De Horizon Roept Weer

Het is een bijzonder gevoel.

Drie maanden geleden kwamen we terug in Nederland. Niet omdat we het reizen zat waren, maar omdat er ook hier dingen zijn die belangrijk blijven. Familie. Vrienden. Kleinkinderen. Even weer deel uitmaken van het leven dat ooit zo gewoon was.

En dat hebben we gedaan.

We hebben geknuffeld met kinderen en kleinkinderen. Verjaardagen gevierd. Met vrienden koffie gedronken. Op huizen en honden gepast. Ik heb zelfs weer een paar maanden gewerkt. Iets waarvan ik niet had gedacht dat ik het nog zo leuk zou vinden.

Ondertussen genoten we van dingen die in de camper heel gewoon zijn om te missen. Een lange douche zonder op de watertank te letten. Een bank waarop je languit kunt liggen. Een wasmachine die altijd beschikbaar is.

En toch gebeurde er iets opmerkelijks.

Terwijl we genoten van die luxe, begonnen we langzaam weer naar buiten te kijken.

Naar de camper.

Eerst waren het kleine dingen. Een kastje opruimen. De koelkast schoonmaken. De watertank vullen. Spullen terugleggen op hun vaste plek.

Daarna kwamen de gesprekken.

"Waar zullen we straks heen gaan?"

"Misschien Tsjechië."

"Of Oostenrijk."

"Zwitserland lijkt me ook mooi."

Zoals altijd werd er meer gedroomd dan gepland.

Want dat hebben we inmiddels geleerd. De mooiste plekken vind je vaak niet op de route die je vooraf hebt bedacht.

Terwijl de dagen voorbij vlogen, werd de agenda voller dan ooit. Nog even werken. Nog een verjaardag. Nog een kop koffie bij vrienden. Nog een middag met de kleinkinderen. Nog een afspraak hier en een klusje daar.

En ineens besef je dat je afscheid aan het nemen bent.

Niet voorgoed.

Gewoon voor even.

Nog één keer een ijsje eten met Esmee. Nog één keer een wandeling maken met de honden. Nog één keer buurten met vrienden die voelen als familie. Nog een verjaardag vieren bij Nathalie omdat ze 40 wordt. 

En tegelijkertijd voel je iets anders.

De kriebels.

Het verlangen naar de weg.

Naar wakker worden op een plek waar je gisteren nog nooit bent geweest. Naar de geur van koffie onder de luifel. Naar nieuwe uitzichten. Naar onbekende dorpjes. Naar het gevoel dat alles mogelijk is.

Want hoe fijn Nederland ook is, hoe dierbaar familie en vrienden ook zijn, ons thuis staat inmiddels op vier wielen.

De camper is allang geen vervoermiddel meer.

Het is ons huis.

Onze vrijheid.

Onze manier van leven.

En dus komt er straks weer zo'n ochtend.

De laatste kop koffie.

De laatste knuffels.

De deur op slot.

De motor starten.

Nog één keer zwaaien.

En dan langzaam de straat uitrijden.

Niet omdat we iets achterlaten.

Maar omdat de horizon weer roept.