat door de kieren van de verduistering naar binnen piepte. Het eerste wat ik deed, was onze toekomstige schoonzoon een berichtje sturen. Hij is vandaag jarig. Later op de ochtend hebben we hem nog even gebeld en hem meteen de post uit de brievenbus laten halen. We hadden hem een nogal maf kaartje gestuurd met daarop drie oude mannen die op het strand hun spierballen staan te showen. Met de tekst: “Leeftijd is maar een nummer.”

Tijdens het ontbijt zijn we gaan bedenken waar we naartoe wilden. Eerst vonden we een gratis camperplek met alle voorzieningen. Dat klinkt natuurlijk geweldig, maar helaas stond de plek helemaal vol met mensen die er waarschijnlijk de hele zomer blijven staan. Goedkoop vakantie vieren. Naast de camperplek zit een zwembad, dus je kunt daar lekker douchen of gaan zwemmen zodra je oksels beginnen te ruiken. 

Maar goed, we moesten dus verder zoeken. Uiteindelijk vonden we een plek bij Bad Sachsa. Een klein plaatsje met vooral veel restaurants en ijssalons. Dus ja… wat doe je dan? Je ploft neer op een terras.

We kwamen terecht bij een restaurant waar op de deur stond dat het al sinds 1992 bestaat. Nou, dan moet het toch wel goed zijn? Anders hadden ze het waarschijnlijk niet zo lang volgehouden. En ik denk dat de concurrentie hier behoorlijk groot is.

Op de foto kun je zien hoe groot de porties waren. En ja hoor… alles ging op. Zelfs mijn pizza. Ron heeft daar ook nog twee punten van opgegeten. Je zou bijna denken dat hij daarna uit elkaar zou ploffen. Maar nee hoor. We liepen daarna langs een ijssalon en daar werd ook nog een toetje verorberd. Blijkbaar was er nog ergens ruimte. 

Daarna gingen we naar het museum waar Ron graag naartoe wilde: het Grensmuseum, over de voormalige grens tussen Oost- en West-Duitsland. Ik ging ondertussen met Silke wandelen, maar helaas gooide de regen roet in het eten. Dus heb ik mijn wandeling maar ingeruild voor een terras en een lekkere cappuccino. Daar heb ik meteen nog een blog geschreven over hoe onze dagen er eigenlijk uitzien.

Toen Ron weer terugkwam, zijn we samen teruggelopen naar de camper. Daar zitten we nu lekker onder de luifel. Af en toe sputtert het nog een beetje, maar wij zitten droog. En na zo'n enorme maaltijd is het eigenlijk ook helemaal niet erg om gewoon lekker rustig aan te doen.

De grens tussen Oost- en West-Duitsland

De grens tussen Oost- en West-Duitsland was niet zomaar een grens. Na de Tweede Wereldoorlog werd Duitsland verdeeld in de Bondsrepubliek Duitsland (West-Duitsland) en de Duitse Democratische Republiek (Oost-Duitsland). De grens tussen beide landen werd steeds strenger bewaakt.

Veel mensen uit Oost-Duitsland wilden naar het westen vertrekken, omdat ze daar meer vrijheid en betere economische mogelijkheden verwachtten. Om te voorkomen dat mensen zouden vluchten, werd de grens zwaar beveiligd met onder andere prikkeldraad, wachttorens, mijnenvelden en later ook betonnen barrières. De bekendste muur was natuurlijk de Berlijnse Muur, die vanaf 1961 West-Berlijn volledig afsloot.

Maar de grens liep dus niet alleen door Berlijn. Ook hier in de omgeving van Bad Sachsa lag de voormalige grens tussen Oost- en West-Duitsland. Het was een streng bewaakte grens waar mensen niet zomaar van de ene naar de andere kant konden gaan. Families en vrienden konden daardoor jarenlang van elkaar gescheiden zijn.

Toen de Berlijnse Muur op 9 november 1989 viel, kwam er snel een einde aan de scheiding. Op 3 oktober 1990 werden Oost- en West-Duitsland officieel weer één land.

Wat je vandaag de dag vooral bijzonder vindt, is dat je op veel plekken bijna niets meer van die grens ziet. Waar vroeger hekken, wachttorens en bewaking stonden, wandel je nu gewoon door de natuur. Alleen musea, monumenten en enkele overgebleven stukken van de grens herinneren nog aan de tijd waarin Duitsland tientallen jaren letterlijk in tweeën was gedeeld.

25 juli 2026

Een dagje Bad Lauterberg en een nieuwe korte broek

Vanmorgen werden we wakker van een telefoontje van Floor met haar papa. Sjoerd zei al: “Het is al half negen hoor, zo vroeg is het niet meer.”

Maar tegenwoordig liggen we toch wat langer dan vroeger. En eerlijk gezegd bevalt dat prima. 

We hebben gezellig wat nieuwtjes uitgewisseld en natuurlijk ook nog een liedje voor Floor gezongen. Alleen was Floor een beetje nors. Ze had die nacht slecht geslapen en dan is de wereld de volgende ochtend soms gewoon net iets minder leuk.

Na het telefoontje ben ik met Silke aan de ochtendwandeling begonnen. Daarna hebben we ontbeten en zijn we het plaatsje ingegaan.

De wandeling ernaartoe was al leuk. We liepen door een park en ook in het centrum was het gezellig.

Bad Lauterberg is een kuuroord en overal kom je water tegen. Er zijn allerlei plekken waar je met je voeten in het water kunt staan. Dat schijnt gezond te zijn en overal zie je dan ook het woord Kneipp staan.

We hebben door de winkelstraat gewandeld en ik heb nog een nieuwe korte broek en een shirt gekocht.

Vanmorgen had ik namelijk mijn tweede korte broek moeten weggooien. Ik stak mijn vinger in een klein gaatje en toen was het eigenlijk meteen einde broek. 

Deze twee korte broeken hebben het trouwens drie jaar volgehouden. Ik had ze gekocht toen we in 2023 op huwelijksreis waren in Engeland.

Dus vandaag ben ik weer helemaal in het nieuw op pad gegaan.

Natuurlijk hebben we ook nog een terrasje gepakt voor een bakje koffie. Daarna liepen we via een bakker terug naar de camper, waar we een lekker broodje haalden.

Voor de camper hebben we geluncht. We hadden daarbij behoorlijk wat bekijks, want achter het hek waar wij stonden liepen veel mensen richting het zwembad.

Na de lunch hebben we onze wandelschoenen aangetrokken en zijn we naar de stuwdam gelopen.

Dat was ongeveer 3,5 kilometer heen en het was een prachtig pad door het bos. Echt genieten.

De terugweg was iets minder leuk. Toen liepen we aan de andere kant van het stuwmeer en kwamen we op een pad terecht dat vlak naast de grote weg liep.

Dat loopt toch een stuk minder ontspannen. Vooral toen Silke graag naar het water wilde gaan maar langs de stuwwand naar beneden. Ze was al bijna bij de waterkant daardoor ze er niet meer uit zou kunnen komen. Gelukkig luisterde ze naar Ron zijn geroep en lukte het haar om toch weer omhoog te klimmen langs de betonnen damwand.

Eenmaal terug bij de camper hebben we lekker een bubbeltjes rosé gedronken. Ron een biertje en ik een glaasje rosé.

Maar voordat iedereen nu denkt dat ik ineens een drankorgel ben geworden:

de fles is alcoholvrij! 

En eerlijk gezegd is hij nog lekker ook.

Nu zitten we allebei lekker uit te rusten in de schaduw. Het was een heerlijke dag en daar moet je soms ook gewoon even van bijkomen.

Morgen zien we wel weer.

24 juli 2026

Een goed gesprek, een sauna en een blije Silke

Vandaag besloten we weer verder te reizen. Niet al te ver, want we wilden opnieuw naar een plek waar we weer iets nieuws konden zien en beleven.

Gelukkig bleek Silke niet alleen bij mij eigenwijs te zijn met wandelen. Ook bij Ron vertoont ze precies hetzelfde gedrag. Ze doet haar behoefte en wil daarna zo snel mogelijk weer terug naar de camper.

Dus Ron heeft nu ook ervaren hoe het is om met een eigenwijze Friese Stabij op pad te gaan. 

Gisterenavond hadden we nog een bijzonder gesprek. De burgemeester kwam zich even voorstellen en vanmorgen stond de opzichter er alweer.

We raakten met hem in gesprek en dat werd uiteindelijk een heel uitgebreid gesprek over het leven in het oosten van Duitsland.

Hij vertelde dat veel jongeren uit de kleine dorpen wegtrekken. Ze gaan studeren in de grotere steden en blijven daar vervolgens vaak wonen. Ze komen dan niet meer terug naar het platteland.

Dat herken ik wel uit wat we de afgelopen dagen hebben gezien. Veel kleine plaatsen lopen langzaam leeg en sommige huizen staan leeg of raken in verval.

Wat me hier wel opvalt, is dat de mensen wat opener lijken. Ze lopen niet allemaal zo te grommen als je soms in andere gebieden merkt. 

Later kwamen we erachter dat we ons vlak bij de voormalige grens tussen Oost- en West-Duitsland bevonden.

De man met wie we spraken had vroeger op school nog Russisch moeten leren en sprak niet echt Engels. Dus heb ik mijn beste steenkolen-Duits maar uit de kast gehaald.

En eerlijk gezegd ging dat best redelijk.

De man vond in ieder geval dat hij me begreep. En daar ging het uiteindelijk om, toch?

Na ons gesprek zijn we water gaan vullen en hebben we een vrijwillige bijdrage in de brievenbus gedaan. Daarna hebben we ook het toilet geleegd.

We kunnen er dus weer een tijdje tegenaan.

Daarna zijn we doorgereden naar Bad Lauterberg. We staan hier vlak naast een zwembad met sauna.

Ron wilde graag een middagje naar de sauna. Ik had ondertussen met mijn oude buurtjes afgesproken om gezellig samen creatief bezig te zijn.

Dus ook vandaag hadden we allebei weer een goed gevulde middag.

Toen ik terugkwam, heb ik Silke nog een keer uitgelaten.

En zowaar… ze liep met me mee!

We liepen langs het riviertje dat hier vlakbij stroomt en dat vond Silke geweldig. Ze kon lekker loslopen en in het water poedelen.

Daar werd ze duidelijk heel gelukkig van.

En ik ook.

Toen we weer terugkwamen bij de camper, kwam Ron ook alweer aangehuppeld. Lekker schoon en ontspannen na zijn middagje sauna.

We hebben samen een lekker vrimibo-drankje gedronken en daarna makkelijk gegeten: een gehaktbal met patat en sla.

En nu is het tijd om weer lekker te ontspannen in de camper.

Een dag met een goed gesprek, een sauna, creatief bezig zijn én een wandeling met Silke.

Eigenlijk was het weer een prima dag.

23 juli 2026

Een regenbui en een eigenwijze Friese Stabij

De dag begon alweer met regen. Niet zo'n flinke bui, maar van die vervelende motregen waar je uiteindelijk toch helemaal nat van wordt.

Dus maakten ik maar een kort rondje met Silke. Daarna ging de kachel even aan in de camper om de kilte eruit te halen.

Dat hoefde trouwens niet lang.

Voor we het wisten was het 23 graden in de camper. We hadden dus niet alleen de kilte eruit gehaald, maar er meteen een complete sauna van gemaakt. 

Na het ontbijt spraken we af wie wat ging doen. Ron zou op de fiets boodschappen gaan halen, ongeveer zeven kilometer verderop. Ik zou proberen om samen met Silke toch een wandeling te maken.

Dat wandelen was eerlijk gezegd niet echt een succes.

Ik moest Silke steeds lokken om mee te komen, want ze wilde gewoon niet. Ze liep alleen maar te treuzelen.

En toen we op de terugweg waren en ik zei dat we naar de camper gingen, was ze binnen een paar seconden al bijna bij de camper.

Pffff… wat een hond.

Ze is natuurlijk ontzettend lief, maar dit is echt een typische Friese Stabij-actie:

"Ik wil alleen met mijn baasje wandelen."

Nou ja, uiteindelijk hebben we toch ongeveer drie kilometer gelopen. Dus we hebben samen in ieder geval nog een beetje beweging gehad.

Na het wandelen hebben we geluncht. Ron had lekkere broodjes meegenomen van zijn fietstocht en die smaakten extra lekker na de wandeling.

Ik heb ook nog mijn tien minuten oefeningen gedaan en daarna zijn we gewoon lekker gaan relaxen.

Verder valt er vandaag eigenlijk niet zoveel te vertellen. Geen bijzondere gebeurtenissen, geen spannende avonturen en geen nieuwe camperproblemen.

En eerlijk gezegd is dat ook wel eens lekker.

Morgen reizen we weer verder.

Waarheen? Dat zien we morgen wel weer. In ieder geval steeds dichter naar Nederland.

.

22 juli 2026

Een dag waarop mijn darmen de baas zijn

Sinds een paar dagen heb ik helaas weer behoorlijk last van mijn darmen. Ik moet regelmatig naar de wc en daardoor heb ik weinig energie. Wandelen zit er dan eigenlijk niet in, want je weet maar nooit wanneer je weer snel een toilet nodig hebt.

Dus heb ik vandaag maar gewoon mijn oefeningen op het matje gedaan. Lekker dicht bij de wc, wel zo handig. 

Daarna ben ik op de stoel gekropen. Ik had gewoon geen fut meer om iets te doen.

Nou ja… helemaal niets doen lukt natuurlijk ook niet. Er waren nog wat huishoudelijke klusjes die gedaan moesten worden. Maar daarna was het wel echt klaar.

Ik baal er natuurlijk best van dat deze klachten zo nu en dan weer de kop opsteken. Het vervelende is dat ik eigenlijk niet goed kan zeggen waar het vandaan komt. Soms lijkt het ineens weer een paar dagen goed te gaan en dan zijn de darmklachten er opeens weer.

Maar goed, morgen is er weer een nieuwe dag. Misschien voel ik me dan weer beter en kunnen we weer wat ondernemen.

We zijn vandaag nog wel een stukje verder gereden, omdat Ron graag in de natuur wilde wandelen.

We staan nu in het plaatsje Appenrode. Vanmiddag hebben we de pasta opgegeten die nog over was. Dat is dan weer makkelijk als je weinig energie hebt om te koken.

Op dit moment is Ron samen met Silke op pad voor een wandeling van maar liefst tien kilometer.

Silke geniet daar met volle teugen van. Samen met haar baasje op pad, daar doe je haar een groot plezier mee.

Op zulke momenten merk ik wel dat ik Quinty erg mis.

Quinty zou lekker bij mij op schoot zijn gekropen en daarna misschien nog een kort wandelingetje met mij in de omgeving hebben gemaakt.

Maar ja… het is wat het is.

We missen haar nog steeds.

Op dit moment staan we met nog vier andere campers op een gratis camperplek. Er is hier ook een mogelijkheid om het toilet te legen en dat was inmiddels wel nodig.

Onze elektriciteit hebben we nog voldoende, dus uiteindelijk zouden we hier best nog een tijdje kunnen blijven staan.

Maar we komen ondertussen steeds dichter bij huis.

In de loop van volgende week zullen we waarschijnlijk weer naar Nederland gaan. En dan staat er thuis ook weer het nodige op ons te wachten.

Binnenkort komt de trap voor de loods en dan kunnen we de zolder gaan gebruiken die we tijdens onze vorige terugkomst hebben gemaakt.

Dan kunnen we ons gereedschap daar eindelijk naartoe verhuizen, samen met de spullen die nu nog her en der verspreid liggen.

Langzaam komt er dus weer wat meer orde.

Maar eerst maar eens kijken hoe het morgen met mijn darmen gaat.

Voor nu zit ik lekker rustig en wacht ik af tot Ron en Silke terugkomen van hun wandeling.

Morgen weer een nieuwe dag.

21 juli 2026

De zoektocht naar de perfecte overnachtingsplek

Vanmorgen werden we wakker met het zonnetje dat door de kieren van de verduistering naar binnen piepte. Een heerlijk begin van de dag. Eigenlijk kon ik daardoor niet meer slapen, al was het ondertussen ook al half negen. Tijd om op te staan dus.

Samen met Silke ging ik op pad voor de ochtendwandeling. Nou ja… samen is misschien een groot woord.

Ze liep een klein stukje met me mee, begon vervolgens uitgebreid te treuzelen en zodra ik zei: "Kom, we gaan terug," was ze ineens veel eerder bij de camper dan ik. Ik was ook nog bezig met bramen plukken daar kon ze natuurlijk niet op wachten. Lekker voor in het ontbijt.

Best jammer eigenlijk. Ik mis het dat ze niet meer echt met mij wil wandelen. Een rustig half uurtje samen zou al fijn zijn geweest. Maar nee, voor Silke is haar baasje toch echt de belangrijkste.

Sinds Quinty er niet meer is, laat ze dit gedrag steeds vaker zien. We missen haar allemaal nog steeds, die gekke, maffe Quinty.

De camperplek waar we stonden vond ik eigenlijk heerlijk. Van mij hadden we er best nog een nachtje mogen blijven. Maar Ron wilde graag verder, omdat er in de omgeving niet echt leuke wandelmogelijkheden waren.

Dus spraken we af om weer verder te trekken.

Vanmiddag kwamen we terecht in Gernrode. We hadden een camperplek uitgezocht aan de rand van het dorp. Vanaf daar was het ongeveer anderhalve kilometer lopen naar het centrum.

We verwachtten een gezellig plaatsje, maar dat viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Er stonden een paar bijzondere gebouwen, maar echt sfeervol of levendig vonden we het niet.

Natuurlijk hebben we wel een ijsje gegeten. Dat hoort er gewoon bij.

Daarna gingen we nog op zoek naar het Klokkenmuseum. Niet zozeer om het museum zelf te bezoeken, maar omdat aan de buitenkant van het gebouw het grootste weerstation hangt. Dat wilde ik graag op de foto zetten.

Naar binnen gaan vonden we eigenlijk niet de moeite waard.

Na de wandeling liepen we terug naar de camper. Ook die camperplek sprak ons niet echt aan, dus besloten we opnieuw verder te rijden.

De volgende plek beloofde een prachtig uitzicht. Dat klopte ook wel… alleen liep het terrein zo schuin af dat we met geen mogelijkheid de camper waterpas kregen. En de camper was ineens vol met vieze vliegen.

Dus ja… ook daar bleven we niet.

Uiteindelijk kwamen we terecht in Allrode.

Daar staan we nu op een stukje weiland aan de rand van het dorp. Nog voordat we goed en wel stonden, kwamen de eigenaren ons al vriendelijk welkom heten.

Er staan verder nog twee caravans. Bij de ene verblijft een gezin met drie jonge kinderen en in de andere zit een echtpaar dat we eigenlijk nog niet buiten hebben gezien.

Maar dat maakt niet uit.

Wij staan mooi recht, voelen ons hier helemaal op ons gemak en hebben weer een fijne plek gevonden.

Ondertussen is het alweer avond. Tijd om de stoelen in te klappen, nog even lekker te ontspannen en de dag rustig af te sluiten.

Morgen zien we wel weer waar de reis ons brengt.

 

20 juli 2026

Op zoek naar beter weer

En weer krijgen we regen op ons dak. En dan denk je maar één ding: nog even omdraaien…

Ach, tot half negen in bed blijven liggen is natuurlijk ook helemaal niet verkeerd. Toen was het gelukkig droog en kon ik lekker gaan douchen. Daarna moest ik gauw Silke uitlaten, want die stond al voor de deur te wachten met zijn knuffel in zijn bek.

Hoge nood, zal ik maar zeggen. 

Ron kwam iets later op gang. Die had dan ook tot laat Spanje-Argentinië gekeken. Met een mooie winst voor Spanje, dus zijn avond kon natuurlijk niet meer stuk.

Na het ontbijt was het tijd om te bedenken wat we gingen doen. In het dorp was nog een kasteel te bekijken en natuurlijk wilde ik dat eigenlijk ook nog wel zien. Al vond ik het ook prima om gewoon weer door te rijden. Op de plek waar we stonden kwamen regelmatig buien voorbij en als we toch onderweg waren, konden we misschien net zo goed een stukje verder rijden richting beter weer.

En dat hebben we gedaan.

We zijn doorgereden naar het plaatsje Brachwitz. Daar staan we op een grasveld waar we tien euro voor moeten betalen. Alleen… we weten nog niet helemaal waar en hoe.

Volgens Park4Night staat er ergens een soort brievenbus waar we het geld in moeten doen. Alleen hebben we die brievenbus nog niet gevonden.

Dus wat doe je dan?

Voorlopig wachten we maar even af. Misschien vinden wij de brievenbus nog, of vindt de brievenbus ons. 

Vanmiddag is Ron met Silke een wandeling gaan maken. Ik heb mijn oefeningen gedaan en daarna de nodige huishoudelijke opruimklusjes afgewerkt.

Daarna ben ik lekker gaan breien en heb ik een film op de tablet gekeken. Een leuke film waar Ron helemaal niets aan vindt, dus dat kwam mooi uit. Ik kon hem lekker kijken terwijl ik ondertussen de pasta voor het avondeten voorbereidde.

Toen Ron terugkwam, vertelde hij dat het hier niet echt spannend wandelen is.

Hij had vijf kilometer langs een weg gelopen en door een dorp waar behoorlijk wat huizen leegstaan. Ik begrijp dat er in deze omgeving weinig werk is, waardoor mensen wegtrekken. En als huizen vervolgens leeg komen te staan, raken ze langzaam maar zeker in verval.

Jammer.

Ik denk eerlijk gezegd dat ik hier ook niet zou willen wonen. Het heeft iets deprimerends, al die leegstaande en vervallen huizen. Je ziet hier toch wel de gevolgen van het feit dat dit vroeger Oost-Duitsland was en veel mensen naar andere gebieden zijn vertrokken.

We konden gelukkig nog wel buiten eten. Maar daarna begon de wind flink aan te trekken en besloten we toch maar naar binnen te gaan.

Een lekker bakkie koffie erbij en de dag is alweer voorbij.

De luikjes gaan dicht, de camper wordt weer gezellig en morgen zien we wel weer waar we terechtkomen.

Dat is nu eenmaal het camperleven. 

19 juli 2026

Soms moet je gewoon weer verder rijden

Vanmorgen werden we wakker met de regen op het dak van de camper. Dan doen we het gewoon rustig aan. Rond half negen heb ik Silke uitgelaten. Daarna wilde ik eigenlijk gaan douchen, maar met die regen bedacht ik me toch maar even.

De douche is namelijk buiten en er zit geen dak boven. En met regen is dan alles nat. Zelfs je onderbroek. Of ik zou natuurlijk met mijn handdoekje naar de douche kunnen lopen… in mijn blootje… en me daarna pas weer in de camper kunnen aankleden.

Uiteindelijk dacht ik: ach, een washandje over mijn snuit kan vandaag ook prima. 

Na de korte wandeling hebben we samen ontbeten en daarna een rustige ochtend gehad. We hebben nog even alles weer op zijn plek gelegd en de camper gestofzuigd, zodat hij weer een beetje toonbaar was. En voor je het weet is het dan alweer tijd voor de lunch.

Omdat het inmiddels droog was, heeft Ron buiten pannenkoeken gebakken. Na alles weer opgeruimd te hebben, zijn we vertrokken.

We hadden alleen nog drie zakken vuilnis die we ergens kwijt moesten. Het valt me op dat er in deze omgeving maar weinig prullenbakken of containers te vinden zijn. Dus onderweg zijn we maar even gestopt bij een bushalte en daar konden we onze zakken kwijt.

Het waren geen enorme zakken, maar ik vind wel dat we best snel afval verzamelen. Zeker als je bedenkt dat je in een camper toch al probeert zo min mogelijk mee te nemen.

We zijn vandaag naar Slot Colditz geweest. Voor mij was dat een beetje jeugdsentiment.

Mijn grote broer Jan mocht vroeger naar de televisieserie Colditz kijken. Ik vond het ook ontzettend interessant, maar ik was toen nog maar negen of tien jaar en mijn ouders vonden de serie niet geschikt voor mijn andere broer Bert en ik.

Dus stond ik soms stiekem achter de deur mee te kijken. Of buiten achter het raam, zodat ik toch iets van de serie kon zien.

Uiteindelijk mocht ik in de zomervakantie dan eindelijk kijken. En toen ik onlangs nog eens een aflevering op YouTube zag, dacht ik wel: was dit vroeger nou echt zo spannend?

Maar wat mij toen én nu nog steeds enorm interesseert, zijn de ontsnappingspogingen. En vooral de materialen die de gevangenen allemaal gebruikten. De meest bijzondere dingen kwamen voorbij.

Er werd bijvoorbeeld een vliegtuigje gebouwd dat uiteindelijk nooit gebruikt is. Er werd maandenlang aan een tunnel gewerkt, die na acht maanden werd ontdekt. Maar er waren ook ontsnappingen die wél lukten.

Zo was er een zogenaamde wasploeg die naar buiten moest. Omdat twee Nederlandse gevangenen perfect Duits spraken, maakten ze kleding en wisten ze op die manier te ontsnappen.

De gekste plannen werden bedacht. En juist dat maakt het verhaal van Colditz zo fascinerend.

In het kasteel zelf is op zich niet heel veel meer te zien. Maar alles is virtueel en digitaal weergegeven, waardoor het toch heel echt wordt. Je krijgt daardoor een goed beeld van hoe het er vroeger geweest moet zijn.

Ron heeft ondertussen lekker gewandeld. Hij heeft niet zoveel met kastelen en musea, dus zo hadden we allebei een heerlijke middag. Los van elkaar, maar dat kan natuurlijk ook prima. 

De parkeerplaats waar we stonden, vonden we eerlijk gezegd behoorlijk verloederd. Er was een stuk grind waar volgens mij nogal wat mensen in de bosjes hun behoefte deden. Daarnaast stonden we dicht bij grote flatgebouwen en het gevoel bij sommige mensen die langs onze camper liepen, was niet helemaal prettig.

Dus besloten we verder te rijden.

We kwamen terecht bij Podelwitz, waar een klein waterkasteeltje staat met een restaurant en een paar camperplaatsen. Daar hebben we lekker gegeten.

Toen we terugkwamen bij de camper, hoorden we onweer. En toen keken we eens goed naar waar we stonden… recht onder een dikke tak.

Na onze eerdere ervaring in Oostenrijk hebben we toch maar besloten dat we daar niet wilden blijven staan. Het was ons gewoon een beetje te spannend.

Dus hup, weer verder naar de volgende plek.

We zijn uiteindelijk in Leisnig terechtgekomen. Hier kunnen we gelukkig goed staan. Geen grote bomen boven onze camper en dus geen takken die bij een volgende storm naar beneden kunnen komen.

Maar we hebben wél uitzicht op weer een  kasteel.

Morgen gaan we daar maar eens even kijken hoe het dorp eruitziet.

Maar voor vandaag ben ik er wel weer klaar mee. De dag is om, de luikjes gaan dicht en we nemen nog lekker een bak koffie en een kop thee.

En zo eindigt er weer een dag in het camperleven. 

 

 

18 juli 2026

Brood, koekjes, was en een zomertrui

Vandaag was een beetje een ontspannen dagje. We zijn gewoon wat langer in bed blijven liggen, omdat het kan. Rond een uur of negen zijn we opgestaan, hebben we Silke uitgelaten en daarna samen ontbeten.

Ron stapte vanmorgen op de fiets en reed naar een dorpje in de buurt. Daar vond hij een supermarkt en haalde hij wat boodschappen om het weekend door te komen. Ik bleef ondertussen lekker bij de camper en bakte een brood.

Daarna ging Ron met Silke wandelen. Ik had zelf niet zoveel zin om mee te gaan en bleef lekker bij de camper. En eerlijk gezegd heb ik me prima vermaakt.

Ik bakte koekjes in de airfryer en deed alvast wat voorbereidingen voor het eten. We gaan nasi maken, dus de prei, ui en knoflook werden alvast gesneden.

En toen Ron zijn geliefde spijkerbroek had uitgedaan, zag ik mijn kans schoon: die kon mooi de was in! Ik had zelf ook nog een geliefd shirt en een paar onderbroeken liggen, dus er werd meteen een wasje gedraaid.

Die Wassack is echt een geweldige aankoop. Hij wordt optimaal gebruikt, volgens mij. Inmiddels is hij al behoorlijk onmisbaar geworden in ons camperleven.

Toen alles klaar was, ben ik lekker in het zonnetje gaan zitten met mijn luisterboek aan. Ondertussen heb ik verder gebreid aan mijn zomertrui. Heerlijk zo'n dagje in de zon, zeker nu het niet meer zo ontzettend heet is. Volgens mij was het vandaag ongeveer 24 graden.

Verder valt er eigenlijk niet zoveel te vertellen. We staan op een hele fijne camperplek met lieve mensen die ons eigenlijk een beetje in de watten leggen. Dat maakt het verblijf natuurlijk extra prettig.

Op de foto kun je zien waar we op dit moment staan. Het plaatsje in de buurt heeft trouwens een naam waar ik wel om moest lachen: Roßwein.

Zou dat iets met rosé te maken hebben? 

Waarschijnlijk niet, maar ik vind het wel een heerlijke gedachte. Misschien betekent het gewoon iets heel anders in het Duits. Maar als je het mij vraagt, klinkt Roßwein toch een beetje als een plaats waar je zomaar een lekker glaasje rosé zou kunnen drinken.

Voor vandaag houden we het verder rustig. Soms is een dag waarop er eigenlijk niet zoveel gebeurt precies wat fijn is.

17 juli 2026

Hitte, afscheid en een nieuw plekje

Ook vandaag was het weer ontzettend warm. Eigenlijk té warm om iets te ondernemen. We hebben daarom tot een uur of half twaalf lekker bij de camper gezeten, wat bijgepraat en nagedacht over de vraag: blijven we nog een nacht of rijden we verder?

Onze Spaans-Vlaamse buren twijfelden net als wij. Uiteindelijk heb ik de knoop maar doorgehakt: we gaan weer verder.

De wc moest nodig geleegd worden, de watertank moest worden gevuld en ondertussen hadden we ook drie vuilniszakken verzameld die langzaam begonnen te ruiken. Dat maakte de keuze een stuk makkelijker.

Voordat we vertrokken namen we afscheid van onze buren. We wisselden telefoonnummers uit en kregen een leuke uitnodiging: als we ooit in hun buurt in Spanje zijn, zijn we van harte welkom. Dat zijn toch de mooie ontmoetingen die het camperleven zo bijzonder maken.

Ons oorspronkelijke plan was om door te rijden naar Colditz, maar daar bleek geen mogelijkheid te zijn om water te tanken of andere voorzieningen te gebruiken. Daarom besloten we eerst een camperplaats te zoeken waar we wel service hadden.

Zo kwamen we terecht in de buurt van Nossen, net voorbij Dresden. Om het simpel te houden: we stonden eerst vóór Dresden en nu erna.

We staan bij mensen in de tuin. Er is een overkapping waar je heerlijk kunt zitten, een buitendouche en zelfs een droogtoilet. Voor noodgevallen is dat natuurlijk ideaal... al krijg je míj dat droogtoilet niet op. Maar dat terzijde.

Van de douche heb ik wél dankbaar gebruikgemaakt. Het water was niet echt warm, maar met een buitentemperatuur van 27 graden was dat eigenlijk juist heerlijk.

Tijdens het koken sloeg het weer ineens om. De wind trok flink aan en we waren bang dat alles van tafel zou waaien. Dus hebben we snel alles opgepakt en zijn we binnen verder gegaan.

Na het eten stelde Ron voor om de camper toch nog even te verplaatsen. We stonden onder een paar grote bomen en met de harde wind voelde dat niet helemaal prettig. Sinds onze ervaring in Oostenrijk – waar we hebben geleerd dat vallende takken flinke schade kunnen veroorzaken – nemen we liever geen risico's.

We staan nu achter op het veld, meer met de neus in de wind én een stuk vrijer. Dat geeft niet alleen een veiliger gevoel, maar ook wat meer privacy.

Voor deze regio is code rood afgegeven vanwege het verwachte noodweer. Tot nu toe hebben we vooral harde windstoten gehad en is het ergste gelukkig uitgebleven. Maar we houden het weer goed in de gaten.

Voorlopig wachten we rustig af. De camper staat veilig, wij zijn voorbereid en hopelijk valt het allemaal mee.

16 juli 2026

Het is warm… heel warm!

Gelukkig zorgen de nachten nog voor een beetje verkoeling, anders zou slapen een flinke uitdaging zijn. Met alle ramen open hebben we de beste airco die er bestaat: de natuur. En eerlijk gezegd missen we een echte airco helemaal niet.

Vanmorgen waren we toch al vroeg uit bed, want de camper warmt razendsnel op zodra de zon erop staat.

Nog voordat we goed en wel aan het ontbijt zaten, kwam de – zoals inmiddels gebruikelijk – o zo vriendelijke eigenaar langs. Hij vroeg of we nog een nacht wilden blijven. Volgens hem zouden de andere twee campers vertrekken en was er weer plek. Maar eerst wilde hij graag de tien euro voor de volgende nacht ontvangen.

Naast ons staat een Spaans echtpaar en ook zij mochten zonder problemen een tweede nacht blijven. Mijn vermoeden? Dat er gewoon geen nieuwe reserveringen zijn. Maar wie weet… Het is pas vijf uur 's middags terwijl ik dit schrijf en er staan op dit moment nog steeds maar twee campers.

Na het ontbijt wandelden we richting de Elbe. Eerst een flinke afdaling en daarna met het pontje naar de overkant. Ook daar werden we weer begroet door een bijzonder vriendelijke medewerker… Hij vond namelijk dat Silke een muilkorf moest dragen. Dat vertelde hij op een manier waar het enthousiasme vanaf spatte. Ron antwoordde droog: "Die hebben we niet, maar wat kost de overtocht?" De man schudde alleen zijn hoofd en rekende acht euro af.

Aan de overkant maakten we een wandeling door het dorpje Königstein. Eerlijk gezegd vonden we het niet bijzonder interessant. Wel hebben we gezellig op een terrasje gezeten voor een drankje. Daarna namen we het pontje weer terug. Grappig genoeg liet dezelfde medewerker ons deze keer zonder commentaar aan boord.

Terug aan onze kant wachtte nog een flinke klim naar de camper. Dat viel behoorlijk tegen. We moesten regelmatig even pauzeren om op adem te komen. Zelfs Silke, die normaal overal vrolijk achteraan loopt, werd zichtbaar langzamer.

Eenmaal terug bij de camper heb ik een lekkere salade gemaakt. En nu? Nu zitten we heerlijk in de schaduw te genieten van de rust. Met deze temperaturen hebben we simpelweg geen energie meer om nog iets te ondernemen.

Soms is dat ook vakantie: niets hoeven, een beetje bijkomen en genieten van de kleine momenten. Morgen zien we wel weer wat de dag ons brengt.

15 juli 2026

Over onweer naar Saksisch Zwitserland

Afgelopen nacht werden we opnieuw getrakteerd op onweer. Voor ons betekende dat een korte nachtrust, want Silke is er doodsbang voor. Ze bleef maar heen en weer lopen bij het trapje en wilde het liefst zo dicht mogelijk bij ons zijn.

Uiteindelijk hebben we haar toch maar op het middenstuk van ons bed gelegd. Meteen werd ze rustiger en niet veel later lag ze heerlijk te slapen. Vanmorgen lag ze  op haar rug, met alle pootjes in de lucht, breeduit op de plek die ze zich inmiddels helemaal had toegeëigend. Nadat ik  een plasje had gedaan, heb ik haar weer vriendelijk van het bed gehaald en kroop ze tevreden terug naar haar eigen plekje.

Na het ontbijt besloten we alweer verder te trekken.

Ron had de avond ervoor natuurlijk weer de mooiste plek uitgezocht. Dat betekende wel dat we een niveau lager stonden dan de andere campers. Naar beneden rijden is nooit zo'n probleem, maar vanmorgen moesten we ook weer omhoog. Dat ging een stuk moeizamer.

Ron doet altijd alsof onze camper een echte 4x4 is. Gelukkig had de motor er geen moeite mee en kwamen we zonder problemen weer boven. Ik was eerlijk gezegd wel blij toen we weer op een vlakke weg reden.

Ons volgende doel was Saksisch Zwitserland. Eerst nog even tanken in Polen, want dat scheelt toch behoorlijk met de brandstofprijzen in Duitsland. Daarna staken we de grens over en gingen op zoek naar een camperplaats in de buurt van het natuurgebied.

Die vonden we in het buitengebied van Königstein.

Bij aankomst werden we alleen niet bepaald hartelijk ontvangen. De eigenaar kwam naar buiten en vertelde op een nogal norse toon dat we hadden moeten bellen, omdat de plek misschien wel gereserveerd kon zijn.

"Prima," zeiden wij, "dan rijden we wel weer verder."

Maar ineens draaide hij bij. Als we maar één nacht bleven, mocht het toch wel. Wel wilde hij direct tien euro hebben en de volgende keer moesten we vooral eerst bellen.

Later hebben we nog even op Park4Night gekeken. Daar zagen we dat de informatie inmiddels was aangepast en dat er nu inderdaad bij staat dat je vooraf moet bellen. Dat hadden we dus echt niet kunnen weten.

Ach ja... ook dat hoort bij het camperleven. Je ontmoet heel veel vriendelijke mensen, maar af en toe zit er ook iemand tussen die duidelijk met zijn verkeerde been uit bed is gestapt.

Vanmiddag heb ik gezellig online met Tiny aan Crea Bea gedaan. Even lekker bijkletsen en creatief bezig zijn. Ron had ondertussen heel andere plannen. Hij stapte op de fiets, omdat hij graag de beroemde brug tussen de rotsen wilde bekijken.

Toen hij terugkwam, had hij prachtige foto's en natuurlijk mooie verhalen meegenomen. Zo had hij een heerlijke middag op zijn manier en ik op de mijne.

En dat is misschien wel één van de mooie dingen van samen reizen. We hoeven niet alles samen te doen om toch samen te genieten.

Voor we het weten is er weer een dag voorbij. Soms vraag ik me af waar de tijd blijft. De dagen vliegen voorbij, maar gelukkig nemen de herinneringen alleen maar toe.

14 juli 2026

Noodweer en een bange hond

Gisteren werd het uiteindelijk geen pizza, maar Vietnamees. We besloten toch nog naar het centrum van Karpacz te gaan. Dat betekende eerst een flinke klim, maar eenmaal boven werden we aangenaam verrast.

Karpacz bleek een gezellig en levendig toeristisch plaatsje te zijn. Over de boulevard wandelden honderden mensen langs gezellige terrassen, restaurants, ijssalons en souvenirwinkeltjes. Er hing een heerlijke vakantiesfeer.

Gelukkig ging de terugweg vooral bergafwaarts, want omhoog lopen was nog een hele uitdaging.

Onderweg naar beneden hebben we nog een poosje met Kim zitten beeldbellen over allerlei toekomstplannen. Altijd fijn om even bij te praten.

Terug bij de camper hebben we nog heerlijk buiten gezeten totdat het donker werd. Voor het eerst sinds lange tijd konden we zelfs de buitenlamp aanzetten zonder direct opgegeten te worden door muggen. Het was bovendien heerlijk zacht buiten. Dat zijn van die avonden waarvan je hoopt dat ze nog lang duren.

Vanmorgen begon de dag zoals inmiddels bijna iedere dag begint: eerst Silke uitlaten, daarna sporten, ons opfrissen en rustig ontbijten.

Daarna kwam de bekende vraag weer op tafel: blijven we nog een nachtje of trekken we verder?

Omdat er voor deze omgeving veel regen voorspeld werd, besloten we toch weer verder te reizen.

Voordat we vertrokken, raakten we nog uitgebreid aan de praat met de eigenaar van de camperplaats. Hij vertelde dat hij alles wil verkopen om vervolgens een grote reis door Amerika en Canada te gaan maken. Natuurlijk vertelden wij ook over ons leven in de camper. Hij vond het een geweldig verhaal en voor we het wisten was het al half twaalf voordat we echt vertrokken.

Eerst nog even langs de supermarkt om de voorraad weer aan te vullen.

Terwijl Ron binnen boodschappen deed, brak buiten ineens een enorm noodweer los. Harde wind, stortregen en flink onweer. Silke raakte er helemaal van van slag. Ze blijft onweer verschrikkelijk vinden en zocht meteen weer veiligheid bij mij op schoot.

Ondertussen zag ik drie brandweerwagens met loeiende sirenes voorbij rijden. Even later kwamen we onderweg inderdaad bomen tegen die over de weg hadden gelegen. Waarschijnlijk waren de hulpdiensten bezig geweest om de weg weer vrij te maken.

Toen de ergste bui voorbij was, kwam Ron naar buiten met een overvolle winkelwagen en konden we onze reis vervolgen.

Onderweg maakten we nog een tussenstop in het plaatsje Lubomierz. Het bleek een klein plaatsje te zijn met een oude kerk, een klooster en een paar terrasjes en ijssalons. Leuk om even doorheen te lopen, maar eerlijk gezegd vonden we het niet bijzonder genoeg om lang te blijven. Dus stapten we al snel weer in de camper.

Aan het einde van de middag kwamen we aan bij een stuwmeer, nog steeds in Polen. Vlakbij bleek een restaurant te zitten met uitstekende recensies.

Ron hoefde daar natuurlijk niet lang over na te denken.

Ik eigenlijk ook niet... zolang er maar een lekker toetje op de kaart staat. Die kunnen ze hier in dit restaurant namelijk ontzettend goed maken.

Na het eten maakten we nog een rustig rondje met Silke langs het water. Terug bij de camper dronken we nog een kop thee en koffie en genoten we van de rust.

Nu gaan langzaam de luikjes dicht en kijken we terug op weer een dag vol onverwachte ontmoetingen, noodweer, mooie gesprekken en natuurlijk... een heerlijk toetje. Soms zijn dat precies de ingrediënten voor een geslaagde camperdag. 

13 juli 2026

Een poetsdag, spierpijn en weer nieuwe grenzen ontdekken

Zo, het weekend is weer voorbij en een nieuwe week mag beginnen. Elke dag kijken we opnieuw wat we gaan doen. Dat is juist het mooie van het camperleven: geen vaste planning, maar kijken wat de dag brengt.

Omdat het vandaag weer een warme dag beloofde te worden, wilde ik eerst nog even goed door de camper heen voordat het te heet zou worden. Ook in een klein huis op wielen moet af en toe gewoon gepoetst worden.

De wc en douche kregen een flinke schoonmaakbeurt. Vooral rondom de plek waar Silke haar voer- en waterbak staan, wordt het toch snel wat viezer. Daarna was de koelkast aan de beurt en heb ik de open kastjes naast de deur eens goed schoongemaakt en opgeruimd.

Ook vond ik het tijd om de sjaal en twee mutsen maar weer op te bergen. Met deze temperaturen hebben we die voorlopig echt niet nodig. Je kunt tenslotte niet alles blijven meeslepen alsof we nog midden in de winter zitten.

Ron had ondertussen andere plannen. Hij wilde met Silke gaan wandelen. Ik heb vriendelijk bedankt voor dat idee, want wandelen midden op de dag in deze warmte zag ik niet echt zitten. Soms moet je ook gewoon naar je eigen lichaam luisteren.

Wel hebben we allebei onze dagelijkse oefeningen weer gedaan. Dit houden we goed vol en natuurlijk laten we dat ook weer weten aan Ellen van Hymernomaden. Zo blijven we elkaar motiveren. Dennis hebben we helaas nog niet zover gekregen. Hij zegt dat hij pas begint als hij helemaal klaar is met werken, zodat hij zich er volledig op kan focussen.

Dus Dennis... als je dit leest: vanaf 1 oktober gaan we je stalken! 😉

Toen het uiteindelijk te warm werd om nog verder te poetsen, ben ik gestopt. Ik heb heerlijk mijn luisterboek erbij gepakt en lekker ontspannen geluisterd. Ondertussen heb ik in de airfryer een brood gebakken en een lekkere eiersalade gemaakt. Toen Ron terugkwam van zijn wandeling konden we meteen aanschuiven voor de lunch.

Eigenlijk zaten we nog heerlijk op onze plek. Lekker rustig, alles weer schoon en opgeruimd. Toch begon het bij Ron alweer te kriebelen. Hij houdt nu eenmaal van rijden en nieuwe plekken ontdekken.

Dus uiteindelijk hebben we toch weer alles ingepakt en zijn we verder gereden.

We zijn inmiddels opnieuw de grens over gegaan naar Polen. Gelukkig hebben we hier weer prachtig weer. Onze nieuwe plek is op een boerderij bij het plaatsje Karpacz. Een heerlijke rustige plek waar we op dit moment zelfs de haan al horen kraaien.

De prijs valt ook nog eens mee en in de buurt zit een pizzeria. Dat laatste nieuws maakte Ron natuurlijk meteen blij. 

Ik denk dus dat de kans groot is dat we vanavond pizza eten.

En zo eindigt ook deze dag weer zoals veel dagen in ons camperleven: een beetje poetsen, een beetje sporten, een beetje rijden en vooral genieten van waar we terechtkomen. 

12 juli 2026

Soms is de mooiste route juist niet de populairste

Wat hebben we afgelopen nacht heerlijk gestaan. Geen verkeer, geen drukte, alleen rust. Daar slapen we allebei altijd ontzettend goed van.

Na het ontbijt zijn we weer op pad gegaan. Vandaag wilden we er vooral een mooie dag voor Silke van maken. Geen stadjes of winkels, maar lekker de natuur in.

Ons doel was de beroemde rotsformaties van Adršpach. Toen we daar aankwamen was het eerst tijd voor de lunch. Ron bakte heerlijke pannenkoeken. Ideaal als het brood op is en bovendien altijd lekker.

Na de lunch begonnen we aan de wandeling. Langs de weg liep een mooi wandelpad richting de rotsen. Silke mocht daar lekker los lopen en dat liet ze duidelijk merken. Met haar staart trots omhoog liep ze vrolijk voor ons uit.

Bij de ingang van het natuurgebied veranderde het beeld ineens. Het stond er bomvol mensen en je kon alleen naar binnen met een tijdslot. Dat betekende dus in een lange rij achter elkaar aan wandelen.

Daar hadden wij alle drie niet zoveel zin in.

We besloten om naar de andere kant van het gebied te lopen. Vanaf daar hadden we ook een prachtig uitzicht op de indrukwekkende rotsformaties. Bovendien liep er een wandelroute naar een ander gedeelte van de rotsen waar bijna niemand was.

Silke kon weer heerlijk haar gang gaan. Ze klauterde over de stenen alsof ze een echte berggeit was en genoot zichtbaar van alle ruimte. Dat zijn de momenten waarop wij ook genieten. Als zij blij is, zijn wij dat eigenlijk ook.

Uiteindelijk hebben we ruim zeven kilometer gewandeld. Dat vonden we een mooie prestatie en dus vonden we dat we wel een ijsje hadden verdiend.

Maar voordat we daarvan konden genieten, moesten we eerst nog een kleine strijd leveren. Rondom de camper vlogen namelijk enorme aantallen dazen. Zodra we de deur opendeden, vlogen er meteen een stuk of vijf naar binnen. Dus eerst de vliegenmepper erbij en de ongewenste gasten weer naar buiten gewerkt.

Pas daarna konden we eindelijk rustig van ons ijsje genieten.

Silke ligt inmiddels languit te slapen. Volgens mij heeft ze vandaag precies gekregen wat we haar wilden geven: een heerlijke dag in de natuur, alle ruimte om te rennen en vooral heel veel vrijheid.

Na wat overleg besloten we toch niet op deze plek te blijven. Die enorme hoeveelheid dazen zagen we niet zitten. We gingen daarom op zoek naar een andere overnachtingsplek, het liefst in de buurt van een goed restaurant.

Uiteindelijk kwamen we terecht in het dorpje Dolní Adršpach. Daar vonden we een fijne camperplek op een grasveld. Toen we eenmaal stonden en alle ruimte hadden om lekker buiten te zitten, veranderden onze plannen. We hadden de laatste dagen al vaak genoeg buiten de deur gegeten en er lag nog kip in de koelkast die eigenlijk op moest.

Dus besloten we om gewoon lekker zelf te koken. Soms is een eenvoudige maaltijd bij de camper minstens zo gezellig als een restaurant. Straks maken we er samen nog een fijne avond van, genieten we van de rust en kijken we terug op weer een mooie dag.

Silke ligt inmiddels languit te slapen. Volgens mij heeft ze vandaag precies gekregen wat we haar wilden geven: een heerlijke dag in de natuur, alle ruimte om te rennen en vooral heel veel vrijheid.

En soms kom je er dan achter dat je de mooiste plekjes juist vindt door de drukte achter je te laten.

 

11 juli 2026

Een frisse duik, een bijzondere vondst en een gratis overnachting

Vanmorgen begonnen we de dag met een heerlijke duik in het meertje. Natuurlijk ging de shampoo mee en ook Silke moest eraan geloven. Ze begon namelijk behoorlijk naar natte hond te ruiken, dus vond ik dat het tijd was voor een schoonmaakbeurt.

Silke was het daar duidelijk niet mee eens. En toen ze na afloop ook nog niet onder de camper mocht gaan liggen om zich lekker vies te maken, keek ze me aan alsof ik de gemeenste baas van de wereld was. Een natte hond onder de camper betekent uiteindelijk ook een natte hond ín de camper, dus dat leek me geen goed idee. Uiteindelijk kroop ze onder mijn stoel, waar ze rustig bleef liggen totdat haar vacht weer droog was.

Op deze plek hebben we trouwens heerlijk geslapen. Zo rustig en met het water vlakbij, dat bevalt ons altijd wel.

Na het ontbijt hebben we besproken waar we naartoe wilden. Hier blijven was eigenlijk geen optie. Het zwemmeer werd door het mooie weer steeds drukker. Wij stonden op een prachtige plek, bijna aan het water, maar we wilden niet dat dagjesmensen zich aan onze camper zouden ergeren. Dus besloten we op tijd te vertrekken. Maar we hebben eerst nog onze sport activiteiten gedaan. Ron heeft mij dit keer aangemoedigd de schat.

Voordat we weggingen, deden we nog even wat we eigenlijk heel vaak doen: een klein rondje om de camper om zwerfafval op te ruimen. Het blijft bijzonder wat je dan allemaal tegenkomt. Deze keer lag er... een gebruikte condoom. Tja, verstand op nul, plastic zakje om mijn hand en opruimen maar. Ik dacht alleen maar: die twee hebben in ieder geval een gezellige avond gehad! 

Daarna stapten we in de camper en reden we naar het plaatsje Litomyšl. We vonden een grote parkeerplaats aan de andere kant van een drukke weg. Gelukkig liep er een voetgangersbrug overheen, waardoor we binnen een paar minuten midden in het gezellige centrum stonden. Extra fijn was dat de camper lekker in de schaduw stond.

Het was gezellig druk in het stadje, precies goed. Niet overvol met toeristen, maar wel levendig.

Ron had al snel een restaurantje gespot. Eigenlijk waren we ook wel toe aan een lunch, want het brood was op. Wat een vervelende reden om uit eten te gaan... 😉 Ik koos voor een heerlijke salade met gebakken camembert en Ron ging voor kip met rijst. We hebben allebei heerlijk gegeten.

Nadat we nog wat door het centrum hadden gewandeld, gingen we terug naar de camper en reden we door naar onze volgende overnachtingsplek.

Vanavond staan we in het kleine dorpje Mikulec. Gewoon op een grasveldje tussen de huizen. Er kunnen hooguit twee campers staan, misschien drie als iedereen een beetje inschuift. Geen spectaculaire plek, maar wel heerlijk rustig.

Alleen het betalen blijft een uitdaging. Er staat een betaalautomaat, maar zonder telefoonnummer of duidelijke uitleg. Dus tja... voor de zoveelste keer staan we waarschijnlijk gratis.

Soms zijn het juist de eenvoudige dagen die het leukst zijn. Een frisse duik, een gezellig stadje, lekker eten, een grappige vondst tijdens het opruimen en een rustige plek voor de nacht. Meer hebben we eigenlijk niet nodig. 

10 juli2026

Van sporten naar een dagje Olomouc

Vanmorgen begonnen we de dag sportief. Eerst de elastieken erbij, daarna planken en natuurlijk de diepe squat. Net lang genoeg om straks weer lekker spierpijn te voelen. Ron is inmiddels ook aangestoken met het 'elastiekvirus'. Het blijft bijzonder hoeveel oefeningen je met zo'n simpel elastiek kunt doen. Je hebt er geen dure gewichten voor nodig en je kunt er bijna je hele lichaam mee trainen.

Na het sporten hebben we Silke uitgelaten, ontbeten en zijn we op weg gegaan naar Olomouc, een stad die ook wel het kleine Praag wordt genoemd.

Voordat we de stad ingingen, hebben we eerst nog een wasje gedraaid bij een supermarkt. Dat hoort ook gewoon bij het camperleven. Daarna reden we naar een parkeerplaats vlak bij het centrum.

Olomouc bleek een prachtige stad te zijn. Mooie historische gebouwen, gezellige pleinen en een fijne sfeer. We hebben heerlijk door het centrum gewandeld en besloten daarna ergens te gaan eten. Ron koos, zoals wel vaker, voor een pizza. Ik zag een gerecht met zalm op de kaart staan. Daarbij zaten linzen. Ik had eerlijk gezegd geen idee wat ik kon verwachten, maar ik wilde graag de zalm. De linzen nam ik dan maar op de koop toe. Uiteindelijk bleek het een verrassend lekkere combinatie.

Na het eten liepen we terug naar de camper. Daar begon het volgende avontuur. Toen ik wilde betalen bij de parkeerautomaat, bleek deze een storing te hebben. Gelukkig kwam er een vriendelijk meisje naar ons toe dat goed Engels sprak. Zij belde voor ons het nummer dat op de automaat stond.

Volgens haar was de man aan de telefoon niet bepaald vriendelijk. Hij bleef volhouden dat alles via het kenteken geregistreerd werd. Alleen... er waren nergens camera's te zien. Dus hoe dat dan precies moest werken, bleef voor ons een raadsel.

Waarschijnlijk had hij er uiteindelijk ook genoeg van, want ineens ging de slagboom vanzelf open en konden we zonder te betalen wegrijden. Soms zit het gewoon mee.

We zijn daarna nog een stukje noordelijker gereden en hebben een heerlijke overnachtingsplek gevonden bij een zwemmeer.

Nog voordat wij goed en wel uit de camper waren, had Silke het water alweer gevonden. Ze dook er enthousiast in om lekker af te koelen. Na een dag wandelen door de stad was dat precies wat ze nodig had. Inmiddels ligt ze tevreden aan de waterkant alles in de gaten te houden, terwijl wij met een kop koffie nagenieten van weer een heerlijke dag.

En zo is er opnieuw een mooie vakantiedag voorbij. De ochtend begon met spierpijn in wording en eindigt met een ontspannen hond, een prachtig uitzicht en het gevoel dat we precies zijn waar we willen zijn.

9 juli 2026

Soms is de beste route gewoon... de zon achterna

Vanmorgen werden we wakker van het getik van de regen op het dak van de camper. De zonnepanelen kregen alvast een gratis wasbeurt. Dat vonden wij een goede reden om ons nog maar eens lekker om te draaien.

Na een poosje besloten we toch maar eens te kijken hoe de weersvoorspellingen eruitzagen. Dat zag er voor Polen niet bepaald vrolijk uit. Regen, regen en nog eens regen.

Volgens ChatGPT blijven de buien in de omgeving van Krakau vaak hangen omdat ze tussen de bergen blijven steken. We keken elkaar aan en waren het meteen eens: wegwezen! Dat is nu juist het mooie van reizen met een camper. Als het weer tegenzit, draai je de sleutel om en ga je gewoon op zoek naar de zon.

Na het ontbijt ruimden we de camper op, wierpen nog één blik achterom en zagen een bijna zwarte lucht aankomen. Dat bevestigde onze keuze alleen maar.

Onderweg reden we door de regen langs prachtige huizen. De één nog mooier dan de ander. Sommige waren net klaar, terwijl er aan andere nog volop gebouwd werd. Af en toe brak de zon heel even door, maar ons plan stond vast. We gingen richting beter weer.

Onze nieuwe bestemming werd Praag. Daar waren de vooruitzichten een stuk vriendelijker, met zon en aangename temperaturen. We zijn eerder in Tsjechië geweest, maar toen hebben we vooral het zuiden bezocht. Deze keer willen we juist het noorden ontdekken.

Op dit moment staan we nog in Slowakije, ergens in de buurt van Chmurovo, midden in het bos bij een museum. Hier blijven we vannacht staan en morgen trekken we weer verder.

En alsof het weer ons gelijk wilde geven, brak hier aan het einde van de middag zelfs nog even de zon door.

Soms hoef je geen strak reisplan te hebben. Soms is het enige wat je hoeft te doen... gewoon de zon achterna rijden. 

8 juli 2026

Een dag vol blubber, een kasteel en een knollenveld

Vandaag was zo'n dag die we niet snel meer zullen vergeten. Het bewees maar weer eens dat je niet altijd blind op de routeplanner moet vertrouwen.

Vanmorgen besloten we om de camper niet naar de parkeerplaats bij het kasteel te rijden. Die vonden we behoorlijk prijzig, dus lieten we de camper gewoon staan op de plek waar we de nacht hadden doorgebracht, net buiten het dorp. Volgens de routeplanner konden we eenvoudig via een brug lopen en daarna rechtsaf slaan. Dat klonk makkelijk genoeg.

Alleen had de routeplanner er niet bij verteld dat achter die brug een bouwterrein lag waar bomen werden gekapt. Door de regen van afgelopen nacht was het veranderd in één grote blubberpoel. En daar liep ik dan... op mijn witte schoenen. Niet bepaald de schoenen die ik aantrek voor een modderwandeling.

Eén van de medewerkers riep vriendelijk dat we er gerust langs mochten. Via een smal stukje naast de bouwkeet wisten we de ergste modder te ontwijken. Tenminste... dat dachten we.

Even later stonden we ineens voor een spoorlijn. "Daar kunnen we best overheen lopen," zei Ron. Dus zo gezegd zo gedaan, nog geen vijf minuten later kwam er een trein aan. Gelukkig reed hij niet hard, maar we moesten wel razendsnel opzij springen. Ik sprong gelukkig de goede kant op, maar Ron belandde met één voet in de sloot. Gevolg: een doorweekte schoen. En omdat we nog lang niet terug naar de camper gingen, moest hij de rest van de dag met een natte voet rondlopen.

Ons doel was een prachtig kasteel, ongeveer twee kilometer verderop. Omdat Silke niet mee naar binnen mocht, hadden we afgesproken dat ik het kasteel zou bezoeken. Ik vind het heerlijk om door oude kastelen te dwalen. Ron ging ondertussen met Silke wandelen en vond onderweg een bankje waar hij zijn sok en schoen maar in de zon liet drogen.

Het kasteel was werkelijk prachtig. Mooie zalen, bijzondere details en een fijne sfeer. En eindelijk had mijn leeftijd eens een voordeel: omdat ik 60-plus ben, kreeg ik maar liefst 50% korting op de entree. Kijk, daar mag best af en toe een voordeeltje tegenover staan!

Na het kasteel zijn we gaan eten bij een restaurant vlakbij. Ook daar hadden ze de sfeer helemaal doorgetrokken. Zware houten tafels, robuuste stoelen en grote borden en schalen; het voelde alsof we even terug waren in de riddertijd. Een erg leuke ervaring.

Voor de terugweg kozen we toch maar de gewone weg. Dat avontuur over het spoor hoefde voor ons geen tweede keer.

Terug bij de camper hebben we onder het genot van een kop koffie besloten om door te rijden naar Zakopane. We werden bijna tot in het centrum geleid naar een parkeerplaats. Die kostte weliswaar tien euro, maar dat namen we maar voor lief.

Zakopane bleek ontzettend druk te zijn. Overal toeristen, gezellige terrasjes, restaurants en natuurlijk de nodige souvenirwinkels. We waren eigenlijk op zoek naar lage wandelschoenen voor mij. Vorig jaar had ik een duur paar gekocht dat achteraf toch te groot bleek te zijn. Volgens de verkoper zaten ze perfect, maar uiteindelijk heb ik er nauwelijks op gelopen want met 2 paar dikke sokken zijn ze nog te groot. Ik denk dat ik ze maar ga verkopen.

Bij Ellen had ik een paar lage Lowa-wandelschoenen gezien die me erg aanspraken. En jawel... vandaag heb ik ze gekocht. Ze zijn licht, soepel en buigen mooi mee tijdens het lopen. Bovendien hebben ze geen gewone veters, maar een handig koordsysteem waarmee je ze in één beweging strak trekt. Vanaf het moment dat ik erop liep, voelde het gewoon goed. En als schoenen meteen lekker zitten, dan weet je eigenlijk al genoeg.

Na ons bezoek aan Zakopane gingen we op zoek naar een overnachtingsplek. De eerste locatie bleek helemaal niets te zijn. De tweede bracht ons op een enorm knollenveld waar werkelijk geen kip te bekennen was.

Voor Silke was het één groot feest. Ze lag heerlijk in het hoge gras en genoot zichtbaar van alle ruimte om haar heen.

Wij warmden de macaroni op die we gisteren hadden overgehouden, zetten nog een kop koffie en genoten na van een dag vol onverwachte avonturen.

Soms zijn juist de dagen waarop alles nét even anders loopt, de dagen die je het langst bijblijven. 

7 juli 2026

Van een vreemde controle en een museumdorp

Vanmorgen werden we wakker en zagen we ineens een politieauto op het terrein staan. Er liep een agent rond en daarnaast was er iemand met een map onder zijn arm die overal foto's van maakte. Dat vonden we toch wel bijzonder.

In het appartementencomplex verbleef ook een groep Joodse gasten. De mannen droegen een keppeltje en de vrouwen waren gekleed in lange zwarte rokken. Uit nieuwsgierigheid vroeg ik aan een van hen of er iets aan de hand was. Hij stelde me gerust en vertelde dat het slechts een controle was. Even later vertrokken de politie en de andere man weer.

Toch vonden wij het een vreemde situatie. Ze liepen immers gewoon over privéterrein. Ik vraag me af of zoiets in Nederland zomaar zou mogen. Hoe dan ook, we voelden ons daarna niet echt meer op ons gemak.

Daar kwam nog bij dat we een beetje een nare nasmaak hadden over de prijs van de overnachting. Op Park4Night stond duidelijk €15 vermeld, maar bij aankomst vond de eigenaar dat we daar nog eens €5 per persoon bovenop moesten betalen. Ineens werd het dus €25. Dat voelde een beetje alsof tijdens een voetbalwedstrijd opeens de spelregels worden veranderd (zoals trump dat kan). Uiteindelijk hebben we betaald wat er op Park4Night stond en zijn we vertrokken. Het was best een leuke plek, maar eerlijk gezegd vonden we hem geen €25 waard.

Onze volgende bestemming was Vlkolínec, een authentiek museumdorpje waar je kunt zien hoe de mensen hier vroeger woonden. De kleurrijke houten huisjes en de rustige sfeer maakten het een leuke plek om rond te wandelen. Na ongeveer een uurtje hadden we alles bekeken en liepen we weer terug naar de camper.

Op een parkeerplaats hebben we eerst nog rustig een kop koffie gedronken. Daarna zijn we verder gereden naar een parkeerplaats aan het water, vlak bij een kasteel dat we morgen willen bezoeken.

De plek is niet perfect. We staan aan een vrij drukke weg, maar gelukkig ligt er naast de camper een groot grasveld waar we nog even hebben gezeten. Helaas gooiden de regen en het onweer al snel roet in het eten, waardoor we toch weer naar binnen zijn verhuisd.

Vanmiddag hebben we nog gezellig gebeld met Esmee en Kimberlie. Zij zijn momenteel in Denemarken. Ook daar hadden ze net een flinke regenbui gehad, maar bij hen was het inmiddels alweer droog.

Vanavond blijven we gewoon hier staan. Het is misschien niet de mooiste plek van deze reis, maar dat hoort ook bij het camperleven. De ene dag word je wakker met een adembenemend uitzicht en de volgende dag sta je naast een drukke weg. Uiteindelijk gaat het niet alleen om de plek waar je staat, maar vooral om de vrijheid om morgen weer verder te kunnen rijden. 

Het museumdorp Vlkolínec

6 juli 2026

Van berglucht tot barbecue: genieten in Slowakije

De dagen komen en gaan en vloeien inmiddels bijna naadloos in elkaar over. Gisteren kwamen we aan in het plaatsje Donovaly. We reden de berg op en zetten de camper neer bij een skihut, met uitzicht over het dorp. Wat een prachtige plek was dat. Het uitzicht was geweldig, alleen zaten we wel behoorlijk hoog en dat betekende ook een stuk lagere temperaturen. Daardoor zaten we al snel lekker warm in de camper in plaats van buiten. Maar ach, dan is er altijd nog tijd voor een spelletje.

Ik heb gewonnen met Keer op Keer en Ron won, zoals wel vaker, met dammen. Dat blijft toch zo'n k.... spel waar ik maar niet in kan winnen.

Vanmorgen zijn we opgestaan en heb ik eerst de afwas gedaan. Daar had ik gisteravond echt geen zin meer in. Zo konden we weer met een schone lei beginnen wat betreft het servies en de pannen. Alles weer lekker fris en fruitig. Ondertussen had Ron Silke uitgelaten.

Na het ontbijt zijn we gaan sporten. Ron doet inmiddels gezellig met me mee, al is hij wel een stuk fanatieker dan ik. Ik ben al blij als ik een klein beetje spierpijn heb en niet de hele dag hoef rond te lopen alsof ik verlamd ben.

Natuurlijk heb ik Ellen meteen laten weten dat ik niet meer alleen hoef te sporten en dat Ron nu ook meedoet. Mijn huidige uitdaging is om drie keer per dag een lage squat te doen. Vandaag zit ik op 40 seconden. Ik snap nog steeds niet hoe die vrouw van de challenge die we zagen zo makkelijk op haar platte voeten kan blijven zitten. Ik moet me stevig vasthouden, anders lig ik gegarandeerd op mijn achterste.

Daarnaast bouw ik het planken ook langzaam op en daar zit ik inmiddels eveneens op 40 seconden. Bij de Action heb ik een lang en een kort elastiek gekocht. Het lange elastiek gebruik ik door erop te gaan staan en het vervolgens twintig keer omhoog te trekken. Daarna doe ik hetzelfde nog eens twintig keer met links en twintig keer met rechts. Het korte elastiek gaat om mijn bovenbenen en daarmee doe ik twintig hoge squats. Voorlopig vind ik dit een mooi begin en probeer ik het vooral iedere dag vol te houden. Uitbreiden kan altijd nog.

Vandaag zijn we naar een oud houten kerkje gereden, in de buurt van Lazisko. Helaas zaten zowel het hek als de deur op slot. Gelukkig konden we wel foto's maken van de buitenkant. Het was een prachtig kerkje en volgens de informatie die we hadden, zou dit zelfs het grootste houten kerkje van Europa zijn.

Voor de lunch heeft Ron pannenkoeken met spek gebakken. Daarna zijn we weer verder gereden. We kregen eerst nog de tip om naar Vlkolínec te gaan, een soort openluchtmuseum waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Maar daarvoor moesten we een stuk terugrijden en daar had Ron niet zoveel zin in. Dus zijn we toch de andere kant op gereden, richting Pavčina Lehota.

Daar staan we nu in de tuin van iemand die er werkelijk een klein paradijs van heeft gemaakt. Een prachtig aangelegde tuin waar we heerlijk op een schommelbank zitten te genieten.

Vanavond hebben we een lekker stuk vlees op de barbecue gelegd, met zelfgemaakte aardappelsalade en sla erbij. Een waar koningsmaal.

En zo is er weer een dag voorbijgevlogen, terwijl wij eigenlijk alleen maar bezig zijn met genieten.

 

5 juli 2026

Van regen naar bergen: een dag vol verrassingen in Slowakije

Vanmorgen werden we wakker met regen. Dat vonden we een prima reden om ons nog een keer om te draaien en lekker een podcast te luisteren. Toen het eindelijk droog werd, heb ik eerst nog een wandeling gemaakt met Silke.

Tijdens die wandeling maakte Silke kennis met een enorme grote en jonge reu. Eerst moest ze duidelijk even aan hem wennen, maar al snel liep ze piepend van enthousiasme om hem heen te dansen en te spelen. Uiteindelijk kregen we ze toch weer uit elkaar en zijn we teruggelopen naar de camper, want vandaag wilden we naar het plaatsje Banská Bystrica gaan, een stad die beschermd wordt door UNESCO.

We parkeerden de camper vlak bij het centrum, naast een groot winkelcentrum. Eerst zijn we de stad ingegaan en wat zag het er daar sfeervol uit. Prachtige gebouwen, gezellige straatjes en een fijne sfeer. Ron had via ChatGPT een restaurant gevonden dat we graag wilden uitproberen. Waarom juist dit restaurant? Geen idee. Misschien lag het aan de naam: Kút 12. Waarschijnlijk spreek je het heel anders uit dan wij deden, maar dat maakte ons niet uit. We hebben er in ieder geval een heerlijke pizza gegeten.

Na het eten zijn we teruggelopen naar het grote winkelcentrum. Daar hebben we allebei nog wat kleding gekocht en ik heb een nieuwe zonnebril aangeschaft. Mijn favoriete zonnebril heeft namelijk een ongelukje gehad. Die viel op de stenen en heeft nu een flinke barst in het glas, dus die moet eerst gerepareerd worden.

Daarna werd het tijd om een overnachtingsplek te zoeken. Die vonden we in het wintersportplaatsje Donovaly. We staan hier boven op een berg en kijken uit over het dorp. Rechts van ons ligt de skipiste. Alleen ontbreekt er nog één klein detail: de sneeuw.

Na een lekker kopje koffie is het inmiddels alweer bijna avond. We gaan zo de relaxstand in, maar niet voordat ik mijn oefeningen heb gedaan. Ellen en ik doen die namelijk elke dag. We appen elkaar steeds even of we ze hebben gedaan, zodat we elkaar gemotiveerd houden.

Het resultaat? Elke dag spierpijn. Maar ja, dat betekent tenminste dat ik daadwerkelijk iets doe, toch?

Banská Bystrica

Dit is een historische stad in het midden van Slowakije en wordt beschouwd als een van de belangrijkste culturele en historische centra van het land. De stad ontstond in de 13e eeuw en groeide dankzij de winning van koper en andere ertsen uit tot een welvarende mijnstad. Het historische centrum, met zijn kleurrijke gevels, het grote centrale plein en diverse monumentale gebouwen, is grotendeels goed bewaard gebleven.

Banská Bystrica speelde bovendien een belangrijke rol tijdens de Tweede Wereldoorlog als centrum van de Slowaakse Nationale Opstand in 1944. Tegenwoordig combineert de stad haar rijke geschiedenis met een levendige sfeer, gezellige terrassen en een prachtige ligging tussen de bergen van Centraal-Slowakije. Door deze combinatie van cultuur, historie en natuur is Banská Bystrica een populaire bestemming voor zowel binnenlandse als buitenlandse bezoekers.

4 juli 2026

Toch gekozen voor een nieuwe route

We hebben even zitten twijfelen over onze verdere reisplannen. Zouden we in dit deel van Oostenrijk blijven en daarna via Duitsland terugrijden, of toch nog een ronde maken? Omdat Tsjechië ons eerlijk gezegd een beetje tegenviel, begonnen we ook te twijfelen of we wel naar Slowakije wilden gaan.

Uiteindelijk hebben we toch besloten om via Slowakije, Polen en Duitsland terug naar huis te rijden. En na deze eerste dag hebben we daar absoluut nog geen spijt van.

We staan nu aan een groot meer. Er ligt wel een dijk tussen ons en het water, maar vlakbij staat een hotel waar vanavond live muziek wordt gespeeld. Die muziek kunnen we hier bij de camper prima horen, wat eigenlijk best gezellig is.

Vanmiddag hebben we nog boodschappen gedaan voor het weekend, zodat we er weer even tegen kunnen. Verder hebben we vandaag niet zoveel gedaan, en dat is soms ook gewoon heerlijk.

Eigenlijk wilden we vanavond bij het hotel gaan eten, maar helaas was de kok vrij. Zij had de dag ervoor een grote bruiloft verzorgd en had vandaag een welverdiende vrije dag genomen. Pech voor ons dus. Na een drankje hebben we daarom besloten om toch maar weer in de camper te stappen en ergens anders te gaan eten.

Dat werd uiteindelijk een Vietnamees restaurant, waar we heerlijk hebben gegeten. Omdat Ron al een biertje had gedronken, heb ik de  rit voor mijn rekening genomen. En dat ging eigenlijk prima. Ik heb de camper weer keurig op zijn plek gezet, zonder ook maar één krasje erbij te maken.

Zo eindigt deze eerste dag van onze nieuwe route verrassend goed. Soms blijkt een beetje twijfelen uiteindelijk toch tot de mooiste beslissingen te leiden.

3 juli 2026

Een korte nacht en een heerlijke dag tussen de wijngaarden

De nachten zijn de laatste tijd behoorlijk kort, en afgelopen nacht was daarop geen uitzondering. Tot laat was er nog volop leven om ons heen. Er lagen jongeren in een open boot die het duidelijk erg gezellig hadden en daar mochten wij ook van meegenieten. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er laat op de avond ook nog een camper pal naast ons staan. Die vertrok vervolgens alweer rond vijf uur 's morgens, waardoor ik meteen klaarwakker was.

Omdat de slaap toch niet meer terugkwam, heb ik op mijn telefoon een romantische film gekeken. Uiteindelijk ben ik daarna nog even weggezakt en kon ik toch nog wat rust pakken.

Om half acht zijn we opgestaan. Het was bewolkt en daardoor een stuk aangenamer om te wandelen. Ik had een route uitgezocht van ongeveer vijf kilometer, die ons door de wijngaarden voerde. Onderweg kwamen we allerlei kunstwerken tegen die langs de route waren geplaatst. Dat maakte de wandeling extra leuk en verrassend.

Terug bij de camper raakte ik aan de praat met een Oostenrijkse vrouw die naast ons stond. We hebben heerlijk zitten kletsen. Plotseling moest ze weg om haar man op te halen en zei ze dat ze later terug zou komen. Helaas hebben we haar daarna niet meer gezien.

Wij zijn zelf ook nog op pad gegaan, naar het plaatsje Krems an der Donau, zo'n zes kilometer verderop. Een gezellige stad waar we lekker hebben rondgewandeld en wat hebben gewinkeld. Uiteindelijk heeft Ron een spijker korte broek gekocht. Ik had er zelf ook eentje gezien, maar de pijpen waren me veel te wijd. Dus ik ben met lege handen teruggekomen.

Daarna hebben we nog iets gedronken in een gezellige bierstube en zijn we weer teruggereden naar onze camperplek. Helaas was onze vertrouwde plek inmiddels bezet. Daarom zijn we wat verder naar achteren gaan staan. Ron dacht dat het daar misschien rustiger zou zijn, maar ik heb zo mijn twijfels of dat echt verschil gaat maken.

Ik wilde eigenlijk mijn haren wassen in het water van de Donau, maar uiteindelijk heb ik dat gewoon achter de camper gedaan. Dat ging prima, en zelfs het water uit de tank was inmiddels niet meer ijskoud.

En voor ik het wist, was het alweer avond. Zoals zo vaak is de dag voorbijgevlogen. Terwijl de avond langzaam valt, schrijf ik dit verhaal nog even in vogelvlucht op en besef ik opnieuw hoe snel de dagen voorbijgaan als je onderweg bent.

2 juli 2026

Genieten aan de donau

1 juli 2026

Een nacht om niet snel te vergeten of liever wel?

De afgelopen nacht was er eentje die we niet snel zullen vergeten. Rond half tien begon het te rommelen en te flitsen, gevolgd door een enorme stortbui. De avondgasten van het heerlijke zwemparadijs waar we stonden, vertrokken in hoog tempo. Wij doken snel de camper in.

Na een tijdje in bed te hebben gelegen, barstte het onweer pas echt los. De donder klonk alsof hij vlak boven ons hoofd insloeg. Doodeng. Silke vond het minstens zo spannend en kroop bibberend bij ons. Eerlijk gezegd was ik zelf ook behoorlijk bang.

Op een gegeven moment begon er van alles op het dak van de camper te slaan. Eerst dachten we dat het hagel was, maar toen ik naar buiten keek, zag ik overal takken liggen. Ook zag ik dat onze buren hun camper ineens naar voren reden. Ik zei direct tegen Ron: "Ga maar rijden, want die takken kunnen onze camper behoorlijk beschadigen."

En dat heeft hij gedaan. Met slecht zicht, stromende regen en dikke takken op de de weg hebben we de camper verplaatst naar een plek waar geen bomen meer boven ons stonden. Nog een andere camper volgde ons voorbeeld, waardoor we uiteindelijk met z'n drieën veilig stonden.

Toen de regen eindelijk stopte, stonden we allemaal buiten. Bij onze buren, een ouder echtpaar, stond een man met een ladder tegen de camper. Ze bleken een gat in hun dak te hebben gekregen door een vallende tak. Zo ontzettend sneu. Met ducttape hebben ze het gat voorlopig dichtgemaakt om de nacht door te komen.

Ron is daarna ook nog even het dak van onze camper opgegaan om te controleren of wij schade hadden. Gelukkig konden we niets ontdekken.

De volgende ochtend werden we alweer vroeg wakker. De gemeente was inmiddels begonnen met het opruimen van alle afgebroken takken en er werd druk gewerkt met machines. Ook kwam de politie nog langs. Heel even dacht ik dat het misschien was omdat we de camper hadden verplaatst, maar daar werd niets over gezegd. De getroffen buren hadden de politie gebeld, maar kregen te horen dat het een kwestie voor de verzekering was.

Nadat we bij het zwembad hadden gedoucht, zijn we weer verder gereden. Onderweg hebben we nog een warme maaltijd gegeten en inmiddels staan we ergens in de buurt van de Donau, al kunnen we de rivier zelf niet zien. We staan bij Gasthaus Parlament. Daar mogen we overnachten en normaal gesproken hadden we er graag een hapje gegeten of iets gedronken, maar helaas is het restaurant vandaag gesloten.

Op dit moment regent het weer pijpenstelen. Gelukkig dit keer zonder onweer. En daar zijn we na afgelopen nacht eigenlijk best blij mee. 

30 juni 2026

29 juni 2026

Van prachtige luchten naar een wielklem: onze laatste dag in Tsjechië

Gisterenavond begon het behoorlijk te waaien. We besloten daarom maar alvast de luifel in te draaien en de stoelen op te ruimen. Daarna hebben we nog een poosje op een walletje gezeten en genoten van de lucht, die opnieuw prachtig gekleurd was. Inmiddels hebben we al zoveel foto's van mooie zonsondergangen en luchten gemaakt dat we deze keer besloten om er gewoon van te genieten. Soms is kijken en beleven genoeg.

Vanmorgen waren we alweer vroeg wakker en de temperatuur liep al snel op. We stonden op een behoorlijk dure camping waar je ook nog eens muntjes moest kopen om te kunnen douchen. Daar begin ik dus niet aan. Achter in het sanitairgebouw stonden twee wastafels waarvan de deur op slot kon. Dus heb ik mijn hoofd onder de kraan gehouden, mijn haren gewassen en daarna met veel gespetter en geplens de rest van mijn lijf opgefrist. Het water was heerlijk warm en eerlijk gezegd was het bijna net zo lekker als een douche, alleen dan zonder muntjes. Tja, je moet altijd een beetje op de kleintjes letten. Bovendien vind ik het ook een principekwestie: als je al flink betaalt voor een camping, dan horen de douches wat mij betreft gewoon bij de prijs inbegrepen te zijn.

Vandaag wilden we weer verder rijden, met als bestemming Český Krumlov, een plaats die bekendstaat als een van de mooiste stadjes van Europa. We parkeerden de camper netjes op een parkeerplaats en betaalden tot kwart voor twee. Omdat we nog geen boodschappen hadden gedaan en er op onze vorige plek niets te krijgen was, gingen we zonder ontbijt op pad. Op zoek naar een lekker ontbijtje dus.

En ja hoor, natuurlijk kwamen we terecht bij een restaurant dat gigantisch duur was en waar nauwelijks iets op de kaart stond. Uiteindelijk kozen we maar voor een salade. Gelukkig maakte de locatie veel goed. Silke mocht mee naar binnen en we zaten achter het restaurant aan een snelstromende rivier, met uitzicht op het prachtige kasteel. Dat was echt genieten.

Daarna trokken we het stadje in. En eerlijk is eerlijk: Český Krumlov is werkelijk prachtig. Helaas arriveerden al snel de grote groepen toeristen die vooral druk waren met het maken van foto's van zichzelf. Gelukkig waren wij er vroeg bij en hebben we alles rustig kunnen bekijken. Er waren genoeg leuke winkeltjes, maar als je niets nodig hebt, loop je daar toch snel voorbij.

Toen we rond half twee terugkwamen bij de camper, wachtte ons een onaangename verrassing. Er zat een sticker op de voorruit met het verzoek een telefoonnummer te bellen, omdat er een wielklem op de camper zat. Een wielklem? Waarom? We stonden netjes in een parkeervak en hadden gewoon betaald tot kwart voor twee.

Na een telefoontje met het politiebureau kregen we te horen dat campers nergens in het centrum mogen parkeren, behalve op parkeerplaats P7, die tevens als overnachtingsplaats dient. Pffff...

Uiteindelijk kwam de politie langs om de wielklem te verwijderen. Natuurlijk hadden wij geen Tsjechische kronen bij ons, dus mocht ik gezellig mee in de politieauto om geld te pinnen. Ron bleef achter bij de agente op de parkeerplaats en kon praten wat hij wilde: betalen moesten we.

Toen we terugkwamen, zei ik voor de grap dat ik alleen wilde betalen als ik een foto van de politieagenten mocht maken. En ja hoor, dat mocht. Uiteindelijk hebben we omgerekend ongeveer veertig euro mogen aftikken voor het feit dat we op een plek stonden waar campers blijkbaar niet toegestaan waren.

Op dat moment waren we eigenlijk wel klaar met Tsjechië. We vonden de mensen er nogal stug, communiceren in een andere taal bleek vaak lastig, de campings zijn naar verhouding duur en vrije camperplaatsen zijn er nauwelijks te vinden.

Dus hebben we na het doen van de boodschappen koers gezet richting Oostenrijk. Inmiddels staan we op een fijne vrije plek in het kleine plaatsje Kleinpertholz. En eerlijk? Er is helemaal niets mis mee. Het is schoon, we hebben alle voorzieningen die we nodig hebben én we kunnen gewoon onze stoeltjes buiten zetten.

Soms is de mooiste bestemming gewoon de plek waar je weer helemaal tot rust komt. 

Český Krumlov

Dit is een historische stad in het zuiden van Tsjechië en behoort tot de best bewaarde middeleeuwse steden van Europa. De stad ligt schilderachtig aan de rivier de Vltava en staat sinds 1992 op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Dankzij de goed bewaarde historische binnenstad, de smalle straatjes en de vele monumentale gebouwen trekt Český Krumlov jaarlijks bezoekers uit de hele wereld.

Het meest opvallende bouwwerk van de stad is het imposante kasteel van Český Krumlov, dat na de Praagse Burcht het grootste kasteelcomplex van Tsjechië is. Het kasteel, met zijn karakteristieke toren en prachtige tuinen, domineert al eeuwenlang het stadsbeeld. De geschiedenis van Český Krumlov gaat terug tot de 13e eeuw, toen de stad zich ontwikkelde als belangrijk handels- en bestuurscentrum.

Tegenwoordig staat Český Krumlov bekend om zijn unieke combinatie van geschiedenis, cultuur en architectuur. De sfeervolle pleinen, historische gevels, gezellige terrassen en de ligging in het heuvelachtige landschap van Zuid-Bohemen maken de stad tot een van de populairste toeristische bestemmingen van Tsjechië.

28 juni 2026

Een warme dag vol wandelen, zwemmen en vooral... niets doen

Na een korte nacht besloten we om vóór het ontbijt eerst maar een stukje te gaan wandelen. Anders zouden we deze dagen helemaal niets doen, en een beetje beweging kan geen kwaad.

Achter de camping vonden we een pad dat door het bos liep. We besloten die route te nemen, zodat Silke lekker los kon lopen. Het bleek nog een pittige wandeling te worden, want het pad liep flink omhoog. Een beetje actie voor lijf en leden dus. Boven op de heuvel stond een grote zendmast en daarna ging het pad gelukkig weer naar beneden.

Onderweg kwamen we langs een groepje paarden. Het leek wel alsof ze samen een verkoelingssessie hielden. Zo grappig om te zien! Ze stonden om en om opgesteld en zwaaiden met hun staarten naar elkaar om de vliegen weg te jagen.

Na de wandeling bakte Ron heerlijke pannenkoeken met spek. Daarna vonden we het wel weer tijd voor een verfrissende duik. Natuurlijk ging Silke ook gezellig mee het water in. Na het zwemmen zijn we weer teruggekeerd naar onze favoriete bezigheid van vandaag: hangen, luieren en vooral niet te veel doen. Met een temperatuur van 34 graden was het simpelweg te warm om ook maar iets actiefs te ondernemen.

Silke had haar eigen oplossing gevonden. Ze lag bijna de hele dag onder de camper, waarschijnlijk de koelste plek die ze kon vinden, afgewisseld met af en toe een plons in het water.

Morgen slaat het weer volgens de voorspellingen om. We hopen vooral dat de temperatuur dan ook wat daalt. Het plan is om weer verder te trekken, want eigenlijk blijven we nooit zo lang op één camping staan. Maar eerlijk is eerlijk: het water heeft ons hier vastgehouden.

Vanavond staat er macaroni op het menu. Daarna zien we wel hoe de avond verloopt en hopen we dat er wat verkoeling komt. We zien inmiddels al wat meer wolken verschijnen, dus wie weet...

27 juni 2026

Overleven in de hitte

Vandaag hebben we, net als zoveel andere mensen, niet zoveel gedaan. Het is gewoon te warm om echt actief te zijn.

Dus doen we waar we op dit moment het beste in zijn: een beetje hangen, een beetje zwemmen om af te koelen, weer terug naar de schaduw, wat eten, wat drinken en 's avonds de barbecue aansteken. Zo proberen we de warmte een beetje te trotseren.

Aan het eind van de middag hebben we nog een poosje bij het restaurant van de camping gezeten. Ron nam een pilsje en ik koos voor een ijsje. Daar raakten we aan de praat met een Tsjechisch echtpaar. Nou ja, praten... Ze spraken geen Duits en geen Engels, dus de communicatie was af en toe best een uitdaging. Met handen, voeten en veel lachen en google translate kwamen we toch een heel eind.

Het bleek dat zij nog een aantal jaren moeten werken voordat ze met pensioen kunnen. In Tsjechië is het niet mogelijk om je pensioen naar voren te halen, vertelden ze ons. Op dat moment waren we toch wel even blij dat wij in Nederland de mogelijkheid hebben gehad om eerder te stoppen met werken.

Wat wel grappig was: toen wij vertelden dat veel mensen in Nederland tegenwoordig tot hun 67e en nog een paar maanden moeten doorwerken, keken ze ons behoorlijk verbaasd aan. Volgens mij dachten ze op dat moment: "Zo slecht hebben wij het hier nog niet."

Toen we later terugliepen naar de camper, was het nog steeds erg warm. Vanaf een strandje verderop klonk muziek en daar bleek een feestje aan de gang te zijn. En niet zomaar een feestje, want de muziek en gezelligheid gingen door tot zeker twee uur 's nachts.

Dat betekende opnieuw een korte nacht.

Maar ach, dat hoort misschien ook wel een beetje bij de zomer, bij vakantie en bij het leven onderweg.

Morgen is er weer een dag. En hopelijk ook weer een frisse duik.

 

26 juni 2026

Zomerdagen aan het Lipnomeer

De dag begon zoals een zomerdag eigenlijk hoort te beginnen: met een heerlijke duik in het water. Wat is er nu fijner dan op die manier wakker worden? Ook Silke vond het geweldig. Zodra er een stok werd gegooid, rende ze enthousiast het water in.

Na het zwemmen hebben we rustig ontbeten. De temperatuur was in de ochtend nog prima te doen en er stond een lekker briesje. Dat maakte het buiten zitten extra aangenaam.

Ondertussen heb ik nog drie wasjes gedaan met mijn nieuwe waszak. Ik moet eerlijk zeggen: ik vind het echt een uitkomst. We hebben een lijntje rondom de luifel gespannen waar nu vrolijk de was en onze zwemkleding hangen te drogen. Met dit warme weer is alles gelukkig zo droog.

Daarna heb ik de camper weer een beetje opgeruimd en ben ik verder gegaan met het haken van mijn lampion. Het patroon blijkt toch ingewikkelder dan ik dacht. Ik ben inmiddels de tel kwijt hoe vaak ik alweer heb moeten uithalen. Maar goed, de aanhouder wint, zullen we maar zeggen. En eerlijk is eerlijk: ik ben toch alweer een stukje verder gekomen.

Vanmiddag heeft Ron nog de fiets uit de camper gehaald met het idee om een stukje te gaan fietsen. Uiteindelijk zag hij daar toch maar van af. In je eentje fietsen is ook niet altijd gezellig. Dus hebben we gedaan waar deze plek eigenlijk perfect voor is: helemaal niets.

We hebben gelezen, gerelaxt en genoten van de rust. Met deze temperaturen lukt er eigenlijk ook niet veel meer dan dat.

Tegen vijf uur hebben we de schoenen aangetrokken, want we wilden gaan eten bij een restaurantje op ongeveer tweeënhalve kilometer afstand. Silke ging natuurlijk mee. Al vond ik het voor haar best warm om over het asfalt te lopen. Ik probeerde nog zoveel mogelijk over het gras te lopen, maar zoals een echte hond betaamt, koos Silke toch steeds weer voor de weg.

Het was de wandeling meer dan waard. We hebben heerlijk gegeten en gelukkig zorgde een klein briesje ervoor dat het goed uit te houden was.

Na het eten zijn we via dezelfde route teruggelopen. En eerlijk gezegd merkten we toen pas echt hoe zwaar het kan zijn om met deze temperaturen in de volle zon te lopen.

Terug bij de camper hebben we onszelf beloond met nog een heerlijke duik in het meer. En terwijl we daar lagen af te koelen, hebben we besloten om nog twee dagen bij te boeken.

Want laten we eerlijk zijn: met dit warme weer kun je het slechter treffen.

Schaduw van de bomen, verkoeling van het water en verder helemaal niets hoeven.

En zo vloog er weer een heerlijke dag voorbij.

25 juni 2026

We zijn weer onderweg

Gisteren waren we net te laat bij de garage om nog naar de camper te laten kijken. Daarom is Ron zelf maar eens op onderzoek uitgegaan.

Er waren geen foutmeldingen en ook geen vreemde lampjes die brandden. Volgens de meter zat er nog 29% diesel in de tank, maar toch leek het alsof de motor geen brandstof kreeg. Voor de zekerheid hebben we bij een tankstation een jerrycan diesel gehaald.

Doordat we langs de weg hadden gestaan met de waarschuwingslichten aan, was de accu inmiddels ook behoorlijk leeg. We besloten het nog één keer te proberen. Op goed geluk de sleutel omgedraaid en... de motor sloeg gewoon weer aan. Terwijl de tankstand hetzelfde bleef. Dat vonden we toch wel vreemd.

De volgende ochtend zijn we naar de planning van de garage gegaan. Ron had inmiddels het vermoeden dat de vlotter van de dieseltank misschien niet goed werkt. Samen met de garage hebben we besloten om de tank helemaal vol te gooien en eerst eens een stuk te gaan rijden in de buurt.

Heel even brandde er nog een oranje lampje, maar dat verdween ook snel weer. Daarna leek er niets meer aan de hand.

Als we de camper hadden laten onderzoeken, zouden we waarschijnlijk nog twee dagen moeten wachten. Omdat er geen directe storing meer was en het geen spoedgeval leek, hebben ze samen  besloten dat verder reizen prima kan.

En daar waren we eigenlijk allebei heel blij mee.

Dus hup, weer op pad!

We zijn doorgereden naar het Lipnomeer en staan nu op een camping waar we twee dagen willen blijven. Met de hoge temperaturen van deze dagen is dat geen straf. Vanaf onze plek lopen we zo naar het water. Heerlijk om even af te koelen en ook Silke mag af en toe een duik nemen. Daar geniet ze zichtbaar van.

Vanmiddag heb ik ook nog wat was gedaan met mijn nieuwe waszak. Ik moet zeggen: die bevalt uitstekend. Vandaag heb ik twee setjes kleding gewassen, samen met wat ondergoed. Morgen doe ik waarschijnlijk nog een klein wasje en dan ben ik weer aardig bij.

Met dit mooie weer is alles bovendien in een mum van tijd droog.

Voorlopig ben ik erg tevreden met deze aankoop. In plaats van gewoon wasmiddel gebruik ik wasstrips, wat ook nog eens weinig ruimte inneemt in de camper.

Straks nog even een avondduik nemen in het meer en daarna sluiten we de luikjes weer.

En hopelijk worden we morgenochtend wakker met niets anders op de planning dan genieten van het water, de zon en het uitzicht. 

24 juni 2026

Van trouwdag naar pechdag

De nacht was ontzettend warm. Niet alleen voor ons, maar zeker ook voor Silke. Ik heb haar meerdere keren vers water gegeven omdat ze steeds weer stond te drinken. Zelf was ik ook al vroeg wakker. Nog even een raam verder opengezet, nog een keer omgedraaid, maar echt slapen zat er niet meer in.

Uiteindelijk ben ik maar opgestaan. Met een bus shampoo onder de arm ben ik naar het meer gelopen en heb ik een heerlijke duik genomen. Daar knapte ik behoorlijk van op. Wat kan zo'n frisse duik toch goed doen na een warme nacht.

We zijn daarna nog een poosje gebleven en tegen half elf weer vertrokken. Op naar Tsjechië.

Tenminste... dat was het plan.

Soms beslist het leven anders.

Plotseling viel de motor uit. Gelukkig konden we de camper nog net aan de kant krijgen langs een drukke weg. Gevarendriehoek eruit, alles veilig maken en vervolgens wachten op hulp.

Omdat we op een behoorlijk gevaarlijke plek stonden, vonden we het niet verstandig om in de camper te blijven zitten. Daarom zijn we een stukje verderop bij een zijpad gaan wachten. Af en toe liepen we even terug naar de camper. Voor een cracker, een flesje drinken of gewoon om te kijken of er al nieuws was.

Na een paar uur wachten verscheen gelukkig de sleepwagen.

Dat bleek nog een hele uitdaging te worden. Omdat de camper half in de berm stond, zakte hij steeds weg tijdens het opladen. Met veel kunst- en vliegwerk kreeg de chauffeur hem uiteindelijk toch op de wagen.

Daarbij liep de camper gelukkig slechts een kleine beschadiging op. De kunststof onderkant van de garage raakte de grond en heeft wat krassen opgelopen, maar daar kunnen we prima mee leven. Dat is uiteindelijk maar materiaal.

De camper zelf is naar een Mercedes-garage gebracht.

En hier staan we nu.

Niet aan een mooi meer. Niet ergens in Tsjechië.

Maar tussen een verzameling kapotte vrachtwagens op het terrein van de garage.

Als campernomaden leer je al snel dat niet iedere reisdag verloopt zoals je had bedacht. Gisteren vierden we nog onze trouwdag aan een prachtig meer. Vandaag staan we met pech langs de weg.

En toch...

We zijn veilig.

We hebben eten en drinken.

We hebben elkaar.

En morgen zien we wel weer verder.

Dat is misschien wel de belangrijkste les van het reizen: niet alles loopt volgens plan, maar vaak komt het uiteindelijk toch goed.

Alleen even niet op de manier die je van tevoren had bedacht.  

23 juni 2026

Drie jaar getrouwd, aan een meer in Beieren

De plek waar we gisteren stonden was een heerlijke plek. Vlak bij een zwembad en omringd door hoge bomen, waardoor we de hele dag lekker in de schaduw stonden.

De stoeltjes gingen naar buiten, de barbecue werd aangestoken voor een stukje vlees en ik maakte een frisse komkommersalade. Meer hadden we eigenlijk niet nodig. We stonden helemaal alleen en genoten van de rust. Natuurlijk hebben we ook nog een kleine wandeling gemaakt met Silke. Zij vond het heerlijk om even los door het bos te kunnen lopen.

Vanmorgen waren we wat later wakker. Dat kwam vooral doordat het met deze temperaturen lastig is om goed in slaap te vallen. Uiteindelijk stonden we rond half negen op. Na het ontbijt en een wandeling met Silke konden we weer op pad.

Ons doel is nog steeds Zuid-Tsjechië, maar voor vandaag wilden we een plekje zoeken in de buurt van Regensburg. Op internet hadden we een mooie plek gevonden aan een meer, vlak bij een kiosk waar we vanavond wilden gaan eten.

Dat leek ons een goed plan, want vandaag zijn we precies drie jaar getrouwd. En dat is natuurlijk wel iets om even bij stil te staan.

Misschien konden we zelfs nog een duik nemen in het meer om wat af te koelen. En als dat niet zou lukken, dan wilden we in ieder geval Silke laten zwemmen. Ook voor haar zijn deze warme dagen behoorlijk zwaar.

Rond lunchtijd stopten we bij een parkeerplaats langs de snelweg. Er stonden wel bankjes, maar die stonden midden in de brandende zon. Dus hebben we zelf maar een schaduwrijk plekje gezocht en daar een lekker broodje gegeten.

Daarna reden we weer verder.

In totaal hebben we vandaag zeker vijf uur gereden. Gelukkig is het in de camper met de boordairco redelijk vol te houden. Uiteindelijk kwamen we uit bij een zwemmeertje bij Mintraching.

Met onze stoeltjes onder de arm zijn we naar de waterkant gelopen. Helemaal aan de rand van het meer vonden we een rustig plekje. Stiekem hebben we Silke ook meegenomen. Op de borden stond wel dat honden van mei tot september niet toegestaan zijn, maar haar in de camper laten met deze temperaturen vonden we geen optie.

Bij de kiosk hebben we gegeten. Geen uitgebreide maaltijd, maar wel ontzettend lekker. Vooral omdat we in deze hitte zelf niet hoefden te koken.

Later op de avond werd het rustiger bij het water. Ron vond een stil plekje waar Silke toch nog even het water in kon. Wat heeft ze daarvan genoten. En eerlijk gezegd vonden wij het ook fijn om haar zo te zien afkoelen.

Toen we terugkwamen bij de camper was het binnen nog altijd dertig graden. Alle ramen gingen tegen elkaar open in de hoop wat verkoeling te krijgen. Het hielp een beetje, maar echt koel werd het niet.

Toch is het uiteindelijk gelukt om nog wat slaap te pakken.

En zo sloten we een bijzondere dag af.

Drie jaar getrouwd, aan een meer in Beieren, met een camper, een hond en de vrijheid om morgen weer verder te trekken.

22 juni 2026

De reis is weer begonnen

Vanmorgen hebben we rustig ontbeten en afscheid genomen van onze hymernomaden en daarna nog een kop koffie gedronken bij Richard en Gerda. Zij stonden op een camping, zo'n zeven kilometer verderop. Het was gezellig om elkaar nog even te zien voordat we allemaal weer onze eigen kant op gingen.

Daarna hebben we de camper in de "turbo-stand" gezet en zijn we gaan rijden. We willen graag wat verder van de drukte af zijn, zodat we morgen hopelijk niet meteen in de files terechtkomen.

Onderweg hebben we het eenvoudig gehouden. Een paar crackers gesmeerd, wat drinken erbij en weer verder. Toch hebben we besloten om op tijd te stoppen. De warmte hakt er behoorlijk in en maakt het rijden vermoeiender dan je denkt.

Ik heb onderweg zelfs nog een paar uurtjes mijn ogen dicht gedaan. Pas toen we bij een winkel aankwamen voor wat boodschappen werd ik weer wakker.

Daarna ben ik nog even een DM binnen gelopen. Ik had nagellakremover nodig en wilde ook wasstrips kopen. Die ga ik gebruiken bij mijn nieuwste aanwinst: de Scrubba waszak.

Gisteren heb ik hem alvast getest en ik moet zeggen dat hij prima werkt. Voor kleine wasjes is het echt ideaal. Een korte broek, een shirt, wat ondergoed of een paar sokken; het gaat er gemakkelijk in. Het kost weinig water, weinig energie, je hebt geen wasmachine nodig en het is wel weer lekker fris. Voor ons soort reizen is dat best een handige oplossing.

Morgen rijden we verder richting Tsjechië.

Voor vannacht staan we in de buurt van het plaatsje Lüdenscheid. Straks nog even eten maken en daarna zit de eerste echte reisdag er alweer op.

En zoals altijd zullen vanavond de luikjes weer dichtgaan, terwijl wij dromen van wat de volgende dag ons gaat brengen.